6.4.09

WINTER SONATA-11-Falsehood

Episode 11- Falsehood

มายา

ทั้ง มินฮุง ยูจิน ซังฮวก หลงเข้าไปอยู่ดินแดนมายา ที่เกิดขึ้น เพราะ เขาทั้งสามร่วมกันก่อให้เกิดขึ้นมาเอง
มันน่าเจ็บปวด กว่าดินแดนแห่งเงา ของจุนซาง เพราะ ดินแดนแห่งเงา มีเพียงความอ้างว้างว้าเหว่ เดียวดาย
แต่ ดินแดนมายา คือ ดินแดนแห่งความทุกข์ระทมขมชื่น เจ็บปวดรวดร้าว กระวนกระวายใจ อัดอั้นตันใจ
มินฮุง และ ยูจิน จะหลุดพ้นออกมาจากดินแดนนี้ได้อย่างไร
เพราะ ดาวโพลาริส ที่ส่องแสงสว่างนำทางของยูจิน แม้ จะไม่ได้ เคลื่อนที่ย้ายไปอยู่ตำแหน่งอื่น
แต่ ยูจิน ดูทิศทางผิด ตามที่ มินฮุง ชี้นำ ยูจิน หลงเข้าไปยังดินแดนมายาเสียแล้ว รวมทั้งตัว มินฮุง เอง

Episode 11- Falsehood

จุงอา ขับรถพา ยูจิน ออกไปจากสกีรีสอร์ต
ยูจิน ทอดสายตาออกไปนอกรถ สกีรีสอร์ต ค่อยๆห่างออกไปเรื่อยๆ
ยูจิน นั่งน้ำตาไหลริน
แม้ร่างกายของ ยูจิน กำลังจะกลับโซล แต่ทิ้งหัวใจไว้ให้ มินฮุง ที่สกีรีสอร์ต
หัวใจที่ก่อให้เกิดความทุกข์ทรมานวนเวียนไปมาของห้วงลึกภายในทรวงอกที่กว้างใหญ่น่าอิงแอบ ของ ลี มินฮุง


วันเวลาหมุนเวียนไปไม่หยุดนิ่ง ไม่อาจอาจแม้แต่หวนคืนกลับมาได้

ซังฮวก หายป่วยและกลับไปทำงานที่เดิม

ความทุกข์ทรมานของ ยูจิน คลายความรุนแรงลงทีละน้อยตามวันเวลาที่ผ่านไปในแต่ละวัน

ยูจิน ถอนตัวจากงาน มอบหมายให้เพื่อนร่วมงานชายรับผิดชอบต่อ

ซังฮวก มารับ ยูจิน ไปทานอาหารที่บ้าน
แม่ของ ซังฮวก เปลี่ยนเป็นเอาอกเอาใจ ยิ้มแย้มแจ่มใส กับยูจิน เพราะ สำนึกในบุญคุณของยูจิน
และไปดูอพาร์ทเม้นท์ ให้ กับ คู่แต่งงาน
ซังฮวก : แม่ครับไม่ต้องหาบ้านให้เราหรอกครับ พอแต่งงานแล้ว ผมอยากไปเรียนต่อเมืองนอก
พ่อแปลกใจ แม่อุทาน ทวนคำ : เมืองนอก
ยูจินก็แปลกใจ หันไปมองซังฮวก
ซังฮวก พูดต่อ : ผมยังไม่ได้ปรึกษากับ ยูจิน แต่ผมอยากไปเรียนเพิ่มเติม
แล้ว ซังฮวก ก็หันไปถาม ยูจิน ว่า : หรือเธอว่าไง
ยูจิน ไม่ทันตั้งตัว ได้แต่อึกอัก
แม่ของ ซังฮวกท้วงว่าไม่กะทันหันไปหน่อยหรือ แต่ อาจารย์คิม สนับสนุน
ซังฮวก ไปส่ง ยูจิน ที่อพาร์ทเม้นท์ เมื่อลงจากรถ
ซังฮวก : เธอคงไม่ว่าอะไรนะ เธอก็เคยบอกว่าอยากเรียนต่อนี่


นับแต่ออกจากบ้านของ ซังฮวก จนมาถึงอพาร์ท เม้นท์ ยูจิน ไม่ได้เอ่ยปากพูดอะไรสักคำ
แม้ ซังฮวก จะไม่ได้ปรึกษาเธอเรื่องไปเมืองนอกมาก่อน
แต่ ยูจิน ก็เข้าใจดีว่า เรื่องนี้เกิดขึ้น เพราะเธอเป็นสาเหตุ นั่นเอง
เพราะ ซังฮวก รู้ดีว่า ยูจินไม่อาจขจัดร่างเงา ของใครคนหนึ่งในใจของ ยูจิน ไปได้
ช่างน่าสงสาร ซังฮวก ที่คิดเพียงว่า ถ้าหากออกไปจากแผ่นดินนี้ได้ จะสามารถลืมได้ว่า
ในส่วนลึกของหัวใจของ ยูจิน มีชายอื่นครอบครองอยู่
คิดว่า ทำแบบนี้ จะสามารถลืมเลือนไปได้ชั่วคราว รวมทั้งลืมเลือน เงาที่อยู่เบื้องหลังของ ยูจิน อีกด้วย


