BYJ's Story - Episode 8

Episode 8 : My dream is to produce the movies

I'm very interested in the movies. Being an actor is also fascinated me, but my ultimate goal is to produce my movie with undertaking the charge of a film director. This temper is already inherent in my introvert character. Expressing me through another media suits my taste than expressing my body. This is why I participated in a movie company with an obscure idea.
ผมสนใจการทำหนังมาก การเป็นนักแสดงก็ทำให้ผมหลงใหล แต่เป้าหมายสูงสุดของผมก็คือทำหนังของผมเองโดยมีตัวผมเป็นผู้กำกับ ความปรารถนานี้ฝังลึกอยู่ในตัวตนของผม การนำเสนอตัวตนของผมผ่านสื่ออื่นๆ ตรงใจผมมากกว่าการนำเสนอรูปร่างหน้าตาของผม นี่คือเหตุผลที่ผมเข้าทำงานในบริษัทหนังตั้งแต่เริ่มแรก

When I entered a joint movie company, I should stay at the office about 2 months, contracting my expectations. Finally, I gained an opportunity, while spending an idle life without filming. I got an order, which was carrying a radio. To see a shooting place made my hear beat; moreover I could carry a nice radio. It served a double purpose.
เมื่อผมเข้าทำงานกับบริษัทหนัง ผมนั่งทำงานอยู่ในออฟฟิศถึง 2 เดือน ซึ่งผิดจากความตั้งใจของผม แต่ในที่สุดผมก็มีโอกาส ผมได้รับมอบหมายหน้าที่ ผมได้พกวิทยุสื่อสารด้วย การได้ไปเห็นสถานที่ถ่ายทำจริงๆ ทำให้ใจของผมเต้นรัว แถมยังได้พกวิทยุสื่อสารแสนเท่ห์อีกด้วย ถือว่าเป็นโชค 2 ชั้นเลยทีเดียว

At that time, the movie was in 'A woman who want to love, a woman who want to marry'', starred by Son Chang-Min and Shim Hye-Jin. The shooting place was at the officetel dense area neighboring the Walker Hill Hotel. In conclusion I couldn't see performance scenes at all.
ตอนนั้นเป็นการถ่ายทำหนังเรื่อง 'A woman who want to love, a woman who want to marry' นำแสดงโดย Son Chang-Min กับ Shim Hye-Jin กองถ่ายอยู่ในย่านอาคารสำนักงานใกล้ๆ กับ โรงแรม Walker Hill สรุปแล้วผมไม่ได้เห็นการถ่ายทำเลยแม้แต่น้อย

What I got to do was traffic control at the front site 100m of the shooting place. When 'Shot' was given, I was controlling traffic, although I was still full of hope. People at the shooting place were in commotion. It seemed to that a scene was finished. Reminding 'An opportunity is a chance', I ran to the shooting place in order to see by any means. While running with being out of my senses, suddenly 'shoot' was given from my left hand. 'Oops!' I run to my post but traffic was out of control.
หน้าที่ของผมก็คือ Traffic Control (มีหน้าที่ควบคุมคนหรือรถที่ผ่านไปมาแถวสถานที่ถ่ายทำให้หยุด เพื่อไม่ให้เสียงเล็ดรอดเข้าไป) อยู่ด้านหน้ากองถ่ายห่างออกไป 100 เมตร พอสัญญาณเริ่มถ่ายทำดังขึ้น ผมต้องคอยควบคุมการจราจร แต่ผมก็ยังมีความหวังอยู่เต็มเปี่ยม ผู้คนที่กองถ่ายดูชุลมุนวุ่นวายไปหมด ดูเหมือนว่าฉากนั้นจะถ่ายเสร็จแล้ว ผมยังจำได้เสมอว่า “โอกาสนั้นต้องสร้างขึ้นมา” ผมจึงวิ่งไปที่กองถ่ายเพื่อขอดูสักนิด ระหว่างที่วิ่งไปอย่างลืมตัวอยู่นั้น จู่ๆ เสียงสัญญาณเริ่มถ่ายทำก็ดังขึ้นจากมือซ้ายของผม “ตายชัก” ผมรีบวิ่งกลับไปประจำตำแหน่ง แต่ควบคุมการจราจรไม่อยู่แล้ว

Of course it was NG and impetuous order. What was a meaningful event that day is that I could introduce myself to Son Chang-Min. "How are you doing?" "Fine, are you one of staffs?" "Yes, I'm trying to be an actor" "OK, do your best." I still think my last dialog was too ridiculous. The experiences that come from the producing dept. of a movie company are still very useful to me. Because I have new ways of thinking such as the military expressions 'If it doesn't work, make it out' and Napoleon's proverb 'There isn't the word 'impossible' in my dictionary'
แน่นอนฉากนั้นย่อมต้องเทคใหม่ เหตุการณ์ที่มีความหมายมากในวันนั้นก็คือ ผมได้แนะนำตัวเองกับ Son Chang-Min “สวัสดีครับ” “สวัสดี คุณเป็นเจ้าหน้าที่หรือ” “ใช่ครับ ผมอยากเป็นนักแสดง” “งั้นก็พยายามเข้านะ” ผมยังคิดว่าบทสนทนาของผมมันช่างห่วยแตก ประสบการณ์ที่ได้จากฝ่ายผลิตของบริษัทหนังแห่งนั้นมีประโยชน์มากสำหรับผม เพราะผมได้มีวิธีคิดใหม่ๆ อย่างเช่นประโยคที่ทางกองทัพชอบใช้ “ถ้ามันใช้ไม่ได้ ก็ทำให้มันใช้ได้ซะสิ” และสุภาษิตประจำใจของนโปเลียนที่ว่า “ไม่มีคำว่า เป็นไปไม่ได้ ในพจนานุกรมของฉัน”

One of episodes at that time. It was also happened during taking the soap drama, 'A woman who want to love, a woman who want to marry'. Filming in winter annoys both staffs and actors. Someone said 'a cop of hot coffee', and then everyone became eager for coffee. But there were no vending machines around. It was beyond my capacity.
มีอยู่ครั้งหนึ่งในตอนนั้น มันเกิดขึ้นระหว่างที่ถ่ายทำ , 'A woman who want to love, a woman who want to marry' การถ่ายทำกลางฤดูหนาวทำความลำบากให้แก่ทั้งทีมงานและนักแสดง ทุกคนอยากดื่มกาแฟร้อนๆ แต่แถวนั้นไม่มีเครื่องขายกาแฟ นี่มันอยู่นอกเหนือความสามารถของผม

Anyway, I had to make coffee I had no choices. I run into a neighboring house near the shooting place. "Excuse me, I came from the shooting place, can I have some coffee, please?" The lady didn't fortunately turn down my solicitation. I could borrow cups and a kettle of coffee. I couldn't image, if I were my former self. Through those experiences, I could get over parts of my introvert and negative characters. Staffs in a movie company used to be picked up as extras.
แต่ผมต้องชงกาแฟให้ได้ ผมไม่มีทางเลือกอื่น ผมจึงวิ่งไปในบ้านแถวนั้นที่อยู่ใกล้ๆ กองถ่าย “ขอโทษครับ ผมมาจากกองถ่าย ผมขอกาแฟหน่อยได้มั้ยครับ” โชคยังดีที่ผู้หญิงคนนั้นไม่ปฏิเสธคำขอของผม ผมเลยขอยืมถ้วยกับหม้อต้มกาแฟมาได้ ผมก็นึกภาพไม่ออกว่าตัวเองทำลงไปได้อย่างไร แต่ประสบการณ์เหล่านั้นช่วยให้ผมเป็นคนที่ไม่มองอะไรในแง่ลบ

Lately, people remarkably asked me 'whether I was cast before or not. When I first got that kind of questions, I felt confused. After finding out the inside of the matter, it was because my face was on the 'Ppilgu' poster, starred by Lee Min-Woo and Lee Se-Chang, among numerous ones those who were in a row based on Lee Min-Woo. I can't remember when I took that poster. But I appeared on the screen a couple time as one of Lee Min-Woo's friends among 1, 2, 3.
ทีมงานของบริษัทหนังมักถูกจับให้เป็นตัวประกอบอยู่บ่อยๆ เมื่อเร็วๆ นี้มีคนมาถามผมว่า “ผมเคยแสดงเรื่องอื่นมาก่อนหน้านี้หรือเปล่า” ตอนแรกผมก็งงกับคำถามนั้น ตอนหลังถึงได้รู้ว่าเป็นเพราะใบหน้าของผมไปปรากฏอยู่บนโปสเตอร์ 'Ppilgu' ที่นำแสดงโดย Lee Min-Woo กับ Lee Se-Chang ผมเองก็จำไม่ได้ว่าไปถ่ายโปสเตอร์นั่นไว้ตอนไหน แต่ผมปรากฏตัวอยู่ในนั้นแค่ 2 ครั้ง โดยเล่นเป็นหนึ่งในเพื่อนของ Lee Min-Woo ซึ่งมีกันอยู่มากมายหลายคน

As I said before, I was a picked-up extra so I didn't appear on the screen as an actor. It may be worrying unnecessarily; I make that clear here in for the people who are wondering about the poster.
อย่างที่ผมบอกไปแล้วผมถูกจับให้เป็นตัวประกอบ แต่ผมไม่ได้อยู่ในหนังเรื่องนั้นในฐานะนักแสดง มันอาจเป็นความกังวลที่เกินเหตุไปหน่อย แต่ผมก็อยากทำความเข้าใจเอาไว้ตรงนี้เลย สำหรับคนที่กำลังนึกสงสัยเกี่ยวกับโปสเตอร์นั่นอยู่

My favorite director is Martin Scorsese. In terms of actors, I respect Robert De Niro and Al Pacino, and especially the most impressive movie is 'Once upon a time in America', directed by Leone. In the last May, I went to the U.S to take Hite Beer CF. I could get this film, the running time is 3 hours and 45 minutes, and I watched this three times so far.
ผู้กำกับคนโปรดของผมก็คือ มาร์ติน สกอร์เซซี สำหรับนักแสดง ผมนับถือฝีมือของ โรเบิร์ต เดอนีโร กับ อัล ปาชิโน และภาพยนตร์ที่ผมประทับใจเป็นพิเศษก็คือ 'Once upon a time in America' ที่กำกับโดยลีโอเน่ เมื่อเดือนพฤษภาคมปีที่แล้ว ผมได้ไปอเมริกาเพื่อถ่ายทำโฆษณาเบียร์ Hite ผมไปได้หนังเรื่องนี้มา ความยาว 3 ชั่วโมงกับ 45 นาที และผมดูไป 3 รอบแล้ว

This film is against the Brooklyn in the economic panic, in the 1920s. Even the story of this film is gloomy; we can find humor and wit in various parts of the film, this is why I am fascinated with it.
ภาพยนตร์เรื่องนี้เกี่ยวกับการต่อต้านบรู๊คลินในกระแสความตื่นกลัวภาวะเศรษฐกิจ ในปี 1920 แม้เรื่องราวจะดูเคร่งเครียด แต่เราก็พบมุขตลกและข้อคิดในหลายๆ ตอนของหนังเรื่องนี้ นี่คือเหตุผลที่ผมหลงใหลมัน

When I meet that kind of excellent movies, I am enviable and dream of making an excellent movie with undertaking the charge of a film director. Therefore I ask PDs including director Jeon many questions about the movies that I watched. This is because I want their feedback as experts. This is the way of my studying.
เมื่อไหร่ที่ผมพบภาพยนตร์ดีๆ ผมจะรู้สึกอิจฉาและฝันอยากจะทำหนังดีๆ สักเรื่องโดยที่ตัวผมเป็นผู้กำกับ ด้วยเหตุนั้นผมจึงชอบซักถามผู้กำกับ รวมทั้งผู้กำกับ Jeon ด้วย เกี่ยวกับหนังที่ผมดูมา เพราะผมอยากฟังเสียงตอบรับของพวกเขาในฐานะผู้เชี่ยวชาญ นี่เป็นวิธีศึกษาของผม

Actually I planned to find my way into the screen after finishing ' First love'. I received several scenarios and I liked one of them very much. But I concluded that it was untimely, so I gave it up. I will remove the case in the end of October, and then participate in a mini-series soap drama. In the next year I will find my way into the movie and concentrate my efforts on the screen activities, from now on.
ที่จริงผมอยากขยับไปแสดงภาพยนตร์หลังจากจบเรื่อง ' First love' ผมได้รับบทมาหลายเรื่อง และชอบอันหนึ่งมากๆ แต่สรุปแล้วเวลาน่าจะไม่ลงตัว ผมก็เลยต้องบอกปัดไป ปีหน้าผมจะลองดูเรื่องภาพยนตร์ใหม่อีกที และทุ่มเทเต็มที่ให้กับงานภาพยนตร์จากนี้ไป

I cleared up my future plans, so this is all I got. Because not only my life is not long but my experiences are short, I'm worrying about whether readers are uncomfortable with this article, although I brought up my story. Tank Ilgan Sports devoted readers for your reading this uninteresting story, and I, form now on, make a promise to pay your encouragements with better performance.
ผมแสดงเจตจำนงในอนาคตของผมชัดเจนแล้ว นี่คือสิ่งที่ผมคิดไว้ เพราะชีวิตคนเราอาจไม่ยืนยาวนัก แต่ประสบการณ์ของผมยังน้อยเหลือเกิน ผมเป็นห่วงเหมือนกันว่าผู้อ่านจะรำคาญกับบทความอันยืดยาวนี้ ที่มีแต่เรื่องราวของผมทั้งนั้น ต้องขอขอบคุณท่านผู้อ่านที่อุตส่าห์ติดตามอ่านเรื่องราวที่น่าเบื่อพวกนี้ จากนี้ไปผมให้สัญญาว่าจะตอบแทนทุกคนด้วยผลงานที่ดีๆ….

Credit : baeyongjune.com
English translated by Hyeon / Edited by Fengyi
Thai Translation by Ladymoon

BYJ's Story - Episode 7

Episode 7 : Scenes of Dangerous Incidents

I have a pain in my heart when I see air incidents such as the KAL tragic incident in Guam and Vietnam Air plane crash. It would be more painful for me, because I have a similar experience. In July, last year, I went to Canada for taking CF, Nasan Maypole and it was a trip of five days and four nights. After finishing picture-taking, we moved to Detroit and take Northwest Airlines for Seoul.
ผมเจ็บปวดใจทุกทีที่เห็นภาพอุบัติเหตุทางอากาศ อย่างเช่น อุบัติเหตุอันน่าสลดใจของ KAL ที่เกาะกวม หรือเหตุการณ์เครื่องบินตกของสายการบินเวียตนาม ที่ผมเจ็บปวดใจเพราะผมเคยมีประสบการณ์ที่คล้ายคลึงกัน เมื่อเดือนกรกฎาคมปีก่อน ผมไปแคนาดาเพื่อถ่ายทำโฆษณาของ Nasan Maypole และการเดินทางครั้งนั้นนาน 5 วัน 4 คืน หลังจากเก็บภาพเสร็จแล้ว เราต้องเดินทางไปดีทรอยต์ และขึ้นสายการบินนอร์ธเวสต์เพื่อกลับกรุงโซล

20~30 minutes might pass, I stated playing a card game with Dae-Eok. About 10 minutes passed, the plane was heavily shaking. It dramatically wend down and was shaking to left and right, I had no idea how other passengers felt rather than I and Dae-Eok was exited.
ผ่านไป 20-30 นาที ผมก็เริ่มเล่นไพ่กับ Dae-Eok ผ่านไปอีกประมาณ 10 นาที เครื่องบินก็สั่นอย่างรุนแรง หัวเครื่องปักลง แล้วโยกไปทางซ้ายทีขวาที ผมไม่รู้ว่าผู้โดยสารคนอื่นรู้สึกอย่างไร แต่ผมกับDae-Eok อกสั่นขวัญแขวนเลยทีเดียว