ยูจิน จึงได้แต่ตอบไปว่า : ไม่เป็นไร
ซังฮวก : ฉันไม่อยากจัดงานใหญ่โต เอาให้ถูกธรรมเนียมก็พอ
ยูจิน : ฉันไม่ว่าอะไรหรอก ตามใจเธอแล้วกันนะ
ซังฮวก : ก็ได้
ยูจิน : ดี งั้นฉันไปละนะ แล้ว ยูจินก็หันหลังเดินเข้าอพาร์ทเม้นท์


เวลานี้ ยูจิน รู้สึกว่า ไม่มีเรื่องใดมีความหมายต่อชีวิต เธอตกลงใจว่าจะทำตามที่แม่ของ ซังฮวก ต้องการ
ทำตามที่ ซังฮวก ต้องการ
ขอเพียงแต่อยู่ข้างกาย ซังฮวก ก็พอ
นั่นเป็นสิ่งที่ ยูจิน สามารถทำได้สุดกำลัง ในเวลานี้
นอกจากนี้ ถ้าหากว่า ชะตาชีวิต ลิขิตให้เธอ ไม่อาจรักคนรักของเธอได้แม้แต่จะอยู่ต่อหน้าเขา
ถ้าเช่นนั้นเธอควรจะอยู่ข้างกาย คนที่ต้องการเธอแทน ซังฮวก ที่เฝ้าปกป้อง เธอมาถึง สิบปี


ซังฮวก ยึดแขน ยูจินไว้ถามว่า : เธอเสียใจรึเปล่า
ยูจิน : เปล่านี่
เรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว คำพูดแบบนี้จะมีประโยชน์อะไรอีกเล่า
ยูจิน เดินเข้าข้างใน ด้วยใจที่ร้าวราน น้ำตาเอ่อดวงตา


แม่ของ ยูจิน มาหา
แม่ และจินซุก เห็นยูจิน ร้องไห้ ยูจิน ปฎิเสธ ว่า เปล่า
เมื่ออยู่กันสองคน แม่ลูก ในห้อง ยูจิน บอกแม่เรื่องที่ ซังฮวก จะไปเมืองนอก
แม่ยูจิน : ก็ดี แม่เห็นด้วย ถ้ามีโอกาสก็ควรจะไป แม่คิดเสมอว่า ตัวแม่เอง ไม่ได้ให้ลูกได้มากว่านี้
แล้ว ยูจิน ก็ถาม แม่ว่า : แม่คะหนูขอยู่ตัวคนเดียวไม่ได้เหรอคะ
แม่ ยูจิน : พูดอะไรอย่างนั้น ทำไมทำแบบนี้อีกล่ะลูก
ยูจิน : หนูก็แค่รู้สึกผิดต่อทุก ๆ คน หนูรู้สึกเหมือนหนูเป็นคนเลว หนูทนไม่ได้ค่ะ
แม่ ยูจิน : ทำไมลูกคิดแบบนั้น ลูกกลับมาอยู่จุดเดิม แล้วมันแย่ตรงไหนเหรอ
ซังฮวก ทำให้ลูกลำบากใจเหรอ แม่เขาว่าอะไรลูกเหรอ
ยูจิน : เปล่าค่ะ หนูรู้สึกว่าหนูเป็นคนเลว
หนูมอง ซังฮวก ทีไร หนูรู้สึกเหมือนมีโพรงใหญ่ๆในหัวใจของหนู
มันเลวร้ายใช่มั๊ย ตั้งแต่ จุนซางตาย หนูก็เลวมาตลอด
หนูเสียใจมาก มากซะจนหนูทำอะไรไม่ถูก
และหนูก็ไม่เคยแคร์ ซังฮวก จริงๆ เลย
แล้วหนูจะอยู่ข้างๆ ซังฮวก ได้อย่างไรกัน หนูจะทำยังงั้นได้อย่างไร
น้ำตาปริ่มดวงตาของยูจิน

แม่ ยูจิน พยายามสะกดใจตัวเอง เมินหน้าหนี ยูจิน : แต่ลูกก็ต้องทำ
ยูจิน น้ำตาไหล มันยาก มันยากมากค่ะ แม่รู้รึเปล่าคะ
ยูจิน โผเข้าไปกอดแม่ แม่โอบกอด ยูจิน ไว้ ใช้มือสัมผัสปลอบใจ ยูจิน


ยูจิน หลับไปแล้ว มีแม่นั่งข้างๆ ใช้มือ ลูบไหล่ ปลอบประโลม
พูดกับ ยูจิน ที่นอนตะแคงข้าง น้ำตา ยังเกาะค้างที่ดวงตาที่ปิดหลับ
: ความรักไม่ใช่สิ่งเดียวที่สำคัญ
สิ่งที่สำคัญก็คือ ลูก น่ะ เกิดมาเพื่อเป็นคู่กับ ซังฮวก
มันคือชะตาที่ฟ้าลิขิต อย่าเสียใจไปเลยลูก เชื่อแม่เถอะนะ
( อุ๊ย !!! คุณแม่ ต่างหาก ที่เข้ามาวุ่นวาย ลิขิต ชีวิตของลูก ไปโทษ ว่าฟ้าลิขิต คุณแม่ จอมวุ่นวาย คิดเองเออเอง ไม่สนใจ ความรู้สึกจริงๆของ ลูก เล้ย คุณแม่ ยอดแย่..)

ที่สกีรีสอร์ต





คุณ คิม : คุณ ปั๊กรายงานมาว่า Area C เรียบร้อยแล้วครับ แต่ผมว่า เราต้องมาดูส่วนนี้กันต่อ ยังมีบางส่วนที่ยังไม่เรียบร้อยดีครับ เอ้อ....แล้วก็...
คุณคิม ดึงบุหรี่ที่ยังไม่จุดไฟ แต่คาบไว้ที่ปากออก คุณคิม มอง มินฮุง แล้วหยุดรายงาน
มินฮุง หน้าเศร้าหมอง เหมือนไม่ได้ยินเสียงที่คุณคิม กำลัง รายงานเรื่องงาน
มินฮุง เหมือนจะรู้สึกตัว


มินฮุง : คุณ คิม คือ.... ผมอยากลาพัก 2-3 วัน ได้ไหมครับ
คุณคิม มอง มินฮุง อย่างเห็นอกเห็นใจ เข้าใจความรู้สึกของ มินฮุง ดี : ผมก็กำลังจะพูดอยู่พอดีที่เดียว
แล้วเอื้อมมือ มาตบไหล่ มินฮุง : ไปเถอะครับ แล้ว คุณ คิม ก็ถอนใจ เฮือกใหญ่


มินฮุง ขับรถไปบ้านพักตากอากาศ ในเวลาค่ำคืนที่มีแต่ความมืดสลัวลาง
มินฮุง ไม่อาจ ทำอะไรได้เลย เพราะมีแต่ความรู้สึกอ้างว้างและคิดถึง ยูจิน

เมื่อไปถึง จอดรถและ เปิดประตูบ้านเข้าไปในบ้าน ที่เคยมีความสุข กับยูจิน
พอกดสวิซท์ไฟ มินฮุง ก็เห็นเป็นภาพของยูจิน ยืนหันข้างอยู่ที่ผนังห้องที่เป็นกระจก
ขณะจะเดินเข้าไปหาภาพของ ยูจินก็หายวับไป เหลือแต่ความว่างเปล่า
มินฮุง กระพริบตาเหมือนไล่ภาพที่หลอนตาตัวเองออกไป
หันไปกดปิดสวิซท์ไฟ แล้วยืนอยู่เดียวดายท่ามกลางความมืดมิดและวังเวง
เงาร่างของยูจิน ยังคงอยู่ในส่วนลึกของห้วงดวงใจของ มินฮุง

จนทำให้เกิดภาพหลอนว่า ยูจิน มาปรากฎอยู่ต่อหน้าของ มินฮุง .ในบ้านหลังนี้



อาจารย์คิม ยืนดูป้ายโปสเตอร์การแสดงเดี่ยวเปียโน ของ คัง มุยฮี ที่เพิ่งเดินทางกลับมาเกาหลี
อาจารย์คิม ไปยังสถานที่ที่จัดการแสดง
เจ้าหน้าที่กำลังง่วนกับภารกิจของแต่ละคน อาจารย์คิม ไปขอพบ คัง มุย ฮี
แต่เจ้าหน้าที่คนหนึ่งบอกว่า เดี๋ยวเธอจะต้องขึ้นแสดงแล้วครับ ไว้หลังแสดงเสร็จได้ไหมครับ
คัง มุยฮี เดินออกมาพอดี สั่งงานกับทีมงานว่า : เดี๋ยวช่วยไปเช็คไมโครโฟนให้อีกทีนะ อย่าลืมล่ะ
ทีมงาน รับคำว่า ได้ครับ
คัง มุยฮี กำลังจะเดินผ่านไป พอดีกับที่ ซังฮวก เข้ามา บริเวณนั้น และเห็น อาจารย์คิม จึงส่งเสียงเรียกว่า : พ่อครับ
เสียงของ ซังฮวก ทำให้ คัง มุยฮี หันกลับมามอง เมื่อเห็นหน้า อาจารย์ คิม ก็มีท่าทางคาดไม่ถึง