A crew wanted us to stay in calm, but I suddenly heard that the plane would be brought back. I realized 'it wasn't a joke.' for the first time. However I, until then, didn't think in connection with an air crash. What I worried was the CF schedule. Because I was supposed to take Maypole CF on the next day of arriving in Seoul, I thought that we had to go back Detroit; we probably got in a big trouble.
ลูกเรือมาบอกเราให้อยู่ในความสงบ แต่แล้วผมก็ได้ยินเสียงดังสนั่น ผมเริ่มรู้สึกว่า “นี่มันไม่ใช่เรื่องล้อเล่น” ซะแล้ว แต่ตอนนั้นผมไม่ได้คิดถึงเรื่องเครื่องบินตก ผมเป็นห่วงแต่ตารางการถ่ายโฆษณา เพราะผมจะต้องไปถ่ายโฆษณาให้ Maypole ในวันถัดไปเมื่อผมไปถึงกรุงโซล ผมคิดว่าถ้าเราต้องกลับไปดีทรอยต์ เราคงเจอปัญหาใหญ่แน่

And finally the plane arrived at Detroit Airport. The arriving procedure was more dynamic than a normal one. At least, I thought that until getting out off the plane. After getting out off the plane, I was like 'oh, my god!' because the front of the cockpit was gone. For the first time, I felt a cold chill pass through me.
และในที่สุดเครื่องก็กลับไปที่สนามบินดีทรอยต์ ตอนเครื่องลงมีแรงกระแทกผิดปกติ ผมคิดแบบนั้นตอนที่ออกจากเครื่อง หลังออกมาจากเครื่อง ผมได้แต่นึกในใจว่า “คุณพระช่วย” เพราะด้านหน้าของคอกนักบินหายไป นั่นเป็นครั้งแรกที่ผมรู้สึกเย็นวาบไปทั้งตัว

While I was laughing and making a noise with playing a card game, I had been the edge of dead. I have another experience the same as that kind of, it was not a plane but a car. During taking the soap drama, 'A greeting of love', I was in accidents twice times, and I had to pay for that. But it was not that horrible.
ขณะที่ผมกำลังหัวเราะและสนุกอยู่กับการเล่นไพ่ ผมเฉียดความตายเพียงนิดเดียวเท่านั้น ผมยังมีประสบการณ์คล้ายๆ แบบนี้อีก ไม่ใช่เครื่องบินแต่เป็นรถยนต์ ระหว่างถ่ายทำละครเรื่อง 'A greeting of love' ผมประสบอุบัติเหตุถึง 2 ครั้ง แต่มันก็ไม่น่ากลัวเท่าไหร่

And the 3rd accident. When I was participated in 'A sunny place of the Youth', I changed my old Elatra to a Grandeur. After finishing picture-taking, on my way home, I was on the edge of the Olympic Road. Seok Kwang-Ryeol had been died in an accident there. Perhaps I had a snatch of sleep at the wheel. When Iopened my eyes, the rear side of a taxi was running to me. I reflexively cut the steering wheel to the right. My car was scratched a guardrail with flying half of its body, with metallic sound 'Grrr' My car slid to the car that was stopped to watch what was going on. When my car was spinning to the rear, it suddenly moved out forward.
และอุบัติเหตุครั้งที่ 3 เป็นตอนที่ผมแสดงเรื่อง 'A sunny place of the Youth' ผมเปลี่ยนจากเจ้า Elantra คันเก่ามาเป็น Grandeur หลังจากถ่ายละครเสร็จ ระหว่างทางกลับบ้าน ผมกำลังอยู่สุดถนนโอลิมปิค Seok Kwang-Ryeol ก็เคยประสบอุบัติเหตุเสียชีวิตตรงนั้น บางทีผมคงเผลอหลับใน ตอนที่ผมปรือเปลือกตาขึ้น ท้ายรถแท็กซี่อยู่ตรงหน้าผมแล้ว ผมรีบหักพวงมาลัยหลบไปทางขวา รถของผมครูดไปกับแผงกั้นถนนจนยู่ เสียงโลหะกระทบกันดังสนั่น รถของผมไถลไปหารถที่หยุดดูว่าเกิดอะไรขึ้น รถของผมหมุนติ้วเลยทีเดียว

After spinning several times, my car was stopped the spot where the taxi was. I reflectively turned around, and fortunately there were no cars. Only hazy smoke covered my sight with rubber-burned smell. I had my life shortened by ten years. When I stared at the front, the taxi driver was showed up. I got to say something. I opened the window and made an apology with saying "I'm so sorry" and then ran away suddenly.
หลังจากรถของผมหมุนอยู่หลายรอบ มันก็หยุดตรงจุดที่รถแท๊กซี่อยู่พอดี ผมรีบหันไปดู โชคยังดีที่ไม่มีรถคันอื่นอีก มีแต่ควันตลบพร้อมด้วยกลิ่นยางไหม้ ผมทำให้ชีวิตตัวเองสั้นลงไปอีก 10 ปี พอผมมองออกไปข้างหน้า คนขับรถแท็กซี่กำลังตรงเข้ามา ผมต้องพูดอะไรบ้างสินะ ผมไขกระจกหน้าต่างแล้วกล่าวคำขอโทษ “ผมขอโทษครับ” เสร็จแล้วผมน่าจะเผ่นหนีไปในทันที

From the present standpoint, it was an incoherent idea. I didn't have any room for solving the problem logically. A battle fought in pursuit at midnight for 5 minutes. I would pursuit someone who makes me to be shocked and ran away. I had to stop the car. Fortunately the taxi driver couldn't recognize me. "You're driving while intoxicated, aren't you?. I had better call the police." I persuaded him that I wasn't. "What kind of young man you are? Driving father's car. Tut, tut!" Although I gave 70 thousands won, that were all I got, to him, however I make an apology again.
จากจุดที่อยู่ในตอนนั้น นั่นเป็นความคิดที่ไม่เข้าท่าเอาซะเลย ผมไม่มีสติพอที่จะหาทางออกอย่างมีเหตุผล จิตใจของผมต่อสู้กันอย่างบ้าคลั่งตอนเที่ยงคืนอยู่นาน 5 นาที ผมจะทำเป็นตกใจแล้วเผ่นหนีไปเลยดีมั้ย ที่จริงผมควรหยุดรถ โชคยังดีที่คนขับแท็กซี่จำผมไม่ได้ “นี่เธอเมาแล้วขับใช่มั้ย ฉันน่าจะเรียกตำรวจนะ” ผมรีบบอกเขาว่าผมไม่ได้เมา “เธอยังเด็กอยู่เลยนี่ เอารถพ่อมาขับใช่มั้ย” ผมรีบเทกระเป๋าให้เขาไปหมดเลย 70,000 วอน ทั้งเนื้อทั้งตัวผมมีเท่านั้น แล้วผมก็ขอโทษเขาอีกครั้ง

Credit : baeyongjune.com
English translated by Hyeon / Edited by Fengyi
Thai Translation by Ladymoon

BYJ's Story - Episode 6

Episode 6 : 'A greeting of love' and 'A sunny place of the Youth'

All actors and actresses won't forget their first filming, so do I. I'm sure they must remember it vividly than any others. My first filming was at Hongik Univ. in the rain, I was supposed to wait for Seong Hyeon-A, and, when she showed up, awkwardly give a CD. It wasn't rainy so two fire engine trucks were waiting to spout out.
นักแสดงทุกคนไม่มีวันลืมการถ่ายทำครั้งแรกของตัวเอง ผมก็เช่นกัน ผมแน่ใจว่าจดจำมันได้อย่างชัดเจนยิ่งกว่าคนอื่น การถ่ายทำครั้งแรกของผมอยู่ที่มหาวิทยาลัย Hongik ท่ามกลางสายฝน ผมต้องรอ Seong Hyeon-A อยู่ และเมื่อเธอมาถึง เธอจะมอบซีดีให้ผมด้วยท่าทางเคอะเขิน ที่จริงตอนนั้นไม่มีฝน จึงมีรถดับเพลิง 2 คันจอดรออยู่เพื่อคอยโปรยสายฝน

At the beginning of 'A greeting of love', two directors, Jeon Gi-Sang and Yoon Seok-Ho (actors call PD as a director) filmed in turns, Director Yoon was in charge on that day. After receiving a playbook, I learned by heart as possible as I could, but my heart continuously beat quick and words seemed like a new one Finally, a 'Q' sign was given. I did my best. I really eagerly memorized the words. Actually, I just memorized not to be wrong.
เริ่มแรก 'A greeting of love' มีผู้กำกับ 2 คน คือ Jeon Gi-Sang กับ Yoon Seok-Ho ซึ่งจะผลัดกันกำกับ วันนั้นผู้กำกับ Yoon เป็นคนกำกับ หลังจากได้รับบทมาแล้ว ผมก็ท่องจำจนขึ้นใจเท่าที่จะทำได้ แต่ใจของผมมันเต้นกระหน่ำ และแต่ละคำที่เห็นก็ดูเหมือนของแปลกใหม่ ในที่สุดเสียงบอกคิวก็ดังขึ้น ผมทำอย่างดีที่สุด ผมจดจำบทได้ทุกคำ ที่จริงผมท่องจำเพื่อไม่ให้พูดผิด

I had worked at the movie industry, but I didn't recognize that such plenty of NGs can be made at one scene by then. Director Yoon hurled words of thunder at me, saying "I don't believe, who did pick you up? Are you going to screw up this soaper?" I was so embarrassed that I wished the earth would swallow me up. Seeing surrounding people that was watching me with pity or vexation, I accused myself, "You, idiot. How could you be an actor, even though you were not ready?"
ผมเคยทำงานในกองถ่ายหนังมาก่อน แต่ไม่เคยรู้เลยว่าใน 1 ฉากจะเทคได้มากมายขนาดนั้น ผู้กำกับ Yoon ตวาดเสียงดังลั่นราวฟ้าผ่าใส่ผม "ไม่อยากจะเชื่อเลย ใครเลือกนายมาวะเนี่ย นายคิดจะทำให้ละครเรื่องนี้พังใช่มั้ย" ผมอายจนอยากแทรกแผ่นดินหนี การได้เห็นคนรอบข้างมองผมอย่างเวทนาหรือไม่ก็หงุดหงิดใจ ทำให้ผมนึกโทษตัวเอง "แกไอ้งี่เง่า ยังมีหน้าอยากมาเป็นนักแสดง ทั้งๆ ที่ยังไม่พร้อมเลยสักนิด"

Finally, spouting up water in two trucks and taking 5 hours, we could complete the filming. Trembling 5 hours in the rain in November was nothing. I took granted that many people blamed me. The matter was 'the best'. I was too nervous to do my best on that day. That kind of nervousness, it had not to do with my performance. The first filming on that worked as an important stimulant throughout my performance.
ในที่สุด รถทั้ง 2 คันก็พ่นน้ำจนหมด และใช้เวลาไป 5 ชั่วโมง เราก็ถ่ายทำสำเร็จจนได้ การยืนหนาวสั่นอยู่ท่ามกลางสายฝนในเดือนพฤศจิกายนตลอด 5 ชั่วโมงไม่สำคัญอะไรเลย ผมยอมให้ทุกคนด่าว่าผม ที่สำคัญก็คือขอให้มันออกมา “ดีที่สุด” ก็พอ ผมประหม่าเกินไปที่จะทำได้ดีที่สุดในวันนั้น ความประหม่านั้นไม่มีผลอะไรกับฝีมือการแสดงของผม การถ่ายทำครั้งแรกนั้นยิ่งเป็นแรงผลักดันสำคัญต่อฝีมือการแสดงของผมในเวลาต่อมา

After finishing the first filming of 'A greeting of love', I couldn't put playbooks down, eating, smoking, sleeping or going to a bathroom, no matter where I am, playbooks became a part of mine. I was not only trying to learn by heart, but also to load up my emotion on each situation.
หลังจากถ่ายทำ 'A greeting of love' ครั้งแรกเสร็จแล้ว ผมไม่เคยวางบทลงเลย ไม่ว่าตอนกิน ตอนสูบบุหรี่ ตอนนอน หรือแม้แต่ตอนเข้าห้องน้ำ ไม่ว่าผมอยู่ที่ไหน บทจะอยู่ในมือของผมเสมอ ผมไม่ใช่แค่พยายามท่องจำมันให้ขึ้นใจ แต่ยังพยายามใส่อารมณ์ความรู้สึกเข้าไปในแต่ละฉากแต่ละตอนอีกด้วย

When I was taking my third filming, director Yoon, who'd blamed me, allowed that my performance was developed, saying, "Are you attending an performance school?" At that time, I recognized that "if do my best, I can make it out." After that, 'eagerly' and 'do my best' became my favorite mottos through my performance as well as my life.
เมื่อผมถ่ายทำไปถึงครั้งที่ 3 ผู้กำกับ Yoon ก็ยอมรับว่าการแสดงของผมพัฒนาขึ้น เขาพูดว่า “นายไปเข้าโรงเรียนการแสดงมาใช่มั้ย” ตอนนั้นเองที่ผมจดจำเอาไว้ว่า “ถ้าฉันพยายามเต็มที่ ฉันก็ต้องทำได้” หลังจากนั้นคำว่า “กระตือรือร้น” และ “ทำเต็มที่” จึงกลายมาเป็นภาษิตประจำใจของผม ทั้งในการแสดงและชีวิตส่วนตัว (ผู้กำกับ Yoon คนนี้ ก็คือผู้กำกับ Winter Love Song นั่นเองค่ะ เขาเป็นคนยืนกรานเลือกยองจุนมาแสดงเป็นคังจุงซางทั้งๆ ที่ KBS ไม่เห็นชอบ...ผู้แปล)

In all of cases, if I bet a penny on something, it means value just as a penny to me but bet millions of dollars on something, it means millions of values to me, without no matter how tiny it is. During making the film, 'A greeting of love', I was nearly drowned to death. It was at the end of February, when Park June-Hui threw shoes to the river then I, was supposed to pick those up with pawing the air to get out of the water for fun.
ทุกครั้งที่ผมลงเดิมพันไปกับอะไรก็ตาม ถ้าแทงลงไป 1 เหรียญ มันก็จะมีค่าเท่ากับ 1 เหรียญสำหรับผม แต่ถ้าแทงลงไปล้านเหรียญ มันก็จะมีค่าเท่ากับล้านเหรียญสำหรับผม ไม่ว่าสิ่งนั้นจะเล็กใหญ่แค่ไหนก็ตาม ระหว่างถ่ายทำเรื่อง 'A greeting of love' ผมเกือบต้องจมน้ำตาย เรื่องเกิดขึ้นตอนปลายเดือนกุมภาพันธ์ เป็นตอนที่ Park June-Hui โยนรองเท้าลงไปที่แม่น้ำ แล้วผมต้องไปเก็บมันขึ้นมา แล้วทำเป็นตะเกียกตะกายขึ้นจากน้ำอย่างสนุกสนาน

How strong she was, she threw the shoes to the middle of the river. I was good at swimming, so I jumped into the river. But the river in February was not a joke. Moreover I was in blue jeans. I could approach the shoes. However after grapping the shoes, I was very depressed. In the playbook, I was supposed to paw the air to get out of the water but I was almost dead at that time.
แต่เธอแรงดีเป็นบ้า เธอโยนรองเท้าลงไปถึงกลางแม่น้ำ ผมเป็นคนว่ายน้ำเก่ง ผมก็เลยกระโดดตูมลงไปในแม่น้ำ แต่แม่น้ำในเดือนกุมภาพันธ์ไม่ใช่ของเล่น ยิ่งผมสวมยีนส์ด้วยแล้ว ผมไปถึงรองเท้าจนได้ แต่หลังจากที่คว้ารองเท้าไว้ได้ ผมก็หมดแรง ตามบทผมต้องตะเกียกตะกายขึ้นจากน้ำ แต่ตอนนั้นผมเกือบตายจริงๆ ซะแล้ว

The camera was still rolling. I was picked up to a boat, after drinking a couple of drafts of water. I, after having coughs, got exhausted then I told director Jeon that "I was almost dead" And he said, "Yes, you were, anyway it was great." I couldn't help smiling instead of laughing out loud, because I was too tired.
กล้องยังคงเดินอยู่ ผมถูกลากขึ้นไปบนเรือ หลังจากดื่มน้ำเข้าไปหลายอึก หลังจากไอจนเหนื่อยหอบ ผมก็บอกกับผู้กำกับ Jeon ว่า "ผมเกือบตายจริงๆ แล้ว" และเขาบอกว่า "ใช่ แต่มันก็ออกมายอดเลย"ผมได้แต่ยิ้ม เพราะเหนื่อยจนหัวเราะไม่ไหว

I was within an inch of being drowned during making 'A greeting of love', but another drowning danger was reserved for me on 'A sunny place of the Youth', my second soap drama. It was a sailboat scene in Chungmu with Lee Jong-Won and Park Sang-A. The sailboat moved to the middle of the sea; I and Lee were supposed to jump into the see, however I felt unwell on that day. Despite I had learned swimming in the sea, but it gave me strange fear.
ผมเกือบจมน้ำตายตอนถ่ายทำ 'A greeting of love' แต่เรื่องจมน้ำยังมีรอผมอยู่อีกใน 'A sunny place of the Youth' ละครเรื่องที่ 2 ของผม มันเป็นฉากเรือใบที่ Chungmu กับ Lee Jong-Won และ Park Sang-A เรือใบแล่นออกไปที่กลางทะเล ผมกับ Lee จะต้องกระโดดลงไปในทะเล แต่วันนั้นผมรู้สึกไม่ค่อยดีเท่าไหร่ ถึงผมจะฝึกว่ายน้ำในทะเลมาแล้ว แต่ผมก็ยังรู้สึกกลัวแปลกๆ อยู่ดี

By the way, I was supposed to jump into, so I didn't have any other choices. But my sixth sense didn't fail me; I was hard to float on the sea. To film necessary scenes, I should stay in the sea a long time, by doing so, I faced my limitation. Even I could hardly say a word, but I sent a signal to ask staffs on the sailboat for survival equipment. One of them quickly threw a web-fingered hand. It was ridiculous. What was I supposed to do with it? Finally I could get off the boat alive, I was stupefied. But it is remained in my memory as a very interesting story.
แต่ยังไงผมก็ต้องกระโดดลงไป ผมไม่มีทางเลือกอื่น สัมผัสที่ 6 ไม่ได้หลอกผม การลอยตัวในทะเลมันค่อนข้างลำบาก การถ่ายฉากสำคัญแบบนี้ ผมต้องอยู่ในทะเลเป็นเวลานาน การจะทำแบบนั้นผมต้องรู้ขีดจำกัดของตัวเอง ถึงผมจะสื่อสารด้วยคำพูดไม่ได้ แต่ผมส่งสัญญาณไปบอกเจ้าหน้าที่บนเรือเพื่อขออุปกรณ์ช่วยชีวิต หนึ่งในนั้นรีบโยนตีนกบลงมาให้ ผมจะเอามันไปทำอะไรได้เล่า ในที่สุดผมก็เอาชีวิตรอดไปถึงเรือจนได้ ตอนนั้นผมมึนไปหมด แต่มันก็ยังอยู่ในความทรงจำของผมไม่มีลืม

Let me talk about 'A sunny place of the Youth'. When I finished 'A greeting of love', I weighted 64 kg. Actually I'd weighted 77 kg before casting, which means that I lost 14 kg. Apart from results, I did my best on my first soap drama. Guess 1m90 with 64kg; I was a mere skeleton with care. Anyway I was cast in 'A sunny place of the Youth', before ending 'A greeting of love'.
ขอผมเล่าเกี่ยวกับ 'A sunny place of the Youth' หน่อยนะครับ เมื่อผมถ่ายทำ 'A greeting of love' จบ ผมหนัก 64 ก.ก. ที่จริงก่อนเข้าคัดเลือกผมหนัก 77 ก.ก. ซึ่งหมายความว่าน้ำหนักผมหายไป 14 ก.ก. นั่นมาจากการที่ผมทุ่มเทเต็มที่ให้กับละครเรื่องแรกของผม ลองนึกดูสิครับกับส่วนสูง 180 ซ.ม. น้ำหนัก 64 ก.ก. ผมเหมือนโครงกระดูกเดินได้เลยล่ะ แต่ผมก็ได้รับเลือกให้แสดงใน 'A sunny place of the Youth' ก่อนจะถ่าย 'A greeting of love' จบซะอีก (ผู้ที่เสนอชื่อยองจุนให้กับผู้กำกับเรื่อง 'A sunny place of the Youth' ก็คือ ผู้กำกับ Jeon นั่นเอง ด้วยเหตุนี้เองยองจุนถึงได้รับเลือกให้แสดงเรื่องนี้ค่ะ...ผู้แปล)

Then I was physically and mentally exhausted. Moreover this soap drama was totally different with 'A greeting of love' that had largely cast new face actors. Including me, most of 'A greeting of love's main characters were new faces. Director Jeon was very kind, therefore he devoted to teach us by filming and filming to make us true actors.
ตอนนั้นผมเหน็ดเหนื่อยทั้งกายและใจ แถมละครเรื่องนี้ยังแตกต่างโดยสิ้นเชิงกับ 'A greeting of love' ที่นักแสดงส่วนใหญ่เป็นหน้าใหม่ รวมทั้งตัวผมด้วย นักแสดงในเรื่อง 'A greeting of love' ส่วนใหญ่เป็นนักแสดงหน้าใหม่ ผู้กำกับ Jeon ก็แสนจะใจดี เขายอมสละเวลามาคอยสอนพวกเราระหว่างถ่ายทำ เพื่อให้พวกเราเป็นนักแสดงที่แท้จริง

'A sunny place of the Youth', however, was completely different. I was the only new face, and most of performers were veterans with fully ripened performance experiences. I should have too many things on my hands. If I made a mistake, it would affect galaxy seniors.
แต่ 'A sunny place of the Youth' แตกต่างกันลิบลับ ผมเป็นคนเดียวที่หน้าใหม่ ส่วนใหญ่เป็นนักแสดงหน้าเก่าที่มีประสบการณ์โชกโชน ผมต้องรับบทหนักเลยทีเดียว ถ้าผมทำผิดพลาดล่ะก็ เป็นได้โดนรุ่นพี่รุมยำแน่ๆ

I was nervous from the beginning. Director Jeon was famous for his minute and very careful dramaturgy, so I should newly make my mind. Just at that time, I met Lee Jong-Won, older than me. Even we were friends in the soap drama, but he taught me performance like my real elder brother. He is very reasonable and hot-tempered. I really hate that someone touches my head but I can allow Lee to do that at any time. Actually, someone hit my heat then I turn around with an angry cast of countenance, there is most likely Lee with smiling.
ผมนึกหวั่นใจตั้งแต่เริ่มต้น ผู้กำกับ Jeon ขึ้นชื่อมากเรื่องเวลาและความพิถีพิถัน ผมน่าจะตัดสินใจใหม่อีกที ตอนนั้นเองที่ผมได้พบกับ Lee Jong-Won เขาอายุมากกว่าผม แต่ในละครเราเล่นเป็นเพื่อนกัน เขาคอยสอนการแสดงให้ผมเหมือนพี่ชายแท้ๆ เขาเป็นคนมีเหตุผลแต่ก็อารมณ์ร้อน ผมไม่ชอบเลยเวลาที่มีใครมาจับหัวของผมเล่น แต่ผมยอมให้ Lee ทำแบบนั้นได้ มีใครบางคนมากวนประสาทผม ผมเลยหันกลับไปเพื่อจะเอาเรื่อง เป็น Lee นั่นเองที่ยืนยิ้มอยู่

Lee is very frugal. Nowadays, I often smile to watch the MBC TV weekend soap drama, 'Yesterday'. Because he is still wearing the clothes that he also wore in 'A sunny place of the Youth', both of us were cast. He was my shelter from the wind and supporter as well. I could learn not only performance but the attitude as an actor. Because I don't have real elder brothers, I follow him like a real one. Even I, following him, used to attend drinking parties with someone whom I'd never met before, being entertained with beers and pork hocks. I might be irksome to him at that time.
Lee เป็นคนที่มัธยัสถ์มาก ผมยิ้มทุกทีที่ดูละครช่วงสุดสัปดาห์ของ MBC TV เรื่อง 'Yesterday' เพราะเขายังคงสวมเสื้อผ้าชุดเดิมที่เขาเคยสวมในเรื่อง 'A sunny place of the Youth' ที่เรา 2 คนแสดงด้วยกัน เขาเป็นเหมือนที่หลบลมหลบฝนของผม และคอยเป็นกำลังใจ ผมไม่ได้เรียนรู้แต่เรื่องการแสดงจากเขา แต่ยังมีทัศนคติในฐานะนักแสดงด้วย เพราะผมไม่มีพี่ชาย ผมเลยคอยตามเขาเหมือนเป็นพี่ชายของผมจริงๆ ผมเคยตามเขาไปแม้ตอนที่เขานัดดื่มเหล้ากับคนที่ผมไม่เคยพบมาก่อน แถมยังเอร็ดอร่อยกับเบียร์แกล้มขาหมูเพลินไปเลย ตอนนั้นผมคงทำให้เขาเอือมระอาไม่น้อยเลยทีเดียว

I can remember that I was got in a big trouble. When in the midst of 'A sunny place of the Youth', I held a ceremony to sign my name for my fans at Tongdo Temple somewhere. Just at that time, I had a desire to urinate due to tight schedule but I decided to hold and we passed a resting place. I thought there would be a bathroom in an event hall.
ผมยังจำได้ว่าผมเคยตกที่นั่งลำบาก ตอนนั้นเป็นช่วงกลางๆ เรื่อง 'A sunny place of the Youth' ผมมีงานแจกลายเซ็นที่แถวๆ Tongdo ตอนนั้นผมเกิดอยากเข้าห้องน้ำขึ้นมา แต่เป็นเพราะตารางงานแน่นเอียด ผมเลยตัดสินใจอั้นไว้ก่อน ผมคิดว่าที่ห้องจัดงานน่าจะมีห้องน้ำ

When I got the event hall, there were a lot of fans, most of them were students. I could penetrate those crowds with much effort. I suddenly asked the persons concerned in the event about the location of a bathroom. He said 'there wasn't.' I tried to get out off the event hall, but the crowed was getting lager, actually the police were dispatched to control.
พอผมไปถึงห้องจัดงาน มีแฟนๆ เต็มไปหมด ส่วนใหญ่เป็นเด็กนักเรียน กว่าจะฝ่าฝูงคนมาได้ก็แทบแย่ ผมรีบถามเจ้าหน้าที่ว่าห้องน้ำอยู่ไหน แต่เขาว่า “ไม่มีหรอก” ผมพยายามจะออกไปจากห้องจัดงาน แต่ผู้คนยิ่งมากันแน่นขนัดจนตำรวจต้องเข้ามาควบคุมสถานการณ์

One of the persons concerned in the event gave me a basket with recommending passing water in a corner somewhere. But, considering that even a corner was partially disclosed to the crowd, I decided to put up with. As time went by, my desire to urinate became larger, after passing 30 minutes from the beginning of the ceremony, it turned to pain like needling. I had to make sings and take to them. Moreover, the most painful thing was the fact that I should smile. It was such a terrible situation.
มีเจ้าหน้าที่คนหนึ่งส่งถังมาให้ผมแอบไปปลดทุกข์ตรงมุมไหนสักแห่ง แต่ดูไปดูมาแล้วไม่มีมุมไหนที่น่าจะเล็ดรอดสายตาผู้คนที่แน่นขนัดไปได้ ผมเลยต้องอั้นต่อไป เวลาผ่านไป ผมก็ยิ่งอยากปลดปล่อยเต็มที หลังจากพิธีการเริ่มไปได้ 30 นาที ผมเริ่มทุรนทุรายเหมือนถูกเข็มทิ่มแทง แต่ผมต้องแจกลายเซ็นให้แฟนๆ ที่ร้ายยิ่งกว่านั้นก็คือผมต้องฉีกยิ้มไปด้วย ช่างเป็นสถานการณ์ที่เลวร้ายสุดๆ

The ceremony was lasted about 2 hours. When I was trying to stand up, I wasn't able to unfold my waist. Being helped, I moved a step ahead, and then I felt like I was walking on the firing coal. On getting in the car, we drove away suddenly. Five minutes driving took us a hillock.
พิธีการดำเนินไปประมาณ 2 ชั่วโมง ตอนที่ผมพยายามจะลุกขึ้น แต่ผมขยับตัวไม่ได้ มีคนมาช่วยพยุงผมให้ลุกขึ้นจนได้ ผมก้าวไปข้างหน้า ขณะนั้นผมรู้สึกเหมือนกำลังเดินลุยไฟอยู่เลย พอขึ้นรถได้ เราก็รีบออกรถทันที อีก 5 นาทีต่อมารถพาเราไปยังเนินเขาเล็กๆ แห่งหนึ่ง

When I chose a beautiful tree, my party followed me. And they lighted a cigarette, when I started passing water. I could finish my job after they finished their smoking. Since then I got a new habit. I must go to a bathroom before attending an event. It probably will take a couple of minutes, but it doesn't matters. At the same time, on getting an event hall, I secure a location of a bathroom. Positively it is true that the more pain, the more maturity.
ผมเลือกต้นไม้สวยถูกใจได้ต้นหนึ่ง ทีมงานของผมก็ตามไปด้วย พวกเขาจุดบุหรี่สูบ ขณะที่ผมปลดทุกข์ ผมเสร็จภารกิจพอดีกับที่พวกเขาสูบบุหรี่หมดมวน นับแต่นั้นมาผมจึงมีนิสัยอีกอย่าง ผมต้องเข้าห้องน้ำก่อนไปออกงานทุกครั้ง ถึงจะเสียเวลาไปบ้างนิดหน่อยก็ไม่เป็นไร แล้วเช่นเดียวกันทุกครั้งที่ไปยังสถานที่จัดงาน ผมจะมองหาห้องน้ำไว้ก่อนกันพลาด มันเป็นความจริงทีเดียวที่ยิ่งผ่านความเจ็บปวด คนเราก็ยิ่งเติบโตขึ้น

Credit : baeyongjune.com
English translated by Hyeon / Edited by Fengyi
Thai Translation by Ladymoon

BYJ's Story - Episode 5

Episode 5 : My friend, Kwon Oh-Jung

When I applied a university at first, I chose the department of Architecture in Hanyang Univ. But, I failed because I wasted too much time. As such, I just loaded around all day in Gnagwon-do, selling mung-bean pancakes. After wandering a couple of months, I entered the Jinwi Temple, located in middle of Ohsan and Pyeongtack, in order to study.
ตอนที่ผมสมัครสอบมหาวิทยาลัยครั้งแรก ผมเลือกคณะสถาปัตยกรรมของมหาวิทยาลัย Hanyang แต่ก็สอบตกเพราะผมเสียเวลามากเกินไป ผมมัวแต่ไปอยู่แถว Gnagwon-do ทั้งวัน เพื่อขายขนม mung-bean pancake หลังจากล่องลอยอยู่ 2 เดือน ผมก็เข้าไปที่วัด Jinwi ซึ่งอยู่ตรงกลางระหว่าง Ohsan กับ Pyeongtack เพื่ออ่านหนังสือ

I tried to study hard, reminding what I used to study in my middle school-days. At that time, I met a senior, preparing the judicial examination; he helped me out to study. Then I applied a law department. But, I flunked in that examination again. So I made my mind that way was not mine. I should find another way.
ผมพยายามศึกษาตำราอย่างหนัก นึกถึงสิ่งที่เคยเรียนมาตอนชั้นมัธยม ตอนนั้นเองที่ผมได้เจอกับรุ่นพี่คนหนึ่ง กำลังเตรียมสอบผู้พิพากษา เขาช่วยผมในการศึกษาตำรา แล้วผมก็สมัครสอบเข้าคณะนิติศาสตร์ แต่แล้วผมก็ล้มเหลวในการสอบอีกครั้ง ผมจึงตัดสินใจว่านี่คงไม่ใช่เส้นทางของผม ผมควรหาทางอื่นจะดีกว่า

I used to be heard, 'why don't you be an actor?' I, at that time, thought it was my destiny. When I decided to be an actor, my mother kept me back from being an actor but my father supported me, saying 'your life is on you, you must assume the responsibility. What was popped into my head was a movie. First of all, I thought I needed to know what was going on the cinema quarters at that time.
ผมเคยได้ยินคนพูดว่า 'ทำไมไม่ไปเป็นนักแสดงล่ะ' ตอนนั้นผมคิดว่านี่แหละชะตาชีวิตของผม ตอนที่ผมตัดสินใจไปเป็นนักแสดง แม่ของผมคัดค้าน แต่พ่อสนับสนุน ท่านบอกว่า 'ชีวิตมันเป็นของลูก ลูกต้องรับผิดชอบเอาเอง’ สิ่งที่ผุดขึ้นในหัวของผมก็คือหนัง ตอนนั้นผมอยากรู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้นบ้างในการทำหนังสักเรื่อง