มินฮุง ไปนั่งตกปลาที่ริมทะเลสาบ
มีชายวัยกลางคนเดินอยู่ที่ริมฝั่ง เมื่อเห็น มินฮุง ก็เดินลงมาจากริมฝั่ง และเดินเข้าไปหา และส่งเสียงทักทายว่า : ได้บ้างหรือยังล่ะ
มินฮุง ที่นั่งเหม่อลอยอยู่ หันมาตามเสียงทัก
ชายวัยกลางคนยก ตาข่ายที่ขังปลาที่ตกได้แล้ว ขึ้นมาดู จำนวน
พลางบอกว่า : เออ ตรงนี้ทำเลดีมาก นี่ตกได้แค่นี้เองหรือ แล้วก็หัวเราะ ยกตาข่ายลงแช่น้ำตามเดิม
แล้วชวนคุยว่า : คุณคงไม่ใช่คนแถวนี้ละซี แล้วนี่มาทำอะไรที่นี่ครับ
มินฮุง : ผมมาพักผ่อนครับ คิดว่ามาตกปลาใต้น้ำแข็งคงจะสนุกไม่เบา
มินฮุง พูดเรื่อยเปื่อยไปอย่างนั้นเอง

แต่ ชาย ผู้นั้น กลับพูดเสียงดัง : นี่สงสัยคุณจะบ้าไปแล้วนี่ คุณคิดว่าทะเลลาบนี้ไม่ลึกยังงั้นสินะ
แต่ว่า มันลึกกว่าที่คุณเห็นนะคุณ คนมาจมน้ำกันที่นี่ทุกปี
เมื่อก่อนนี้ ผมก็เคยช่วยเด็กคนหนึ่งที่เคยมาจมน้ำที่นี่ มันก็ตั้ง 20 ปี แล้วล่ะ นานโขที่เดียวละ
มินฮุง หันมามอง และ ยิ้มให้ ตอบคำว่า : เหรอครับ
แล้ว มินฮุง ก็ขยับตัว ชะโงกตัวไปข้างหน้า หยิบคันเบ็ดขึ้นมาถือไว้
ชายวัยกลางคน ยังคุยต่อว่า : แต่บางครั้งคนเราก็ลืมง่ายเหลือเกิน
ถ้าเป็นผม ผมจะแวะมา ขอบคุณคนที่ช่วยชีวิตผมทุกๆ ปีเลย
แต่เจ้า จุนซาง น่ะ ไม่เคยมาขอบคุณผมเลย
มินฮุง ชะงัก หันมาถามอย่างสนใจและแปลกใจ : เมื่อกี้นี้คุณว่าไงนะครับ



ชายวัยกลางคน : ผมพูดถึงเด็กที่ผมเคยช่วยชีวิตเอาไว้ น่ะ
ป่านนี้ก็คงจะโตเป็นหนุ่มแล้วละมั้ง
( โอ้โอ ..คุณลุง ก็บอกเองว่า มันตั้ง 20 ปีมาแล้ว ก็ต้องเป็นหนุ่ม แล้วซิคะ คุณ ... ลุง...ก็...)
มินฮุง ผุดลุกขึ้นยืน : ไม่ครับ เมื่อกี้คุณ พูดชื่อ....(เว้นระยะ)
เด็กคนนั้นว่าชื่ออะไร นะครับ
ชายวัยกลางคน : จุนซาง ไง เขาชื่อ จุนซาง ไงล่ะ แล้วหัวเราะ เบาๆ ถามมินฮุงว่า : ทำไมเหรอ
มินฮุง สีหน้าซีดเผือด เรื่องราวหลายเรื่องพันกันยุ่งเหยิงในสมอง