To accumulate my experiences, I entered a joint movie company. After that I did all sorts of jobs, including planning, directing and producing departments. In those days, I participated in , starred by Son Chang-Min and Shim Hye-Jin. But my ultimate goal was an actor, so I decided to quit the job in order to being an actor.
เพื่อเป็นการสะสมประสบการณ์ ผมจึงเข้าทำงานในบริษัทภาพยนตร์ หลังจากนั้นผมก็ทำสารพัด ทั้งในฝ่ายวางแผน กำกับ และผลิต แต่เป้าหมายสูงสุดของผมก็คือการเป็นนักแสดง ผมเลยตัดสินใจลาออกจากงานเพื่อมาเป็นนักแสดง

And then I joined a Management Y, but it didn't last a long time. I heard someone whom I used to know when I was wandering is going to open a performer training school at CineHouse 8th floor, Shinsa-dong, Gangnam-gu. Because of those persons' help, I could attend a training school, even I paid about one millions won. There was another 'free-charged trainee' he is Kwon Oh-Jung, playing as cartoonist at the MBCTV weekend soap opera, "Yesterday"
แล้วผมก็เข้าร่วมงานกับ Management Y แต่ก็ทำได้ไม่นานนัก ผมได้ยินว่ามีบางคนที่ผมเคยรู้จัก ไปเปิดโรงเรียนสอนการแสดงอยู่ที่ ชั้น 8 CineHouse, Shinsa-dong, Gangnam-gu เพราะได้คนเหล่านั้นช่วยเหลือ ผมจึงได้เข้าโรงเรียนการแสดง แม้ต้องจ่ายไปถึง 1 ล้านวอนก็ตาม ยังมีอีกคนที่ “เรียนฟรี” เขาก็คือ Kwon Oh-Jung ซึ่งเล่นเป็นนักวาดการ์ตูนในละครสุดสัปดาห์ของ MBCTV "Yesterday"

Although the school didn't go a long time, a practice room was still empty so I and Kwon used to go to the performance school about two months. Kwon was good at Kung fu, so we practiced the martial arts as well as evaluated our impromptu performance. We also used to videotape our performance and analyzed it. As such, I am still on friendly terms with him indeed. In those days, my favorite motto was 'Be a person like a convenient store', I was trying to ready to respond with no matter what a director needs to.
ถึงแม้โรงเรียนจะอยู่ได้ไม่นานนัก ห้องซ้อมก็มักจะว่าง ผมกับ Kwon ไปที่โรงเรียนการแสดงประมาณ 2 เดือน Kwon เก่งกังฟู เราเลยซ้อมศิลปะการต่อสู้กัน เช่นเดียวกับการประเมินฝีมือการแสดงของพวกเรา เรายังเคยอัดเทปการแสดงของเราเอาไว้แล้วมาวิเคราะห์กัน ที่จริงผมยังคงคบหาสมาคมกับเขาดีอยู่ ในตอนนั้นภาษิตประจำใจของผมก็คือ 'จงทำตัวให้เหมือนร้านสะดวกซื้อ' ผมพยายามเตรียมตัวให้พร้อม เพื่อตอบสนองไม่ว่าผู้กำกับจะต้องการอะไร

Let me take about my friend, Kown Oh-Jung. He is the only one whom I can use abusive language without affectation. Namely, even we are always trying to get into an altercation but we can part good friends in the last.
ขอผมคุยถึงเพื่อนคนนี้หน่อย Kwon Oh-Jung เขาเป็นเพียงคนเดียวที่ผมสามารถใช้ภาษาแบบเป็นกันเองได้โดยไม่ต้องกระดากปาก กล่าวคือถึงเราจะชอบโต้คารมกัน แต่เราก็เป็นเพื่อนที่ดีต่อกัน

When a night filming is finished, I often call Kwon's house. When the bell rings over dozen times, I'm getting excited. How is he trying not to pick up the phone? OK. Try it. I got plenty of times. Finally, when I can hear his voice, I'm saying, "You're sleeping? Yes, you are, I just got off a filming. OK, good night." and he often do the same way I do. His weakness is a car. He is still driving an Elantra, and he, if circumstance permitting, is trying to buy a new one.
เวลาที่ผมถ่ายละครเสร็จดึกๆ ผมมักโทรไปที่บ้านของ Kwon เวลาที่เสียงโทรศัพท์เรียกดังอยู่เป็นสิบๆ ครั้ง ผมจะรู้สึกตื่นเต้น เขาพยายามจะไม่รับสายใช่มั้ย ได้เลย งั้นมาลองดูกัน ผมก็โทรแล้วโทรอีกอยู่นั่น สุดท้ายเมื่อผมได้ยินเสียงของเขา ผมก็พูดว่า "นายหลับอยู่หรือ ใช่สินะ ฉันก็เพิ่งถ่ายเสร็จ โอเค งั้นราตรีสวัสดิ์นะ" และเขาก็ชอบทำแบบเดียวกับผมนั่นแหละ จุดอ่อนของเขาอยู่ที่รถยนต์ เขายังคงขับเจ้า Elantra และถ้าสถานการณ์เอื้ออำนวย เขาก็พยายามที่จะเปลี่ยนรถใหม่

"Hey man, you can get a Sonata at 9.1 millions won"
"เฮ้ นายซื้อ Sonata ได้ในราคา 9.1 ล้านวอนนะ"
"Are you sure?"
"นายแน่ใจเหรอ"
"Of course, but you got a tiny option."
"แน่นอน แต่ไม่มีออฟชั่นอะไรนะ"
"What's that?"
"มันคืออะไรล่ะ"
"Not that important, it's only for a taxi"
"ไม่สำคัญหรอกน่า ก็แค่ขับพาเราไปไหนมาไหนได้เท่านั้น"

I knew that the friendship between men can be warm-heartedly through Kwon. From my point of view, Kwon has an all-around capability. He is very good at sports, including Fung fu, and dancing, moreover ridiculously he is also good at writing. Especially, when he chants an impromptu poem, gently closing his big bright eyes, Ifeel a chill to my marrow of my bones.
ผมได้รู้ว่ามิตรภาพระหว่างผู้ชายก็สามารถให้ความอบอุ่นใจได้เช่นเดียวกันจาก Kwon นี่เอง ในสายตาของผม Kwon เป็นคนมีความสามารถรอบตัว เขาเก่งกีฬา รวมทั้งกังฟูและเต้นรำด้วย ที่น่าขันกว่านั้นก็คือเขายังเก่งเรื่องขีดๆ เขียนๆ ด้วย โดยเฉพาะอย่างยิ่งเวลาที่เขาด้นกลอนสด พร้อมปิดท้ายด้วยดวงตาอันสดใสของเขา ผมรู้สึกหนาวเหน็บไปถึงกระดูกเลยทีเดียว


The gooseflesh herein is kind of complex, first of all, it means 'unmatchable' and it is also due to the lyric and beautiful poem. He is famous for his writing, so he participated in the scenario work of 'The Young Man', directed by Bae Chang-Ho. At a likely time, our debut on a screen was . , it is deeply moved by me.
อาการขนลุกซู่นี้เกิดจากความรู้สึกว่า “ไม่อาจเทียบเทียมได้” รวมไปถึงท่วงทำนองของบทกลอนอันไพเราะ เขาเด่นดังเรื่องฝีมือการเขียน เขาจึงเข้าร่วมทีมเขียนบทเรื่อง 'The Young Man' ที่กำกับโดย Bae Chang-Ho มันทำให้ผมประทับใจอย่างยิ่ง

At that time, I was trying to learn anything and everything so as to be a qualified actor. When Isaw the audition notification of , I thought I wasn't ready but made up my mind with 'let's do it first!' On the audition day, I parked my Elantra at a roadside parking lot in fort of KBS, and then I moved to the audition place.
ในเวลานั้นผมพยายามเรียนรู้ทุกอย่างเพื่อจะเป็นนักแสดงที่มีคุณภาพ ตอนที่ผมเห็นประกาศออดิชั่น (การทดสอบบทเพื่อคัดเลือกนักแสดง) ผมคิดว่าตัวเองยังไม่พร้อม แต่ก็ตัดสินใจว่า “ลองดูก่อนแล้วกัน” ในวันออดิชั่น ผมจอดเจ้า Elantra ของผมไว้ในที่จอดรถริมถนนของ KBS แล้วก็ไปยังสถานที่จัดออดิชั่น

After the audition for 8 hours, when PD Jeon Gi-Sang told me that I made it, I was too impressed to be surprised. I was the last successful candidate.PD Jeon gave me a rough map, saying 'tonight, we're going to have a rally to strengthen a unity in Gangwon-do Donenae somewhere, so be concentrated at the Log cabin.'I moved to get my car with a state of apathy, the parking rates was totally 28 thousands won. On my way home, I shouted for joy in my car.
หลังจากออดิชั่นนาน 8 ชั่วโมง เมื่อผู้กำกับ Jeon Gi-Sang บอกว่าผมผ่านแล้ว ผมประหลาดใจจนอึ้งไปเลย ผมเป็นผู้สมัครคนสุดท้ายที่ผ่านการคัดเลือก ผู้กำกับบอกผมแค่ว่า “คืนนี้เราจะมีงานเลี้ยงเพื่อกระชับความสัมพันธ์กันที่ Gangwon-do Donenae นายต้องหา Log cabin ให้เจอล่ะ” ผมเดินไปเอารถแบบมึนๆ ค่าจอดรถรวมๆ แล้วก็ 28,000 วอน ระหว่างทางกลับบ้าน ผมโห่ร้องด้วยความยินดีอยู่ในรถ

I used to stay up all night without making money; my mother was always irritated against that. When I entered home, I said, "Mother, I became an actor." my mother said, "It's really great!" "I'm the hero" then my mother shouted for joy too. I moved to Dunnae with a couple of clothes. Because I often moved around all over Gangwon-do, selling mung-bean pancakes, when I was preparing myself for the college entrance exams for the next chance, I could easily find the Log cabin. PD Jeon was surprised of my early appearance.
ผมเคยอดหลับอดนอนทั้งคืนโดยไม่ได้เงินสักเก๊ แม่ของผมโกรธทุกที พอผมเข้าบ้าน ผมบอกแม่ว่า “แม่ครับ ผมจะได้เป็นนักแสดงแล้ว” แม่บอกว่า “ก็ดีนี่จ๊ะ” “ผมได้เป็นพระเอกด้วยนะครับ” ทีนี้แม่ก็โห่ร้องด้วยอีกคน ผมเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วออกไปร่วมงานเลี้ยง เพราะผมมักวนเวียนอยู่แถว Gangwon-do เพื่อขาย mung-bean pancake ตอนที่ผมเตรียมตัวสอบเข้ามหาวิทยาลัย ผมจึงหา Log cabin เจออย่างง่ายดาย ผู้กำกับ Jeon แปลกใจมากที่เห็นผมมาถึงเร็วเกินคาด

When I got there, a drinking party was already held; they asked me a song without allowing for taking breath. No sooner had finished my song than everybody laughed. 'Please come back to Busan port ' is too ridiculous to sing to a 22 years-old young man like me.
ตอนที่ผมไปถึงงานเลี้ยงเริ่มไปบ้างแล้ว พวกเขาให้ผมร้องเพลงโดยไม่ให้ผมหยุดพักหายใจเลย พอผมร้องเพลงจบ ทุกคนก็เอาแต่หัวเราะ 'Please come back to Busan port ' คงเป็นเพลงที่น่าขันเกินไปที่จะได้ยินจากปากเด็กหนุ่มอายุ 22 อย่างผม

Credit : baeyongjune.com
English translated by Hyeon / Edited by Fengyi
Thai Translation by Ladymoon

BYJ's Story - Episode 4

Episode 4 : The memories of my childhood and first love.

I was born and grew up in Seoul, but I have ever had an experience of a country in my childhood. It has been my good memory till now. When I was in the 3rd grade at Pung-il elementary school, my dad began to run a ranch after leaving his company.
ผมเกิดและเติบโตในกรุงโซล แต่ผมก็เคยมีประสบการณ์ในชนบทตอนวัยเด็กเหมือนกัน มันเป็นความทรงจำที่ดีจนถึงเดี๋ยวนี้ ตอนนั้นผมอยู่เกรด 3 ที่โรงเรียนประถม Pung-il พ่อของผมเริ่มทำฟาร์มหลังจากที่ท่านลาออกจากบริษัท

At that time, my dad bred pigs and cattle with three laborers. I remember that was run on a pretty large scale. My dad was in Chun-An, my sister and me used to visit there with my mom on weekend or vacation. We looked calves and litters were bred, and ate a sparrow with roasting. Above all, I had fun with gun. My dad taught me how to shoot a air gun, who was quite openhearted at that time.
ตอนนั้นพ่อของผมเลี้ยงหมูและทำปศุสัตว์โดยมีคนงาน 3 คน ผมยังจำได้ว่าเคยวิ่งเล่นไปบนผืนดินอันกว้างใหญ่ พ่อของผมอยู่ที่ Chun-An น้องสาวของผมกับผมเคยแวะไปที่นั่นพร้อมแม่ในช่วงสุดสัปดาห์หรือช่วงปิดเทอม เราได้ดูลูกวัวและลูกสัตว์ตอนคลอด เคยกินนกกระจอกปิ้งด้วย ที่สำคัญก็คือผมได้เล่นปืน พ่อของผมสอนผมยิงปืนลม ซึ่งในตอนนั้นผมกระตือรือร้นเอามากๆ

I was really interested at shooting gun. Since I was seemed to have a quite talent for shooting, my dad once had a plan to bring me up a gunshot player. Everytime I visited my dad's ranch, I have spent all day long in visiting here and there with a gun and shovel though I was a small boy. After finishing firing all shots my dad gave me, my interests moved a shovel. I imagined that a great treasure might be hidden somewhere in our ranch, so I had a thrill and fun with digging up the ground in order to search for a treasure, because I was especially fascinated by & “15 boys drifts on the island“ among the 50-volumes of fairy tale series published by Kemongsa.
ผมสนใจการยิงปืนเอามากๆ ผมคงจะมีแววทางด้านยิงปืน ขนาดที่ครั้งหนึ่งพ่อของผมเคยคิดจะให้ผมเป็นนักกีฬายิงปืน ทุกครั้งที่ผมไปหาพ่อที่ฟาร์ม ผมจะใช้เวลาทั้งวันหมดไปกับการตะลอนไปทั่วโดยมีปืนกับพลั่วอยู่ในมือ ถึงผมจะยังเป็นเด็กตัวเล็กๆ อยู่ก็ตาม หลังจากยิงปืนตามที่พ่อให้มาจนครบหมดแล้ว ความสนใจของผมก็เปลี่ยนไปที่พลั่ว ผมจินตนาการว่ามีขุมสมบัติซ่อนอยู่ตรงไหนสักแห่งในฟาร์มของเรา ผมจึงตื่นเต้นสนุกสนานอยู่กับการขุดดินเพื่อค้นหาสมบัติ เพราะผมน่ะหลงใหลเป็นพิเศษกับ “15 boys drifts on the island“ ในชุดเทพนิยายร่วม 50 เรื่องที่ตีพิมพ์โดย Kemongsa

My happy life in the ranch should end in a short time. I had no confidential facts, my dad failed in the running of the ranch. Maybe he had much trouble that time. Finally, we had to move to Myungil-dong after selling our house in Yongdoo-dong I thought it was only one in the world. Naturally, I transferred to Myung-il elementary school and in addition I would be more shrunk 'cause of my introspective nature.
ชีวิตแสนสุขในฟาร์มของผมจบลงในเวลาอันสั้น ผมไม่รู้รายละเอียด เรื่องที่พ่อทำฟาร์มล้มเหลว บางทีตอนนั้นท่านอาจมีปัญหามากมาย ในที่สุดพวกเราต้องย้ายไปที่ Myungil-dong หลังจากขายบ้านที่ Yongdoo-dong ไป ซึ่งผมเคยคิดว่ามันเป็นที่เดียวในโลกนี้ ผมต้องย้ายไปเรียนที่โรงเรียนประถม Myung-il และผมก็ยิ่งไม่พูดไม่จากับใครเพราะนิสัยชอบเก็บตัวของผมนั่นเอง

According to my dad's opinion "Man should be strong", I had begun to learn Tae-kwon-do & Ju-do since 6 years old. I could wear a high belt in Tae-kwon-do when I was in the 2nd grade at elementary school. It was never my own will to go to training center for Tae-kwon-do at that time. It would be my taste to read books in the room more than to exercise at the training center.
เพราะพ่อของผมเห็นว่า “ลูกผู้ชายต้องแข็งแกร่ง” ผมเลยเริ่มเรียนเทควันโด้และยูโดตั้งแต่อายุ 6 ขวบ ผมได้สายสูงสุดของเทควันโด้ตอนอยู่เกรด 2 ชั้นประถม การไปฝึกเทควันโด้ในเวลานั้นไม่ใช่ความต้องการของผมเลย ผมอยากอ่านหนังสืออยู่ในห้องมากกว่าไปซ้อมเทควันโด้ที่ศูนย์ฝึก

Though I began to exercise at an early age, but my introspective nature hasn't changed. After transferring to the Myung-il elementary school, I really felt actually that they lorded it over a newcomer. After a few days since I transferred, a girl spoke to me. I had a good time with her. But, after finishing the class, three boys in my class called me to have something to do.
ถึงผมจะเริ่มออกกำลังกายตั้งแต่อายุน้อยๆ แต่นิสัยเก็บตัวของผมไม่เคยเปลี่ยน หลังจากย้ายไปที่โรงเรียนประถม Myung-il ผมรู้สึกว่าพวกเขาจ้องจะหาเรื่องกับเด็กใหม่ หลังจากผมย้ายไปไม่กี่วัน มีเด็กผู้หญิงคนหนึ่งเข้ามาคุยกับผม ผมก็คุยกับเธออย่างมีความสุข แต่หลังเลิกเรียน มีเด็กผู้ชาย 3 คนในชั้นเดียวกับผมมาเรียกผมออกไปคุยด้วย

I guessed one of them had a good feeling with the girl who spoke to me. I sensed that it wasn't the matter to fall simply. I thought that I could not encounter one-sidedly since I had the high belt in Tae-Kwon-do worthy of the name. I kicked a neck of one boy who walked up to me with clenching his fists. Though he tumbled, but it brought to their anger instead. Beating from them. That was a kind of moving-in notification ceremony.
ผมเดาว่าหนึ่งในนั้นคงแอบชอบสาวคนที่มาคุยกับผม ผมรู้สึกว่านั่นมันไม่ใช่เรื่องใหญ่โตอะไรเลย ผมคิดว่าผมไม่น่าจะถูกเล่นงานข้างเดียว เพราะผมมีสายสูงสุดจากเทควันโด้เป็นทุนอยู่แล้ว ผมเตะเข้าที่ก้านคอของหมอนั่นที่เดินกำหมัดเข้ามาหาผม เขาล้มลงไปก็จริง แต่มันทำให้เขากับพรรคพวกยิ่งโกรธ การถูกรุมอัดคงเป็นพิธีรับน้องใหม่

I got into Bae-jae middle school after graduating the elementary school as still new comer. My greatest concern was the study in a middle school days. But I did not study for any goal. That was a kind of game. I felt the numerous questions in exam books were like the fabricated toys I was absorbed in my childhood.
ผมเข้าเรียนที่โรงเรียนมัธยมต้น Bae-jae หลังจบชั้นประถม และยังคงเป็นเด็กใหม่อยู่ดี ตอนอยู่ชั้นมัธยมต้นสิ่งที่ผมใส่ใจที่สุดก็คือการเรียน แต่ผมไม่ได้เรียนโดยมีเป้าหมาย มันเป็นเหมือนเกมส์ ผมรู้สึกว่าคำถามมากมายในหนังสือเรียน ก็เหมือนกับของเล่นประดิษฐ์ที่ผมเคยหมกมุ่นสมัยเด็กๆ

I wrestled with the exam books in the spirit as I did paint a bond in the attic without knowing sunset. I stayed all night several times solving the problem which didn't solve. That time I was recognized nicely about study as my teacher put his clothes over sleeping me during a class.
ผมปลุกปล้ำอยู่กับหนังสือเรียน แบบเดียวกับเวลาที่ผมหมกตัวอยู่ในห้องใต้หลังคาโดยไม่รู้เดือนรู้ตะวัน หลายครั้งที่ผมไม่ได้นอนทั้งคืนเพื่อแก้ไขปัญหาที่ยังแก้ไม่สำเร็จ ผมยังจำได้ดีที่ครูเคยเอาเสื้อห่มให้ผมซึ่งแอบงีบหลับกลางชั้นเรียน

When I was in the 3rd-grade in my middle school, I lost the interests in study since I fell in one-side love for the first time. She has a long hair. I didn't know her full name as lyrics of a song. The first time I saw her, she wore deep blue sportswear in my memory. We went to same reading room (a sort of library) in the neighborhood. Because of my introspective & bashful personality, I only looked at her in the distance. Her image kept flitting around my mind instead of words of a text book in school and my eyes always followed her radius in the reading room.
พอผมขึ้นเกรด 3 ชั้นมัธยมต้น ผมก็หมดความสนใจในการเรียน เพราะผมเกิดอาการรักข้างเดียวเป็นครั้งแรก เธอมีผมยาวสลวย ผมไม่รู้ชื่อเต็มๆ ของเธอที่ไพเราะราวกับท่วงทำนองเพลง ครั้งแรกที่ผมเห็นเธอ ผมยังจำได้ดีว่าเธอสวมชุดกีฬาสีน้ำเงินเข้ม เราไปที่ห้องสมุดเดียวกันแถวๆ บ้าน แต่เพราะผมเป็นคนเก็บตัวแล้วก็ขี้อาย ผมได้แต่มองเธออยู่ห่างๆ เท่านั้น ภาพของเธอวนเวียนอยู่ในหัวของผมแทนที่จะเป็นบทเรียนในหนังสือ สายตาของผมมองตามเธอไปทุกแห่งในห้องสมุดแห่งนั้น

Although I always planed to do "Tomorrow I will..." on my way, but I should regret I still hung around her even though tomorrow came. While I wrote a love letter alone, the monster 'Fancy' which has been familiar with me from my childhood, appeared bit by bit and made her the actress of movie. One-side love for some months. She disappeared. She did not come to the reading room any more which was the only root I could meet her. Then I was troubled enough with my own feeling of incompetence, I came to realize 'Study is not the whole of my life. I should be strong and manliness'.
ถึงผมจะตั้งใจไว้อย่างดิบดีว่า "พรุ่งนี้ฉันจะทักเธอ" แต่แล้วผมก็ต้องนึกเสียใจที่มัวแต่รีรอถึงแม้พรุ่งนี้จะมาถึงแล้วก็ตาม ระหว่างที่ผมพยายามเขียนจดหมายรักอยู่คนเดียว เจ้าปีศาจร้ายที่คุ้นเคยกับผมดีตั้งแต่สมัยเด็กๆ ก็จะปรากฏตัวออกมา แปลงให้เธอกลายเป็นนางเอกในหนัง ผมแอบรักข้างเดียวอยู่แบบนี้หลายเดือน แล้วเธอก็หายตัวไป เธอไม่มาที่ห้องสมุดนั้นอีก ซึ่งมันเป็นที่เดียวที่ผมจะได้พบกับเธอ แล้วผมก็ได้แต่นึกคับแค้นใจกับความไร้น้ำยาของตัวเอง ผมเริ่มคิดได้ว่า “การเรียนไม่ใช่ทั้งหมดของชีวิต ฉันต้องเข้มแข็งและเป็นผู้ชายให้มากกว่านี้”

While my first love passed like a fever, I already went into Han-young high school. I tried to make my introspective nature to extrovert like 'Hypocrisy' consciously. I enjoyed soccer with friends than read books and began to exercise in my friend's house which run a hap-ki-do training center just in time. It differed from the Tae-kwon-do I learned from my father's forcible demand. To exercise with friends & to travel in vacation and so on.
ขณะที่รักแรกของผมผ่านไปเหมือนอาการไข้ ผมก็เริ่มเข้าเรียนชั้นมัธยมปลายที่ Han-young ผมพยายามเลิกเก็บตัว หันมาทำตัวเปิดเผย เหมือนกำลังหลอกตัวเองอยู่ ผมสนุกกับการเล่นฟุตบอลกับเพื่อนๆ มากกว่าการอ่านหนังสือ และเริ่มไปออกกำลังกายที่บ้านเพื่อนซึ่งเป็นศูนย์ฝึกฮัพกิโด้ มันแตกต่างจากเทควันโด้ที่พ่อเคยบังคับให้ผมเรียน ผมไปออกกำลังกายกับเพื่อนๆ เดินทางท่องเที่ยวในช่วงวันหยุด และอะไรอีกมากมาย

It was my schooldays that they could assume me as a trouble maker in older's sight. Although some people fixed their eyes on me with anxiety, but I thought that I acted on the basic and direction of my own way during 3 years in high school. I thought it was not only way that we walked 'Good way' which older people showed according to their experience and there is no change in such thinking till now.
ช่วงวัยเรียนตอนนั้นเองที่ผมกลายเป็นตัวสร้างปัญหาในสายตาของผู้ใหญ่ แม้บางคนจะคอยจับตา มองผมด้วยความกังวล แต่ผมคิดว่าผมทำตัวตามทิศทางของผมเองตลอด 3 ปีในโรงเรียนมัธยมปลายแห่งนั้น ผมคิดว่ามันอาจไม่ใช่ “หนทางที่ถูกต้อง” อย่างที่พวกผู้ใหญ่ตัดสินจากประสบการณ์ของพวกเขา แต่จนถึงตอนนี้ความคิดแบบนั้นของผมยังคงไม่เปลี่ยนแปลง

It began to live with the ideas 'I decide and take the responsibility by myself' since the short stray of my adolescence. Nowadays, I would be often surprised at myself because I confirmed that my sense of values came to resemble those of older generation which taught me a mode of life.
ผมเริ่มใช้ชีวิตด้วยความคิดที่ว่า “ฉันจะตัดสินใจและรับผิดชอบชีวิตของฉันเอง” นับตั้งแต่ผมเริ่มหลงทางในวัยหนุ่ม พอมาถึงวันนี้ผมยังแปลกใจอยู่บ่อยๆ เพราะความรู้สึกของผมกลับคล้ายคลึงกับที่พวกผู้ใหญ่เคยสอนผมว่า นี่คือรูปแบบในการดำเนินชีวิต

Because of such experiences, I want to talk very much with teenagers. That was why I planed most members would not be co-actors, but teenagers when I thought about making an amateur baseball club since I was fascinated by Chan-Ho Park, the star in USA Major Leagues. Although it has been delayed due to bandage the plaster cast in my foot, but as soon as I get well, I'll go on with an amateur baseball club again.
เพราะผ่านประสบการณ์เหล่านั้นมา ผมจึงอยากพูดคุยกับเด็กๆ วัยรุ่น นั่นคือเหตุผลที่ผมนึกถึงบรรดาวัยรุ่น ไม่ใช่เพื่อนดารา เมื่อผมคิดจะตั้งสโมสรเบสบอลสมัครเล่นขึ้นมา เพราะความชื่นชอบ Chan-Ho Park ดาราของเมเจอร์ลีก สหรัฐอเมริกา ถึงแม้โครงการนี้อาจจะล่าช้าออกไปเพราะเฝือกที่อยู่บนขาของผม แต่ทันทีที่ผมหายดี ผมจะดำเนินการเรื่องตั้งสโมสรเบสบอลนี่อีกครั้ง

Credit : baeyongjune.com
English translated by Hyeon / Edited by Fengyi
Thai Translation by Ladymoon

BYJ's Story - Episode 3

Episode 3 : I was full of curiosity in my childhood.

I tell you about my childhood. I was born in Baek Hospital in Seoul on August 29th, 1972. At that time I had lived the traditional Korean-style in Yongdu dong near the East Gate in Seoul until fifth-grade in my elementary school.
ผมจะเล่าเรื่องวัยเด็กของผมให้ฟัง ผมเกิดที่โรงพยาบาล Baek ในกรุงโซล เมื่อวันที่ 29 สิงหาคม ปี 1972 (2515) ตอนนั้นผมใช้ชีวิตแบบคนเกาหลีแท้ๆ ใน Yongdu dong ใกล้ๆ กับประตูตะวันออกของกรุงโซลจนกระทั่งขึ้นเกรด 5 ของชั้นประถม

I made the older people very tiredly when I was a child. Although most children have a surprising curiosity in those time, I seemed to be excessive. Beginning to talk, those were my most frequently used words 'what is that?' 'Why?' Whether I had prosperous curiosity such that, every toy did not resist in my hand for a day. Having played only for one or two hours, I was curious about the operation principle of the toy. Next, I took the toys to pieces. The attic was my workroom. Since I entered the attic with a screwdriver and hammer never knowing the method of using, I attempted to lose myself. When I went out of her sight, my mother always opened the door of attic. And there were always same scenes, same words. The toys she generously bought me lay scattered in here and there, I asked to my mom awkwardly "Mom, why does it move to be so?" with holding the driver and hammer.
ตอนเด็กๆ ผมมักทำให้ผู้ใหญ่ต้องเหนื่อยใจ ถึงแม้เด็กส่วนใหญ่จะมีนิสัยอยากรู้อยากเห็นอยู่แล้ว แต่ดูเหมือนผมจะมีมากไปหน่อย พอเริ่มพูดได้ คำพูดติดปากของผมก็คือ “นั่นอะไร” “ทำไม” เพราะผมมีความอยากรู้อยากเห็นมากเป็นพิเศษ ของเล่นทุกชิ้นจึงไม่เคยอยู่ในมือผมนานเกิน 1 วัน ผมจะเล่นเพียงแค่ 1 หรือ 2 ชั่วโมง แล้วผมก็จะอยากรู้หลักการทำงานของมัน ต่อมาผมก็จัดการแยกมันเป็นชิ้นๆ ห้องใต้หลังคาคือห้องปฏิบัติการของผม ผมเข้าไปในห้องใต้หลังคาพร้อมไขควงและค้อน โดยที่ไม่รู้วิธีใช้มัน แล้วผมก็จะลืมสิ้นทุกอย่าง เวลาที่ผมไม่อยู่ในสายตาของแม่ แม่จะเปิดประตูห้องใต้หลังคาทิ้งไว้ แล้วก็เป็นเหมือนเดิมทุกที ของเล่นที่แม่ซื้อมาให้กระจัดกระจายเป็นชิ้นๆ ผมถามแม่ว่า “แม่ฮะ ทำไมมันถึงเคลื่อนที่แบบนั้นล่ะ” โดยมีไขควงกับค้อนอยู่ในมือ

Since I lost interest in disjointing of toy, I began to be interested in assembling and naturally looked away my eyes to set up toys such as tank or airplane. Instead of driver, there were a bond and a assembling drawing newly in my hands. As I was so, I grew up without playing with earth or glass bead differently with most children. Playing alone, I could not help but being introspective. If I had liked to play together, I might not have been excess the curiosity which filled up my infancy.
พอผมหมดความสนใจในการแยกชิ้นส่วนของเล่นแล้ว ผมก็เริ่มเบนความสนใจและหันไปจับจ้องของเล่นที่ยังอยู่ครบชิ้นส่วนอย่างรถถังหรือเครื่องบิน เป็นเพราะผมโตมาโดยไม่ได้เล่นดินหรือเล่นลูกแก้วเหมือนเด็กคนอื่นๆ การต้องเล่นคนเดียว มันจึงช่วยไม่ได้ที่ผมจะเป็นคนช่างคิด ถ้าผมได้เล่นกับเด็กคนอื่นๆ ผมอาจไม่อยากรู้อยากเห็นมากผิดปกติแบบนี้ก็เป็นได้

However, it was natural for me to be happened unexpected doings as I was curious and liked to know by myself. There were some remembered episodes. I had much curiosity and experiment mind when I was six-year-old, especially then I made unexpected troubles.
แต่มันเป็นธรรมชาติของผมที่จะทำในสิ่งที่ไม่มีใครคาดคิด เพราะความอยากรู้อยากเห็นของผม และผมอยากรู้ด้วยตัวของผมเอง มีบางเหตุการณ์ที่ผมยังจำได้ดี ผมมีความอยากรู้อยากเห็นมากและชอบทดลองเมื่อตอนที่ผมอายุ 6 ขวบ แล้วผมก็ก่อเรื่องโดยไม่ได้ตั้งใจ