ที่งานแสดงของ คัง มุยฮี


คัง มุยฮี กำลัง เตรียมตัวขึ้นแสดง
ซังฮวก ถามพ่อว่า : พ่อครับ พ่อรู้จักเขาด้วยหรือครับนี่..
อาจารย์ คิม : เอ้อ.. เราเคยเรียนจบ มอ ปลาย มาด้วยกัน
เห็นเขาเปิดการแสดง พ่อเลยแวะมาทักทายเขาหน่อย ว่าแต่ลูกมาทำอะไร
ซังฮวก : อ๋อ ผมมาสัมภาษณ์ คุณ คัง มุยฮี เพื่อไปออกรายการน่ะครับ
คัง มุยฮี ขอโทษ ซังฮวก ที่ปล่อยให้รอนาน และทัก อาจารย์ คิม ซังยู ว่า : ไม่ได้เจอกันนานนะ
อาจารย์คิม : ใช่ นานมากเลย
ซังฮวก : สวัสดีครับ ผม คิม ซังฮวก โปรดิวเซอร์ของ มิวสิคอัลบั้ม
แล้วหันไปทางอาจารย์คิม บอกว่า :นี่คุณพ่อผมเองครับ
คัง มุยฮี : คุณเหมือนคุณพ่อมากเลย ยินดีที่ได้รู้จัก
มีเจ้าหน้าที่มาบอก คัง มุยฮีว่า : เมื่อครู่นี้ ลูกชายคุณโทร มาครับ เขาบอกว่า กำลังจะมาที่นี่ครับ
อาจารย์คิม มอง คัง มุยฮี อย่างแปลกใจ
คัง มุยฮี อ้องั้นเหรอ ขอบคุณนะ
คัง มุยฮี ให้ซังฮวก คุยกับเลขา คิม เพื่อให้จัดเวลาให้ ซังฮวก
ซังฮวก และดีเจ เลยขอตัว กล่าวคำอำลาสวัสดี กับ คัง มุยฮี
อาจารย์คิม ถาม คัง มุยฮี ว่า: เธอมีลูกชายด้วยเหรอ
คัง มุยฮี นิ่งเงียบ

ซังฮวก เดินออกมา กับดีเจ แล้วเปลี่ยนใจ ตามที่ดีเจ แนะนำว่า ให้กลับบ้านพร้อมอาจารย์คิม
ซังฮวก ย้อนจะกลับไปบอกพ่อว่า ตัวเอง จะไปคอยพ่อที่ห้องลอบบี้
ก็ได้ยินเสียงอาจารย์คิม ดังออกมา : แล้วเธอรู้จัก คัง จุนซาง หรือเปล่า คัง จุนซาง เขา...
คัง มุยฮี ฟัง อาจารย์คิม อย่างตั้งใจ
อาจารย์คิม : คือ.. คัง จุนซาง เขามาหาฉันเมื่อ สิบปีก่อน เขาถามฉันว่า รู้จักเธอไหม
คัง มุยฮี : แล้วไง
อาจารย์ คิม : ต่อมาเขาก็ตายเพราะอุบัติเหตุ ฉันคิดว่าเขาอาจจะเป็นลูกชายของเธอ
คัง มุยฮี : อ้อ.. พูดเป็นเล่นไป ลูกชายของฉันน่ะ ยังมีชีวิตอยู่นะคะ
อาจารย์คิม : ใช่ นั่นสินะ งั้นตกลงเธอมีลูกชาย จริงๆ ไม่เห็นมีใครบอกว่าเธอแต่งงาน
พนักงานเข้ามาบอก ว่า : อีก 10 นาที ต้องขึ้นแสดงแล้วนะครับ
คัง มุยฮี : โอเคจ้ะ ฉันต้องไปแล้วน่ะ ขอตัวก่อนนะ
คัง มุยฮี ลุกขึ้นยืน อาจารย์ คิม ลุกตาม : อืม...แล้วเธอรู้รึเปล่า ว่า จุง ฮุนโซ( จุง ซินเจา) ตายแล้ว
คัง มุยฮี ชะงัก หันมาฟัง
อาจารย์ คิม : คงไม่รู้ละสิ
คัง มุยฮี ตกใจ : เมื่อไหร่
อาจารย์คิม : นานแล้วละ เมื่อ 16 ปีก่อน
คัง มุยฮี : ฮุนโซ (ซินเจา) ตายแล้ว
อาจารย์คิม : ใช่
คัง มุยฮี ยืนซึม อยู่กับที่

ซังฮวก เรียก : พ่อครับ ผมตั้งใจจะกลับบ้านพร้อมพ่อ ผมไปรอที่ลอบบี้นะครับ
อาจารย์คิม : ไม่ต้องหรอก พ่อแค่แวะมาเท่านั้น เดี๋ยวพ่อจะกลับไปที่มหาวิทยาลัย
ซังฮวก : งั้นเจอกันตอนเย็นนะครับ


การแสดงจบลง นักข่าวเข้ามารุมล้อม คัง มุยฮี แสดงความยินดี และถามถึงการแสดงครั้งหน้า
ช่างภาพรุมกันถ่ายภาพ
คัง มุยฮี ซวนเซ แล้วก็เป็นลม ทรุดลงไปกองกับพื้น ท่ามกลางความตกใจ โกลาหล ของ คนในบริเวณนั้น


ซังฮวก และดีเจ เดินไปถึงห้องโถงด้านหน้าทางเข้าออก ดีเจ วิจารณ์ว่า การแสดงยอดเยี่ยมมาก
แต่ คัง มุยฮี หน้าตาไม่สดชื่นเลย หน้าตาดูซีดๆ
แล้ว ซังฮวก ก็ชะงัก เมื่อมองเห็น มินฮุง เดินเข้ามา