One day, beans were put in the floor. My younger sister was playing in the courtyard. Beans and my younger sister. Suddenly, I was curious how many the beans could be put in her nose. I tempted her. I put a bean nut in her nose. She complained of suffocation. I was worried about her pain than my curiosity. Though I tried to extract it, but it went into inside her nose more and more. Then I heard my parent's voice.
วันหนึ่ง มีเมล็ดถั่วอยู่บนพื้น น้องสาวของผมก็เล่นอยู่ที่ลานบ้าน มีเมล็ดถั่วและน้องสาวของผม ทันใดนั้นผมก็เกิดอยากรู้ขึ้นมาว่าเมล็ดถั่วจะเข้าไปอยู่ในจมูกของน้องได้สักกี่เม็ด ผมก็เลยหลอกล่อน้อง แล้วก็ยัดเมล็ดถั่วเข้าไปในรูจมูกของน้อง เธอบ่นว่าหายใจไม่ออก ผมเกิดความเป็นห่วงน้องมากกว่าความอยากรู้อยากเห็น ผมจึงพยายามดึงมันออกมา แต่มันเข้าไปในจมูกของน้องลึกเกินไป แล้วผมก็ได้ยินเสียงของพ่อกับแม่

"I will let it go out of your nose tomorrow, please never tell papa or mom about it."
"พรุ่งนี้พี่จะมาเอาออกให้นะ อย่าบอกพ่อกับแม่ล่ะ"

I asked her not to say earnestly and there was no anything until I fell asleep. The big trouble occurred in the next morning. when I waked by my sister's crying and my parent's confused voice, her nose was swollen plumply. Finally, the bean was out of her nose in the hospital. Every time she slanders against me, she has never omitted this story till now
ผมกำชับไม่ให้น้องพูดอะไร และมันก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้นจนกระทั่งผมหลับไป เกิดความวุ่นวายขึ้นในเช้าวันต่อมา เมื่อผมตื่นขึ้นมาเพราะเสียงร้องไห้ของน้องสาวผม และเสียงโวยวายของพ่อกับแม่ จมูกของน้องบวมเป่ง สุดท้ายเจ้าถั่วเม็ดนั้นก็ได้ออกมาจากจมูกของเธอที่โรงพยาบาล ทุกครั้งที่เธอหาเรื่องมาเล่นงานผม เธอไม่เคยลืมที่จะยกเรื่องนี้มาอ้างทุกครั้งจนถึงเดี๋ยวนี้

I did watch TV hard at that time. By the way, in some dramas, people usually spoke a word "It is a credit" after buying the goods and they went out without any trouble. As I watched it constantly, I thought the words "It is a credit" meant like a treasure chest.
ในตอนนั้นผมชอบดูทีวีมาก ในละครบางเรื่อง มีคนชอบพูดประโยคนี้ "ลงบัญชีไว้ก่อนนะ" หลังจากซื้อของ (ซื้อแบบเงินเชื่อ) แล้วพวกเขาก็เดินออกไปแบบสบายใจ ผมดูฉากนั้นซ้ำแล้วซ้ำอีก ผมคิดว่าประโยคนี้ "ลงบัญชีไว้ก่อนนะ" มีความหมายราวกับหีบสมบัติเลยทีเดียว

There was a small store in front of my house. After picking up my favorite cookies, I exultingly shouted to the master of the store "It is a credit" and came home. Nothing happened until my mom came back from a market. It may be sure that he told my mom about the whole story because of shocking too much. I should understand the lesson with tears if we follow the TV entirely, we could fire on our palm
มีร้านเล็กๆ อยู่หน้าบ้านของผม หลังจากเลือกขนมโปรดของผมได้แล้ว ผมก็ตะโกนบอกเจ้าของร้านว่า "ลงบัญชีไว้ก่อนนะ" แล้วก็กลับบ้านไปหน้าตาเฉย ไม่มีอะไรเกิดขึ้นจนกระทั่งแม่ของผมกลับมาจากตลาด เจ้าของร้านคงเล่าเรื่องทั้งหมดให้แม่ฟัง เพราะเขาคงตกตะลึงไปเหมือนกัน ผมเข้าใจบทเรียนนี้ทั้งน้ำตาว่าถ้าเราทำทุกอย่างตามทีวี ตัวเองอาจตกที่นั่งลำบากได้

I have a shameful criminal memory even if I think now. That time also I was six years old. I said before, I would be absorbed in fabricated toys at that time. There was a toy catching my eyes in a stationery. But, my parents did not buy it for me. One day I passed the stationery, the very toy was exhibited out of the shop. For a moment, I was in discord myself. I came home simply after picking up it. Suddeny some idea was occurred to me in front of my house's gate. 'If I come in like this way, I'll burn my mom's fingers surely'.
ผมยังมีคดีน่าอายที่ติดอยู่ในความทรงจำจนถึงเดี๋ยวนี้อีก คราวนั้นผมก็อายุ 6 ขวบเช่นกัน ผมน่ะหลงใหลพวกของเล่นประดิษฐ์เอามากๆ ผมเจอของเล่นถูกใจชิ้นหนึ่งในร้านขายเครื่องเขียน แต่พ่อกับแม่ไม่ยอมซื้อให้ผม ของเล่นชิ้นนั้นวางเด่นอยู่ตรงหน้าร้าน ชั่วขณะนั้นผมเกิดอาการสองจิตสองใจ ผมตรงกลับบ้านหลังจากแอบไปซื้อมันมาจนได้ แต่แล้วผมก็ฉุกคิดขึ้นได้เมื่ออยู่หน้าประตูบ้าน “ถ้าฉันเข้าไปแบบนี้ ต้องโดนแม่ตีตายแน่ๆ”

Therefore, I should made some scenario. A good idea was occurred to me. First, I left the toy in front of the gate and entered my house. After confirming to mom that I came in with empty hands, as if a visitor came the gate, I went out with saying " Who is it?", then I entered in with picking up it. If she asked me about it, I was trying to explain that I went out and I found a toy someone left.
ดังนั้นผมต้องสร้างเหตุการณ์ขึ้น ผมเกิดความคิดดีๆ ก่อนอื่นผมทิ้งของเล่นไว้ที่หน้าประตูแล้วเข้าไปในบ้าน หลังจากยืนยันให้แม่เห็นแล้วว่าผมเข้าบ้านไปตัวเปล่า แล้วทำเหมือนว่ามีแขกมาที่หน้าบ้าน ผมก็ออกไปแล้วพูดว่า “นั่นใครน่ะ” แล้วจึงเข้าบ้านโดยหยิบของเล่นมาด้วย พอแม่ถาม ผมก็บอกว่าตอนผมออกไป ผมเจอของเล่นนี่ถูกทิ้งไว้หน้าบ้าน

However, she just glared at me with a terrible expression without any words. Her strict voice to shrinking me. "How did you get that?" My first scenario I made difficultly was useless like bubble. After telling the truth , I was whipped.
แต่แม่จ้องหน้าผมด้วยสีหน้าถมึงทึงโดยไม่พูดอะไรสักคำ เสียงเข้มๆ ของแม่ทำให้ผมใจฝ่อ “ลูกไปเอามาจากไหน” ฉากที่อุตส่าห์จัดเตรียมมาอย่างยากลำบากกลับพังครืนเหมือนฟองสบู่แตก หลังจากบอกความจริงไป ผมก็ถูกฟาดน่ะสิ

My mom made honeyed water frequently. It was very tasty. I thought it was sugared water. When my mom wasn't at home, I got into kitchen quietly. I put much and stirred the thing which was similar with sugar into a cup of water. After swallowing spittle, I drank it with a high spirit. But it tasted awful... I vomitted losing control of myself.That is the reason I don't like a synthetic flavoring matter.
แม่ของผมชอบทำน้ำผึ้งเอาไว้ มันอร่อยมากๆ แต่ผมคิดว่ามันคือน้ำตาลเคี่ยว พอแม่ไม่อยู่บ้าน ผมก็แอบย่องเข้าไปในครัว ผมใส่ไอ้เจ้าสิ่งที่หน้าตาคล้ายๆ น้ำตาลลงไปคนกับน้ำ หลังจากกลืนมันเข้าไปเต็มที่แบบไม่มียั้ง รสชาติมันแย่มากๆ ผมอาเจียนออกมาจนหมด นั่นเป็นเหตุผลที่ผมไม่ชอบพวกกลิ่นสังเคราะห์

After that, whenever I took sugar with any drink, I'm looking at sugar particles or not. Since I grew up, that experience became my lesson 'Be careful with everything'
หลังจากนั้นเมื่อไหร่ก็ตามที่ผมใส่น้ำตาลลงในเครื่องดื่ม ผมต้องดูให้แน่ใจว่ามันใช่น้ำตาลหรือเปล่า พอผมโตขึ้น ประสบการณ์นั้นกลายมาเป็นบทเรียนสำหรับผมว่า “ต้องระมัดระวังในทุกๆ เรื่อง”

Credit : baeyongjune.com
English translated by Hyeon / Edited by Fengyi
Thai Translation by Ladymoon

BYJ's Story - Episode 2

Episode 2 : I felt so much repentance for the drama, First love

The rating of the program was unprecedented and the popularity I gained was more than I should deserve. Nevertheless, this drama also generated so much regret to me, actor BYJ. During those 8 months for shooting 66 episodes of [First love], I experienced a great frustration from my lack of acting ability. After finishing the filming, although all the staffs and other performers had left the shooting spots, I still often sit alone absentmindedly at the scenes.
เรตติ้งของละครสูงแบบที่ไม่เคยมีมาก่อน และความนิยมที่ผมได้รับก็มากเกินกว่าที่ผมสมควรได้รับ แต่ละครเรื่องนี้ก็นำความเสียใจมาให้ผมมากมาย สำหรับนักแสดงที่ชื่อ เบยองจุน ตลอด 8 เดือนของการถ่ายทำ 66 ตอน ของ First love ผมได้พบกับความผิดหวังจากการขาดความสามารถด้านการแสดงของผม หลังจากถ่ายทำเสร็จ ถึงแม้ทีมงานและคนอื่นๆ จะกลับกันไปหมดแล้ว แต่ผมยังคงนั่งอยู่คนเดียว จิตใจล่องลอยนึกถึงฉากที่ถ่ายไป

"Why didn't I perform well just like this for those scenes..."
"ทำไมฉันไม่แสดงให้ดีแบบนี้ตอนถ่ายฉากนั้น"

"I could perform better under those circumstances if.....
"ฉันแสดงได้ดีกว่านั้นนี่นา”

I always spent one or two hours to recall the scenes that had already done. Then I would feel regretful because I could do better and then blamed myself for not performing better. Luckily, there was not only remorse left. When I recollect the passion I put into [First love], I can smile now. Coming out safely from the breathtaking event has become a pleasant memory now.
ผมมักใช้เวลา 1-2 ชั่วโมงหมดไปกับการทบทวนฉากที่ถ่ายทำไปแล้ว แล้วผมก็จะรู้สึกเสียใจ เพราะผมสามารถทำได้ดีกว่านั้น แล้วก็กล่าวโทษตัวเองที่ไม่แสดงให้ดี ยังดีที่ไม่ใช่มีเพียงแค่ความรู้สึกสำนึกเสียใจ เวลาที่ผมนึกถึงแรงกายแรงใจที่ทุ่มเทลงไปให้กับ First love ผมยังมีรอยยิ้ม การรอดปลอดภัยมาจากเหตุการณ์ชวนใจหายใจคว่ำกลายมาเป็นความทรงจำที่น่ารื่นรมย์

The first day shooting was in Chun-chon. It was the scene that I was on a motorcycle to outrun a jeep but I fell down when I tried to avoid a head-on crash with a truck. Right at the moment, I came running after the jeep and was ready to fall down, I found I was too close to the central line of the highway. The truck ran without putting a stop. If I fell down as I supposed to, the truck would have run over my head directly without a pause.
วันแรกเราถ่ายทำกันที่ชุนเชิน เป็นฉากที่ผมขี่มอเตอร์ไซค์แข่งกับรถจิ๊ป แต่ผมต้องล้มลงเพื่อไม่ให้ประสานงาเข้ากับรถบรรทุก ตอนนั้นผมขี่ไล่ตามรถจิ๊ปมาและเตรียมจะล้มลง ผมพบว่าตัวเองอยู่ใกล้เส้นแบ่งกลางถนนมากเกินไป รถบรรทุกกำลังวิ่งตะบึงมาแบบไม่มีการหยุด ถ้าผมล้มลงตรงนั้น รถบรรทุกต้องแล่นทับศีรษะผมแน่ๆ

With all my strength, I slowed down my motorcycle and fell down as I should be. I felt that there was only a scant distance at that time. The running sound of the truck wheels brushed against me as a blast of wind and then I was thrown on the road. When I got up on my feet, I felt the pain from my left wrist, and the surroundings were noisy.
ผมใช้แรงทั้งหมดที่มี ชะลอความเร็วมอเตอร์ไซค์แล้วก็ล้มลงตามบท ตอนนั้นผมรู้สึกว่ามีระยะห่างกันแบบเฉียดฉิวเลยทีเดียว เสียงล้อรถบรรทุกแล่นผ่านผมไปราวกับสายลม และผมก็ล้มลงบนถนน พอผมลุกขึ้นยืน ผมรู้สึกเจ็บที่ข้อมือซ้าย และรอบตัวมีเสียงเอะอะโวยวายกันใหญ่

People were frightened out of their wits and came running to me from opposite direction. Also, Lee Yeung-Jin PD shouted "Stop filming". They thought I must have got hit. Luckily, the camera man had caught that scene at the critical moment which he was astonished by it with himself.
ทุกคนตกใจกันแทบสิ้นสติ และวิ่งตรงมาหาผมจากฝั่งตรงข้าม ผู้กำกับ Lee Yeung-Jin ตะโกนว่า "หยุดถ่ายก่อน" พวกเขาคิดว่าผมโดนรถชน โชคดีที่ตากล้องจับภาพนาทีวิกฤตินั้นไว้ได้ ทั้งๆ ที่ตัวเขาเองก็ตกตะลึงไปเหมือนกัน

Accidents didn't come to an end because of this incidence. It happened again on the next day..... After the accident happened on the previous day, I was rather calm. However, according to the fluster of the surrounding people, I recalled the situation and felt nothing but dizzy. 'What would happen if I fell down a little bit early', the thought made me feel a chill creep along my spine and gave me goose bumps. However, giving me the goose bumps was not problem.
อุบัติเหตุยังไม่จบแค่นั้น เพราะเหตุการณ์แบบนี้ยังเกิดขึ้นอีกครั้งในวันต่อมา หลังจากเกิดอุบัติเหตุขึ้นวันก่อน ผมอยู่ในอาการสงบ ถึงจะทำให้ผู้คนแตกตื่น แต่พอผมนึกทบทวนเหตุการณ์ ผมไม่รู้สึกอะไรเลยนอกจากมึนๆ หัว 'จะเป็นยังไงผมล้มลงเร็วกว่านั้นอีกนิด' แค่คิดก็ทำให้ผมเสียวสันหลังแล้ว แต่ขนลุกขนพองแค่นี้ไม่ใช่ปัญหาใหญ่สำหรับผมหรอก

The ligament of my left wrist had not been itself since the accident. There were still many motorcycle scenes left but my whole strength wouldn't come out through my wrist when my hands hold the handles of the motorcycle. With anxious feeling, I went for the next shooting. This time, I had to ride the motorcycle and go up the stairs in the scenes. Although I could ask for a stunt man, PD would like me to do it but also I wanted to accomplish it myself.
เอ็นข้อมือซ้ายของผมยังไม่เข้าที่ตั้งแต่เกิดอุบัติเหตุนั่น ยังมีฉากขี่มอเตอร์ไซค์เหลืออีกหลายฉาก แต่มันไม่มีแรงส่งผ่านข้อมือของผมออกมาเลยตอนที่ผมจับแฮนด์มอเตอร์ไซค์ ผมไปถ่ายฉากต่อไปทั้งๆ ที่ยังกังวลใจ คราวนี้ผมต้องขี่มอเตอร์ไซค์ขึ้นบันได ถึงผมจะสามารถเรียกใช้ตัวแสดงแทนได้ ผู้กำกับเองก็อยากให้ผมทำแบบนั้น แต่ผมอยากแสดงด้วยตัวเอง

With the bandage, I tightened my left wrist fully and then rode on the motorcycle. I kept telling myself, "I can do it", and received the "Cue" sign as well. With a roaring sound, the motorcycle rose quickly...it was about in the mid-air. It might be the possibility of my left wrist could not function normally that I dropped the handle all of a sudden. It seemed that the front wheel of the motorcycle went up to the sky, and on the other hand I felt I was thrown with enervation down to the ground.
ผมเกร็งข้อมือซ้ายที่มีผ้าพันเอาไว้เต็มกำลัง แล้วขี่มอเตอร์ไซค์ออกไป ผมบอกกับตัวเองว่า "ฉันต้องทำได้สิ" แล้วก็ได้ยินเสียงบอกคิวดังขึ้น มอเตอร์ไซค์คำรามลั่นแล้วทะยานขึ้นไปอย่างเร็ว มันลอยอยู่กลางอากาศ อาจเป็นไปได้ที่ข้อมือซ้ายของผมไม่อาจทำงานได้ตามปกติ แฮนด์รถถึงได้หลุดจากมือของผม ดูเหมือนว่าล้อหน้าจะลอยขึ้นไปบนฟ้า แต่ผมรู้สึกเหมือนถูกเหวี่ยงให้ตกลงมาที่พื้น

Suddenly, Someone grabbed the back of my neck with his hands. And then my body was already rolled onto the lawn beside the stairs. Thanks to the PD of martial arts who had suspected about my condition in advance and thus kept a very close eye on me. As a result, he could catch and throw me into the lawn the minute he saw I fell backward. With this always in mind, I thanked for what he had done for me and his marvelous skills till now.
ทันใดนั้นมีใครบางคนคว้าคอเสื้อของผมไว้ แล้วร่างของผมก็กลิ้งตกลงมาบนสนามข้างๆ บันได ต้องขอบคุณผู้กำกับคิวบู๊ที่นึกสงสัยอาการของผมอยู่ก่อนแล้ว จึงได้คอยจับตาดูผมเอาไว้ ผลก็คือเขาคว้าตัวผมไว้ทัน แล้วเหวี่ยงผมไปที่สนามทันทีที่เห็นว่าผมหงายหลังลงจากรถ สิ่งนี้ยังอยู่ในใจผมเสมอ จนถึงเดี๋ยวนี้ผมยังนึกขอบคุณสำหรับสิ่งที่เขาทำให้ผม และทักษะอันน่าอัศจรรย์ของเขา

Then, I challenged again. There was no need for self-inspiration this time. The pride within was far more than enough. The insufferable feeling against my left wrist, stairs and motorcycle inspired me to make it this time. The price for the success was numerous remaining of JuJuBa(Korean ice cream-it's not soft ice cream but frozen ice cream). The best treatment for sprain of the wrist ligament is to apply an ice-pack.
และแล้วผมก็ต้องเสี่ยงตายอีกครั้ง คราวนี้ไม่จำเป็นต้องอาศัยแรงบันดาลใจส่วนตัว ศักดิ์ศรีที่มีก็มากจนเกินพอ อาการเจ็บเจียนตายที่ข้อมือซ้าย ขั้นบันได และมอเตอร์ไซค์คือแรงดลใจให้ผมทำสิ่งนี้ ความสำเร็จครั้งนี้ต้องยกความดีความชอบให้แก่ไอติมจูจุ๊บเหล่านั้น (ไอติมหวานเย็นสีๆ แบบหลอดที่หักตรงกลาง ในเมืองไทยก็เคยมีขายค่ะ...ผู้แปล) การเยียวยาที่ดีที่สุดสำหรับอาการเอ็นข้อมือส้น คือใช้ถุงน้ำแข็งประคบไว้

Because of continuous filming, I did not have the chance to receive proper treatment and what I needed most back then was ice. However, how could we obtain ice at the filming spot? Therefore, we came with the alternative, Jujuba. My managers, Young-chan and Dae-ok, bought the Jujuba from a local store again and again. Repeatedly, the Jujuba melted, and someone would eat it till no one wanted to eat it ever again, and there were about 40 ~ 50 vinyl bags of Jujuba left.
เพราะการถ่ายทำดำเนินไปอย่างต่อเนื่อง ผมไม่มีโอกาสไปรับการรักษาอย่างถูกต้อง และสิ่งที่ผมต้องการที่สุดในตอนนั้นก็คือน้ำแข็ง แต่เราจะไปหาน้ำแข็งมาจากที่ไหนกันล่ะ แล้วเราก็พบทางเลือกใหม่ นั่นก็คือ ไอติมจูจุ๊บ ผู้จัดการของผม Young-chan และ Dae-ok ไปซื้อจูจุ๊บมาจากร้านค้าแถวๆ นั้นครั้งแล้วครั้งเล่า พอจูจุ๊บเริ่มละลาย ก็จะมีคนช่วยกิน จนกระทั่งไม่มีใครอยากกินมันอีกแล้ว และยังมีจูจุ๊บในถุงพลาสติกเหลืออีก 40-50 ถุงได้

I got injured again during my filming of [First love]but it was too feeble to compare with previous 2 occasions. The scene would be taken place in a warehouse, and I would come across a lynching of the gang. Actually, all action scenes including dodging and striking had been pre-arranged according to the script.
ผมได้รับบาดเจ็บอีกครั้งระหว่างถ่ายทำ First Love แต่แค่เล็กๆ น้อยๆ เมื่อเทียบกับ 2 เหตุการณ์ข้างต้น มันเป็นฉากในโกดัง ผมต้องปะทะกับพวกแก๊งมาเฟีย คิวบู๊ทั้งหมดรวมทั้งจังหวะหลบหลีกและชกต่อย ได้มีการจัดเตรียมไว้ล่วงหน้าแล้วตามบท

Nevertheless, a fist was coming toward me unexpectedly. 'Puck' was definitely not a sound effect but a burst came from my lips. The sting shuddered an instant spasm throughout my body. As we have known, a boxer would feel like hell when he got a punch in the abdomen and feel like heaven when he got hit on the face. I had never understood the refreshment like it until I was given a punch on my face. When I wiped the blood off, I found an awfully sorry face in front of me. It belonged to Mr. Yun Jin-ho.
แต่หมัดก็ยังพุ่งตรงเข้ามาหาผมแบบไม่คาดฝัน “พลั่ก” นั่นไม่ใช่เสียงซาวด์เอฟเฟ็คอย่างแน่นอน แต่มันดังมาจากริมฝีปากของผม แรงต่อยส่งให้ผมสั่นไปทั้งตัว อย่างที่เรารู้กันอยู่ นักมวยจะรู้สึกเหมือนตกนรกถ้าถูกชกเข้าที่ท้อง และจะรู้สึกเหมือนได้ขึ้นสวรรค์ (หลับทั้งยืน) เมื่อถูกชกเข้าที่ใบหน้า ผมไม่เคยเข้าใจความหมายนั้น จนกระทั่งโดนอัดเข้าเต็มๆ ที่ใบหน้าตัวเอง ตอนที่ผมเช็ดเลือดออก ผมพบว่ามีใบหน้าที่เสียใจอย่างหนักลอยอยู่ตรงหน้าผม นั่นคือใบหน้าของ Yun Jin-ho

Although I explained to Mr. Jinho many times that there was nothing to feel sorry about, I still could not wipe out his sorry look throughout the all filming. Because my lips got torn and swollen up, I had to postpone my scheduled CF photographing as a result. From the next day, it became my turn to feel sorry. I withheld for his intention to take extra care of me but he still bought me this and that, and made me feel nothing but awe-struck.
ถึงผมจะอธิบายให้คุณ Jinho ฟังหลายครั้งแล้วว่าไม่ต้องรู้สึกเสียใจ ผมก็ยังไม่อาจลบท่าทางเสียอกเสียใจไปจากเขาได้อยู่ดี เพราะปากของผมฉีกและบวมเจ่อ ผมต้องเลื่อนการถ่ายทำโฆษณาออกไป เพราะเหตุนี้ วันต่อมาถึงตาที่ผมต้องเป็นฝ่ายเสียใจบ้าง ผมต้องคอยห้ามไม่ให้เขามาดูแลผมเป็นพิเศษ แต่เขาก็ยังคอยซื้อนั่นซื้อนี่มาให้ผม และทำให้ผมยิ่งรู้สึกแย่เข้าไปใหญ่

To make the matter worse, the protested phone calls against Mr. Jinho from my fans flooded in after my injury news was reported on the newspapers. I was so embarrassed that I wished to hide in a rathole
ที่แย่ยิ่งกว่านั้นก็คือ เสียงโทรศัพท์ต่อว่าคุณ Jinho จากแฟนๆ ของผม ที่กระหน่ำโทรกันเข้ามาหลังจากข่าวที่ผมได้รับบาดเจ็บแพร่ออกไปในหนังสือพิมพ์ ผมรู้สึกอับอายจนอยากจะแทรกแผ่นดินหนี

First love had taught me one thing, tears, as being a performer. As I had lived, I did not cry particularly. However, this drama taught the method about how to cry. There was the scene that Mr. Kim In-Moon, who played the role as my father, screamed "there is no need for everything" toward me as he laid in a sickbed due to lynching.
First Love ได้สอนผมอย่างหนึ่ง นั่นก็คือน้ำตาในฐานะนักแสดง ตลอดชีวิตของผม ผมไม่ได้ร้องไห้แบบสั่งได้ แต่ละครเรื่องนี้สอนวิธีร้องไห้ให้ผม มีฉากที่คุณ Kim In-Moon ซึ่งเล่นเป็นพ่อของผมร้องตะโกนใส่ผมว่า "ฉันไม่อยากมีลูกอย่างแก” ตอนที่เขานอนป่วยอยู่บนเตียงเพราะถูกรุมทำร้าย

I was supposed to tear and run out from the sickroom. I suspected "Can I really succeed?" before the filming. However, the instant I ran out from the sickroom, my tears waited impatiently and came down from my eyes. After finishing the scene, I took a rest in my VAN, and my tears were still running as before. Because of joy, my mouth was having a smile but my eyes were still full of tears.
ผมจะต้องร้องไห้แล้ววิ่งออกไปจากห้องผู้ป่วย ก่อนถ่ายทำผมยังข้องใจว่า "ฉันจะทำได้หรือนี่?" แต่ทันทีที่ผมวิ่งออกจาห้อง น้ำตาของผมก็ไหลออกมาเอง หลังจากถ่ายฉากนั้นเสร็จ ผมไปนั่งพักผ่อนในรถตู้ น้ำตาของผมยังคงไหลไม่หยุดเพราะความปลื้มปีติ ปากของผมมีรอยยิ้ม แต่ดวงตากลับมีน้ำตานอง

After Young-Chan, who was in the Van beforehand, saw me in such way, he felt puzzled but couldn't help himself from laughing. Anyway, I didn't care. I'm still wondering how I got those tears. It's probably because of the previous experience, I could be tearing freely without getting nervous when I saw Choi Su-Jong, my elder brother in the drama, lying down in a ward due to a traffic accident. I could not understand that I, who was never a cry baby, could cry just for performance. After lots of thinking, I drew a conclusion that I was influenced by the surrounding people, Mr. Kim In-Moon, Mr. Choi Su-Jong and Miss Song Che-Hwan, my elder sister in the drama.
Young-Chan ซึ่งอยู่ในรถก่อนแล้ว เขาเห็นผมในอาการนั้น จึงทำหน้างงๆ แต่ก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา แต่ผมไม่สนหรอก ผมยังประหลาดใจอยู่ว่าน้ำตาพวกนี้มาจากไหน อาจเป็นเพราะประสบการณ์ก่อนหน้านี้ ตอนที่ผมเห็น Choi Su-Jong พี่ชายในละครของผม นอนอยู่ในห้องผู้ป่วยเพราะอุบัติเหตุ ผมก็ไม่เข้าใจว่าคนที่ไม่ใช่เด็กขี้แยอย่างผม กลับร้องไห้ออกมาได้ หลังจากคิดแล้วคิดอีก ผมจึงได้ข้อสรุปว่าผมได้รับอิทธิพลจากคนรอบข้าง ทั้งคุณ Kim In-Moon , Choi Su-Jong และ Song Che-Hwan ซึ่งเล่นเป็นพี่สาวของผม

They treated me as one of the family not only in the real life but also in the filming which helped me to devote myself into the role smoothly. At that time, Mr. Kim In-Moon and I were always the first to arrive at the shooting spot on every filming day. When I greeted Mr. Kim in the waiting room while no one else was there, he would always give me a hug and a pat on my hip. Such way of greeting had became the beginning of our daily task since then. In addition, I changed the addressing from 'Sir' to 'Father'. To me, Mr. Kim was really a father rather than a senior performer.
พวกเขาปฏิบัติต่อผมเหมือนเป็นคนในครอบครัว ไม่ใช่แค่ในชีวิตจริงแต่ตอนถ่ายทำด้วย ซึ่งช่วยให้ผมเข้าถึงบทบาทได้อย่างแนบเนียน ตอนนั้นคุณ Kim In-Moon และผมมักเป็นคนแรกที่มาถึงกองถ่าย คุณคิมจะทักทายผมที่อยู่ในห้องด้วยการกอดและตบเบาๆ ที่สะโพกของผม การทักทายแบบนั้นกลายมาเป็นการเริ่มต้นวันทำงานในแต่ละวันของเรานับแต่นั้นมา และผมยังเปลี่ยนสรรพนามเรียกขานเขาจาก “คุณ” มาเป็น “พ่อ” อีกด้วย สำหรับผมแล้ว คุณคิมเป็นเหมือนพ่อมากกว่านักแสดงรุ่นพี่

Chan-Woo's family in [First love] coordinated with the reality. During the meal time, other team would eat individually but our family always ate together. Mr. Kim used to take out the previously prepared medicine from his pocket if someone looked tired due to the filming.
ครอบครัวของชางวุนใน First Love สอดคล้องกับความเป็นจริง ระหว่างทานอาหาร ทีมอื่นๆ จะต่างคนต่างกิน แต่ครอบครัวของเราจะกินด้วยกันเสมอ คุณคิมยังชอบหยิบยื่นยาที่ติดตัวไว้ในกระเป๋าออกมาให้ ถ้าเห็นใครมีท่าทางเหน็ดเหนื่อยจากการถ่ายทำ

Mr. Su-Jong gave me clothes, shoes, etc. and treated me as his younger-brother. Moreover, Miss. Chae-Hwan always served us warm coffee that was made by herself. [First love]Team were having the first dining get-together. It was normal to have many toasts but Mr.Kim, who was not at good health, had a hard time to refuse younger men's toasts.
พี่ Su-Jong ชอบให้เสื้อผ้า รองเท้า และทำเหมือนผมเป็นน้องชายของเขาจริงๆ ส่วนพี่ Chae-Hwan ก็ชอบเสริฟกาแฟอุ่นๆ ที่เธอชงมาเอง ตอนที่ทีม First Love ออกไปกินมื้อเย็นด้วยกันครั้งแรก เป็นเรื่องธรรมดาที่ต้องมีการดื่มฉลองกัน แต่คุณคิมซึ่งมีสุขภาพไม่ดีนัก ต้องคอยปฏิเสธการดื่มคารวะจากพวกหนุ่มๆ ด้วยความยากลำบาก

As Mr. Su-Jong and I sat beside Mr. Kim's, we announced, "Father, accept all. we'll handle", and Mr. Kim received all toasts without hesitation. Of course, it was us brothers to get drunk.
เมื่อพี่ Su-Jong กับผมนั่งลงข้างๆ คุณคิม เราจึงประกาศว่า “พ่อครับ รับไว้เถอะ เดี๋ยวเราจัดการเอง” จากนั้นคุณคิมก็รับการคารวะแบบไม่ต้องลังเลใจอีกเลย แน่นอนย่อมเป็นเรา 2 พี่น้องที่ดื่มแทน