มินฮุง เข้าไปด้านใน แล้วพบว่าแม่เป็นลม มินฮุง แบก แม่ขึ้นหลัง พากลับไปโรงแรมที่พัก
มีคุณหมอ ที่เคยรักษาแม่ พบกันตั้งแต่ อยู่อเมริกา และมาดูการแสดงครั้งนี้ ตามไปช่วยดูแลที่โรงแรม ให้น้ำเกลือ คัง มุยฮี
และบอกกับ มินฮุง ว่าไม่เป็นอะไรมาก เป็นเพราะเครียด พรุ่งนี้เช้า ก็จะดีขึ้น


เมื่อเดินออกมาส่งคุณหมอ มินฮุง ถาม คุณหมอว่า : แม่ผมยังรักษากับคุณหมอรึเปล่าครับ
คุณหมอ : หมอ ไม่ได้เจอเขาตั้งแต่หมอกลับมาอยู่เกาหลี หมอว่าตอนนี้ เขาไม่จำเป็นต้องบำบัดแล้ว
มินฮุง ถามหมอว่า : คุณหมอรู้จักแม่ผมมานานใช่มั๊ยครับ
คุณหมอบอกว่า : ใช่ ตั้งแต่อยู่ที่อเมริกา
มินฮุง : แล้วผมเป็นลูกชายคนเดียวหรือเปล่าครับหมอ ผมอยู่ที่อเมริกาตลอดจริงหรือเปล่าครับ
คุณหมอ แปลกใจ อึดอัด และอึกอัก : หมายความว่าอย่างไร เธอนี่ถามอะไรบ้าๆ
แล้วหัวเราะกลบเกลื่อน พูดต่อว่า : ฉันเห็นเธอโตที่อเมริกา ตั้งแต่เธอเพิ่งเกิด น่ะนะ ฉันยืนยันได้
แล้วคุณหมอก็เดินจากไป มินฮุง ได้ แต่ มองหมออย่างสับสนกับตัวเอง



ยูจิน นั่งปอกผลไม้ที่อพาร์ทเม้นท์ พยายาม คุยให้ดูร่าเริง เรื่องของแอปเปิ้ลที่กำลังปอกอยู่
ซังฮวก เล่าว่า : วันนี้ ฉันเจอ ลี มินฮุง
ยูจิน หลบตาลงพื้นแล้ว เงยมองซังฮวก : แล้วเธอมาบอกฉันทำไม
คราวนี้ ซังฮวก กลับต้องเป็นคนหลบสายตา ยูจิน บ้าง : แค่คิดว่าเธออาจจะอยากรู้.

ยูจิน : อยากจะให้ฉันพูดอะไรล่ะ เหมือนเอยากจะลองใจฉัน เธอก็รูว่า ฉันไม่เก่งในเรื่องนี้นะ
ต้องให้ตอบยังไงล่ะ บอกใบ้ให้หน่อยได้มั๊ย ถ้าฉันบอกว่าไม่รู้สึกอะไรเลย นั่นก็คือโกหก
ถ้าฉันบอกว่ารู้สึก เธอก็ต้องไม่ดี งั้นจะให้ฉันตอบว่าไงดี

ซังฮวก : ไม่เป็นไรหรอก ที่เธอพูดน่ะดีแล้ว ไม่ต้องพูดตรงกับใจก็ได้
ยูจิน : งั้นเราเลิกพูดเรื่องแบบนี้ดีกว่า เอ้ากินให้หมดนะ แล้ว ยูจิน ก็ใช้ซ่อมจิ้มแอปเปิ้ลในจานส่งให้ ซังฮวก
ซังฮวก บอกว่าอร่อยดีนี่


มินฮุงไปที่บาร์

นั่งดื่มเหล้าที่เคาน์เตอร์ มือหมุนแก้วเหล้าไปมา อย่างใช้ความคิด นึกถึงภาพที่แม่ ทำถ้วยกาแฟหก
และ : อย่าบอกนะว่าลูกลืมไปแล้วที่เคยตกน้ำตอนอายุ 7 ขวบ น่ะ
และที่ริมทะเลสาบบ้านพักตากอากาศ
เขาชื่ออะไรนะครับ
คำตอบ : จุนซาง เขาชื่อ คัง จุนซาง
อีกทั้งกับคุณหมอ : ฉันเห็นเธอโตที่อเมริกา นับแต่เธอเพิ่งเกิด ฉันยืนยันได้
มินฮุง หลับตาลง เมื่อลืมตาก็ยกแก้วเหล้าขึ้นดื่ม
มีเสียงโทรศัพท์ดังขึ้น เป็น แชรีน โทรมาหา


เมื่อ แชรีน รู้ว่า มินฮุง ดื่ม ก็บอกว่า : มินฮุง คุณอยู่ไหน ฉันจะไปหาเดี๋ยวนี้ มินฮุง มินฮุง
จินซุก รู้ว่า แชรีนไปหา มินฮุง


มินฮุงที่นั่งอยู่ที่เคาน์เตอร์ของบาร์ มีเสียงเพลง Shadows
(เมื่อ ลี มินฮุง สารภาพรักกับ ยูจิน ตั้งแต่ แรกนั้น
มินฮุง รู้ดีว่า ในใจขอ งยูจิน มีเพียงแต่ จุนซาง เพียงผู้เดียวเท่านั้น ที่ครอบครองทุกพื้นที่ในดวงใจของ ยูจิน
แต่ มินฮุง ก็ยอมแล้วที่จะเป็นส่วนเกินในหัวใจของ ยูจิน เพื่อจะลบเลือนความทรงจำของ ยูจิน ที่มีต่อ จุนซาง
ในที่สุด ยูจิน ก็เปิดประตูรับ มินฮุงเข้าไปอยู่ร่วมกับชายในดินแดนแห่งเงา..............จุนซาง

เส้นทาง รักของ มินฮุง ที่ จับจูงให้ยูจิน เดินไปด้วยกันนั้น มีเงา ของจุนซาง ตามประชิดทั้งสองคนมาตลอด ...
จน มินฮุง ก็กำลังเป็น ดาวโพลาริส ส่องนำทางให้ ยูจิน เฉกเช่น จุนซาง เคยเป็นให้ ยูจิน มาตลอด 10 ปี
แต่ แล้ว มินฮุง เอง ที่ จูง ยูจิน เดินผิดเส้นทาง จน ยูจิน หลงทาง หาดาวโพลาริสไม่พบ
และหลงทางกับ มินฮุง ที่โรงพยาบาล นั่นเอง
มินฮุง คิดว่า แม้ว่าวันหน้าจะต้องเสียใจกับการตัดสินใจของตัวเองในขณะที่คิดพา ยูจิน ไปพบ ซังฮวก ก็ตามที
แม้จะหวั่นใจว่า ยูจิน จะไม่กลับมาอยู่ข้างกายของมินฮุง อีก
มินฮุง ทำใจในขณะนั้น ว่าจะแบกรับความเจ็บปวดรวดร้าวของ ยูจินนี้ไว้เสียเอง ดีกว่า ที่จะเห็น ยูจิน ในสภาพ อย่างนั้น
ดังนั้นเมื่อ ยูจิน หาทางกลับไม่ถูกจริงๆ มินฮุง ก็ไม่กล้าที่จะรั้ง ยูจิน ไว้แม้ไม่อยากให้เธอจากไป
แม้จะไม่แน่ใจว่าเขาจะเข้มแข็งพอที่จะอยู่ต่อไป โดยไม่มี ยูจิน หรือไม่
แต่เมื่อเทียบกับต้องเห็น ยูจิน ทนทุกข์ทรมานอย่างต่อเนื่อง การยินยอมให้ ยูจิน จากไปน่าจะดีกว่า...
แล้ว มินฮุง ก็เกิดความสับสน กับจุนซางและตัวเองขึ้นมา


เพลง Shadows ที่ มินฮุงได้ยินอยู่นี้คงทำให้นี้ มินฮุง คงเจ็บปวดรวดร้าวกว่า เมื่อวันที่ตัดสินใจปล่อย ยูจินไป เป็นร้อยเท่าพันทวี
เพราะเพลงนี้ยิ่งตอกย้ำให้ มินฮุง ปวดร้าวยิ่งขึ้น แม้จะได้หัวใจของ ยูจิน มา ก็เปล่าดาย....
.แม้...มินฮุง สามารถดึง ยูจิน พ้นออกมาจาก จุนซาง ชายในดินแดนแห่งเงาได้ แต่ทว่า... โธ่เอ๋ย….ก็ไร้ประโยชน์ )

(แต่กระนั้นถ้า แชรีน ไม่มากวนใจ มินฮุง ก็คงนั่งฟังเพลงนี้จนจบเพลง มังนะคะ)




(Shadow) โดย Jens Lysdal

คุณเคยได้ยินเรื่องราวของเด็กสาวบ้างไหม
ผู้ซึ่งตกหลุมรักอยู่กับชายผู้อยู่ในดินแดนแห่งเงาของเธอ
เรื่องราวทั้งหมดนี้เกิดขึ้นในคืนหนึ่ง
ซึ่งทำให้กลายเป็นรอยแห่งความเจ็บปวดรวดร้าวสุดแสนทรมาน
จนเธอไม่อาจยอมรับความจริงได้

ชายในดินแดนแห่งเงาของเธอ มักจะบอกเธอว่า
“ฉันยังคงอยู่และปกป้องเธอจากโลกแห่งความจริง
ตราบนานเท่านานเท่าที่เธอจะปกป้องฉันจากแสงแห่งดวงสุรีย์
เราจะยังคงพบกันที่นี่...ภายใต้ดินแดนแห่งความมืดนี้
ฉันจะปลอบประโลมเธอและสวมกอดเธอไม่ห่างไปไหน
ยามที่เธอรู้สึกว้าเหว่และเศร้าสร้อย

ภาพแห่งจินตนาการทั้งหลายที่เธอมีนั้น
ทำให้เธอปฏิเสธที่จะก้าวออกมาสู่โลกแห่งความจริง
เธอมีความรักกับใครบางคน และ ใครคนนั้นก็คือชายในดินแดนแห่งเงา...