Lee Yeung-Jin PD had taught me a great lesson that I would never forget. Once I wore trousers that should be tied up at the ankle. In order to be more dandy, I didn't tie them up as I was supposed, and Lee PD called me by name. He pointed at the ankle of my trousers and scolded "what you say and what you wear are the models among all teenagers. Fans view the performers as their teachers. How can you appear in such way? ". The scold was so unexpected. At that time, I was so embarrassed that my face turned red. I am still keeping the lesson in my mind, 'Performer is a public person'.
ผู้กำกับ Lee Yeung-Jin ได้สอนบทเรียนดีๆ ให้กับผมที่ผมไม่มีวันลืม มีอยู่ครั้งหนึ่งผมสวมกางเกงแบบที่ต้องผูกเชือกตรงข้อเท้าให้เรียบร้อย แต่เพื่อให้ดูเท่ ผมเลยไม่ผูกเชือกนั่น ผู้กำกับลีตะโกนเรียกผม เขาชี้ไปที่กางเกงของผมและดุผมใหญ่ “สิ่งที่นายพูด สิ่งที่นายสวม เป็นแบบอย่างสำหรับเด็กวัยรุ่น แฟนๆ จะเห็นดาราของเขาเป็นเหมือนแม่แบบ นายแต่งตัวแบบนั้นได้ยังไง” เสียงตำหนินั้นผมไม่เคยคาดคิดมาก่อน ตอนนั้นผมอายมากจนหน้าแดงก่ำ ผมยังคงจดจำคำสอนนั้นเอาไว้ในใจ “นักแสดงคือบุคคลสาธารณะ”

Credit : baeyongjune.com
English translated by Hyeon / Edited by Fengyi
Thai Translation by Ladymoon

BYJ’s Story Episode 1

Hi, all BYJ Family…

Recently, I just realized that we have many new members in our family since TWSSG. And most of you certainly don’t know how BYJ was in his early day. Because this week is his birthday, then I think it’s the perfect time to take all of you back to see him in his early day. I’ve dig into my treasure chest and found these articles (Thanks God!). BYJ himself had written these articles for Daily Sports (Can you remember it, YJ? Don’t look at me like that and don’t talk about our age!). These articles separated into 8 episodes and you’ll know him better episode by episode. Okay, step onto our time machine and sit tight, I’ll take you back 10 years ago…NOW!
เมื่อเร็วๆ นี้ ดิฉันเพิ่งนึกออกว่าเรามีสมาชิกใหม่ในครอบครัวของเรามากมายนับตั้งแต่เรื่อง TWSSG ออกอากาศไป และส่วนใหญ่ก็ไม่เคยรู้เลยว่าเมื่อก่อน BYJ เป็นยังไง เพราะสัปดาห์นี้เป็นวันเกิดของ BYJ ดิฉันจึงคิดว่าน่าจะเป็นโอกาสเหมาะที่จะพาพวกคุณย้อนกลับไปดูวันวานของเขา ดิฉันจึงไปค้นกรุเก่าของดิฉันและโชคดีเหลือเกินที่พบบทความนี้เข้า BYJ เป็นคนเขียนบทความนี้ด้วยตัวเองเพื่อลงใน Daily Sports บทความชุดนี้แบ่งออกเป็นทั้งหมด 8 ตอน คุณจะได้รู้จักตัวตนของเขาดียิ่งขึ้นในแต่ละตอนที่ผ่านสายตาของคุณ เอาล่ะค่ะ ก้าวขึ้นมาบนเครื่องย้อนเวลาของเราเลยนะคะ ดิฉันจะพาคุณย้อนอดีตกลับไปเมื่อ 10 ปีที่แล้ว...เดี๋ยวนี้เลยค่ะ...


Episode 1 : My leg is bandaged with the plaster cast.

Now, I, who have only lived for 25 years, was proposed by Daily Sports newspaper to write "Star Story" serially.The first feeling coming to my mind was at a loss. "Am I qualified to tell the numerous readers about my life story? What do I know about life? And how much I can tell them about my life?"
ตอนนี้ผมซึ่งอยู่บนโลกใบนี้มาได้เพียง 25 ปี ได้รับข้อเสนอจากหนังสือพิมพ์ Daily Sports ให้เขียน "เรื่องราวจากดารา" ความรู้สึกแรกที่แวบเข้ามาในใจของผมก็คือ "ผมมีคุณสมบัติพอแล้วหรือที่จะบอกเล่าเรื่องราวชีวิตของตัวเองให้ผู้อ่านได้รับรู้ ผมรู้เรื่องชีวิตมากแค่ไหนเชียว และผมจะเล่าเรื่องราวชีวิตผมอย่างไรดี"

However, I decided to write the story with my bashful mind at last. Although my life history is not long, lots of people are curious about it. In order to repay for your excessive concerns and satisfy your curiosity, my conclusion is to tell you about my life story, which is nothing special. Though I set up my mind, I still could not start to write. What kind of story should I start with? I look in the mirror, and there are so many thoughts coming up suddenly.
แต่ผมก็ตัดสินใจที่จะเขียนเรื่องราวเหล่านี้ถึงจะหวั่นๆ ก็ตาม ถึงแม้ประวัติชีวิตของผมอาจจะไม่ยาวนัก แต่ก็มีคนมากมายที่อยากรู้ เพื่อเป็นการตอบแทนความห่วงใยอันมากมายของพวกคุณ และทำให้คุณหายสงสัย ผมจึงจะบอกเล่าเรื่องราวชีวิตของผมให้คุณฟัง ซึ่งมันก็ไม่มีอะไรพิเศษนักหรอกครับ ถึงผมจะตัดสินใจได้แล้ว แต่ผมก็ยังไม่รู้ว่าจะเริ่มเขียนอะไรดี ผมควรเริ่มเรื่องแบบไหนดีล่ะ ผมนั่งมองกระจก แล้วเกิดความคิดขึ้นมากมาย

In the mirror, a pitiable appearance with a plaster cast on my right leg wearing knee trousers and undershirt is reflected. A sigh, "Puyu ~", comes out. Unexpectedly, I feel itches coming from my hip to my back. Damn the heat rashes!! The resentment against myself happens hundreds of times like the resentment against the heat rashes. If I ever achieve what I want to do, it is enough, and I should stop. However, it is too late to say anything now.
ในกระจกปรากฎภาพอันน่าสมเพชของเฝือกที่หุ้มอยู่บนขาข้างขวาของผม ผมสวมกางเกงขาสั้นแค่เข่ากับเสื้อยืด เสียงทอดถอนใจดัง “เฮ้อ” ออกมา แล้วผมก็รู้สึกคันยิบๆ จากสะโพกขึ้นไปที่หลัง คันเป็นบ้าเลย! ผมนึกขุ่นเคืองตัวเองหลายร้อยครั้งพร้อมกับขัดใจกับอาการคันบ้าๆ นี่ ถ้าผมแค่ทำในสิ่งที่อยากทำสำเร็จและพอแค่นั้น ผมควรหยุดอยู่แค่นั้น แต่มันก็สายเกินไปที่จะมาพูดอะไรในตอนนี้

Let's start from the story why I got the heavy plaster cast on my leg. It was on July 18th. I practiced the baseball with my manager, Choi Young-Chan, in the Han riverside in the morning. I was interested in the baseball and thinking about making an amateur baseball club since I was fascinated by Park Chan-Ho, the star in Major Leagues. And I went to the martial arts training center like the previous day.
งั้นมาเริ่มจากเรื่องราวที่ทำให้ผมต้องมาแบกไอ้เฝือกหนักๆ นี่ไว้บนขาของผมก็แล้วกัน มันเป็นวันที่ 18 เดือนกรกฎาคม ผมไปซ้อมเบสบอลกับผู้จัดการของผม Choi Young-Chan ที่ริมแม่น้ำฮันในตอนเช้า ผมสนใจกีฬาเบสบอล และคิดจะตั้งสโมสรเบสบอลสมัครเล่น เพราะชื่นชอบ Park Chan-Ho ดาราจากเมเจอร์ลีก แล้วผมก็ไปที่ศูนย์ฝึกซ้อมการต่อสู้เช่นทุกวัน

In the training center, the performers of martial arts who worked with me in the drama 'First Love' were practicing already. When I practiced with the performers of martial arts, I learned a lot from them. The accident happened after I had almost finished practicing. All of a sudden, I wanted to turn a somersault that is still unskilled after finishing practicing.
ในศูนย์ฝึก นักแสดงคิวบู๊ที่ทำงานร่วมกับผมในละครเรื่อง 'First Love' ฝึกซ้อมกันอยู่แล้ว เวลาที่ผมฝึกซ้อมกับนักแสดงคิวบู๊ ผมได้เรียนรู้จากพวกเขาเยอะเลย อุบัติเหตุเกิดขึ้นหลังจากผมฝึกซ้อมเสร็จแล้ว จู่ๆ ผมก็นึกอยากตีลังกาซึ่งผมยังฝึกไม่คล่อง

"Hey, Mr. Young Chan~ take a look of my somersault, will you?",
I did a jump with a turn in the air and came down on my feet nicely after I called Young-Chan. Everything seemed to be fine. People around were complimenting by saying "you are quite good" and applauding. The feeling of getting the praise from specialists who have played the martial arts for 20 years was wonderful...
"เฮ้ Young Chan ช่วยดูการตีลังกาของฉันหน่อยสิ”
ผมกระโดดกลับตัวกลางอากาศ และลงมายืนได้อย่างสวยงาม ทุกอย่างดูไปได้สวย ผู้คนรอบข้างก็ชื่นชมกันใหญ่ "คุณเก่งเลยล่ะ" และปรบมือให้ ความรู้สึกที่ได้รับคำชมจากผู้เชี่ยวชาญที่เล่นคิวบู๊กันมานาน 20 ปีนั้นวิเศษจัง

"One more time?"
Young-Chan tried to stop my impulse but I though I could do better this time. With high spirit, I did a nice turn but I heard a sound, "Bak". The pain that I had never experienced before hit me really hard. My mouth was open but not even a small sound came out of it. Because of the pain, I was rolling on the ground, and Seo Dae-hyun came running to me.
"ดูอีกครั้งมั้ย"
Young-Chan พยายามจะห้ามความคึกของผมไว้ แต่ผมน่าจะทำได้ดีขึ้นในครั้งนี้ ด้วยใจเต็มร้อย ผมกระโดดกลับตัวอย่างสวยงาม แต่ได้ยินเสียงดังพลั่ก ความเจ็บปวดที่ผมไม่เคยเจอมาก่อนเล่นงานผมเข้าอย่างจัง ผมอ้าปากแต่ไม่มีเสียงเล็ดลอดออกมา เพราะความเจ็บปวด ผมนอนบิดตัวอยู่บนพื้น และ Seo Dae-hyun ก็วิ่งเข้ามาหาผม

"Mr. YJ, please bear with the pain."
I didn't know how Dae-hyun did it. The director of the training center treated me with acupuncture, and I heard the setting bone sound twice. After finishing a first-aid treatment, I was taken into a hospital. Both X-ray and CT photographing showed that my right foot was broken and came out of the joint.
“คุณยองจุน ทนเจ็บหน่อยนะ”
ผมไม่รู้ว่า Dae-hyun ทำยังไง ผู้อำนวยการศูนย์ฝึกรักษาผมด้วยการฝังเข็ม และผมได้ยินเสียงกระดูกเข้าที่ดัง 2 ครั้ง หลังจากทำการปฐมพยาบาลเสร็จแล้ว ผมถูกส่งตัวไปที่โรงพยาบาล ทั้งผลเอ็กซเรย์และภาพซีทีสแกนแสดงให้เห็นว่าเท้าขวาของผมหักและหลุดออกจากข้อต่อ

The doctor asked, "who fixed you up so skillfully?". If you did not have the treatment in time, we had no choice but had an operation on your foot...After the swell of my feet went away, and it was about one week, I wore a cast.
คุณหมอถามว่า "ใครจัดกระดูกให้คุณได้ชำนาญขนาดนี้ ถ้าไม่ได้รับการรักษาทันเวลาล่ะก็ เราคงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากผ่าตัดเท้าของคุณ” หลังจากที่เท้าของผมหายบวมแล้ว ผมต้องสวมเฝือกอยู่ประมาณ 1 สัปดาห์

The above-mentioned is the whole story of the accident, and now I can stay in my room only in the hottest day of the mid-summer. Hmm~ Later, I recall there were premonitions indicating this accident …It was a very ominous dream and lasted for a week.
ทั้งหมดนั่นก็คือเรื่องราวอุบัติเหตุที่เกิดขึ้น ตอนนี้ผมได้แต่อยู่ในห้องทั้งวันในวันอันร้อนสุดๆ กลางฤดูร้อน ต่อมาผมก็นึกได้ว่ามีลางบอกเหตุว่าจะเกิดเรื่องขึ้น มันเป็นความฝันและฝันแบบนั้นอยู่ทั้งสัปดาห์

In the dream, no one told me that I was dear but I just knew it myself. On the first day, I didn't pay attention to the nightmare after I awoke from it. On the next day, I had the same nightmare again and felt a shiver running through my limb. I didn't want to be troubled all alone from the 3rd day. I didn't tell my parents about it since they would worry about me but I disclosed the truth to my managers, Dae-ok and Young-Chan. I spoke it as a joke so those two took it as joke, too.
ในความฝัน ไม่มีใครบอกว่าผมตายไปแล้ว แต่ผมรู้ได้ด้วยตัวเอง ในวันแรกผมไม่ได้สนใจฝันร้ายนี้หลังจากตื่นขึ้นมา วันต่อมาผมก็ฝันร้ายแบบเดิมอีก และรู้สึกสั่นไปทั้งตัว เมื่อถึงวันที่ 3 ผมไม่อยากเก็บไว้คนเดียวอีกแล้ว ผมไม่ได้บอกพ่อแม่เพราะพวกท่านจะเป็นห่วง แต่ผมเล่าให้ผู้จัดการของผมฟัง Dae-ok กับ Young-Chan ผมพูดแบบติดตลก ทั้ง 2 คนเลยพลอยเห็นเป็นเรื่องตลกไปด้วย

" What if I die, Dae-ok?"
"Joon, write down your last will and remember to leave me something."
"ถ้าฉันตายล่ะ Dae-ok"
"อาจุน นายก็รีบเขียนพินัยกรรมซะสิ และอย่าลืมยกอะไรไว้ให้ฉันบ้างล่ะ"

However, the teasingly mood vanished when I rode in a car. 'Slowly down and drive carefully' often came out from them. Strangely, I had had the same nightmare for a week and it disappeared after the accident.
แต่อารมณ์ล้อเล่นจางหายไปเมื่อผมขับรถ 'ขับช้าๆ และระมัดระวัง' พวกเขาเตือนผมอยู่เสมอ น่าแปลกที่ผมฝันร้ายแบบนั้นอยู่เป็นสัปดาห์ แล้วมันก็หายไปหลังจากที่เกิดอุบัติเหตุ

Whenever I ruminated the terrible dream and looked at my right leg with the plaster cast, I felt rather comfort. I think perhaps that the nightmare and accident are as the revelation to have me to take a hard look of myself, who makes more efforts to train the body than to fulfill the mental need.
เมื่อผมทบทวนความฝันน่ากลัวนั่น และมองดูขาขวาที่เข้าเฝือกไว้ของตัวเอง ผมรู้สึกสบายใจขึ้น ผมคิดว่าบางทีฝันร้ายและอุบัติเหตุอาจเป็นการเตือนผมให้ใส่ใจตัวเองให้มากขึ้น ให้ผมฝึกฝนร่างกายให้ดีเพื่อจะได้ทำตามที่ใจต้องการ

Recently, the most important matter is to read a book and to watch video in my daily work. Among all videos, what impresses me most is 'Back Beatles', which describes the formation, activity and process of Beatles. Also, I'm reading a book called 'The literature and art' that Taewoo, who acted the role of my senior in the drama 'First Love', brought it for me when he visited me in the hospital.
เมื่อเร็วๆ นี้ งานหลักของผมคือการอ่านหนังสือและดูวีดีโอเป็นกิจวัตรประจำวัน ในบรรดาวีดีโอทั้งหมด ที่ผมประทับใจสุดๆ ก็คือ 'Back Beatles’ ซึ่งบรรยายการถือกำเนิด กิจกรรม และขั้นตอนต่างๆ กว่าจะเป็น เดอะ บีตเทิ้ลส์ ผมยังอ่านหนังสือที่ชื่อ 'The literature and art' ที่ Taewoo ซึ่งเล่นเป็นรุ่นพี่ของผมในละครเรื่อง 'First Love' (คนที่เป็นเพื่อนสนิทของชางวุน ที่ตอนหลังเป็นอัยการค่ะ...ผู้แปล) เอามาฝากตอนที่มาเยี่ยมผมที่โรงพยาบาล

Credit : baeyongjune.com
English translated by Hyeon / Edited by Fengyi
Thai Translation by Ladymoon