เงาของเขาคนนั้นคอยย้ำเตือนเธอเสมอ
เงายังผูกพันและตราตรึงอยู่ในสมองและสองดวงตาของเธอ
และทุกครั้งที่เธอพยายามจะวิ่งหนี
เขาก็จะรั้งเธอไว้จากโลกแห่งความเป็นจริง
และทำให้เธอฉายแววตาแห่งความเหงาหงอยเศร้าสร้อย

ดินแดนแห่งเงาสถานที่แห่งความเพ้อฝัน
ซึ่งทุกสิ่งทุกอย่างเปรียบเสมือนว่าจะเป็นจริง
ยากเหลือเกินสำหรับเธอที่ค้นพบทางออกเมื่อเธอยังคงอยู่ที่นั่น
ยากเหลือเกินที่จะทำให้กระจ่างชัด
ยากเหลือเกินที่จะทำให้เธอมองเห็นโลกแห่งความจริง

แต่ภายในก้นบึ้งแห่งหัวใจนั้น
เธอก็รับรู้ว่าเธอสามารถที่จะเปลี่ยนแปลงความคิดได้
ถ้าหากเธอมีความกล้าที่จะคิดทบทวน...อีกครั้ง
ด้วยเหตุผลว่า ทำไมเธอต้องตกหลุมรักอยู่กับชายในดินแดนแห่งความมืดนั้น...
และแล้ว...ในวันหนึ่ง...เธอก็รับรู้ว่าเธอควรทำอย่างไร
เธอลุกขึ้นยืนอย่างองอาจกล้าหาญและมองไปข้างหน้าด้วยดวงตาทั้งสองของเธอ
และแล้วเธอก็กล่าวว่า “ฉันไม่ได้ต้องการใครคนนั้นอีกแล้ว
สิ่งที่ฉันทำมาตลอดนั้น...ฉันทำไม่ถูกต้องจริง ๆ”

สิ่งที่เธอมีทั้งหมดคือความเพ้อฝัน
และเธอก็ก้าวออกมาสู่โลกแห่งความจริงโดยฉับพลัน
ขณะนี้เธอมีความรักให้กับทุก ๆคน
เหมือนกับที่เธอมีให้กับชายในดินแดนแห่งเงาของเธอ

ดินแดนแห่งเงาสถานที่แห่งความเพ้อฝัน
หากแต่ทุกสิ่งทุกอย่างมองดูแล้วช่างเสมือนความจริง
ยากนะที่จะค้นพบทางออก...ตราบเท่าที่เธอยังคงอยู่ที่นั่น
ยากเหลือเกินที่จะทำให้กระจ่างชัด
ยากเหลือเกินที่จะก้าวออกมาสู่โลกแห่งความจริง...







แปลโดย ร้อยตะวัน


Shadows by Lysdal

Have you heard the story about the girl
Who fell in love with her shadow
She was just a child when it happened one night
witnessing an unbearable scene

The shadow said "I'll protect you from the truth
as long as you protect me from the sun.
And if you'll stay with me here in the dark
I'll embrace every inch of your unhappy soul"

She had all her dreams in sight
But she refused to step out in the light
She was loved by everyone, but was in love with her shadow.

The shadow always reminded her of
She was over head and ears in debt to him
And every time she tried to run away
He held the truth up to her weary eyes

Shadow land an imaginary place
But everything in there just looks so real
Hard to find a way out when you're there
Hard to be clear Hard to be clear

But in the deep river of her heart
She knew that she could change her state of mind
If only she dared to see again
The reasons why she fell in love that night

And then one day she knew exactly what to do
She stood up tall and opened up her eyes.
And then she said "I don't need you anymore,
and I'm not even sure I ever did"


She had all her dreams in sight
And suddenly he stepped out in the light
Now she was loved by everyone, even by her shadow.

(*)Shadow land an imaginary place
But everything in there just looks so real
Hard to find a way out when you're there
Hard to be clear (to *)

Hard to be clear





แชรีน เข้ามา เรียก มินฮุง เสียงอ่อนหวาน : มินฮุง
มินฮุง หันไปมอง
แชรีน นั่งที่เก้าอี้ข้างๆ มินฮุง
มอง มินฮุง ด้วยสายตาที่ห่วงใย : กะแล้วเชียวว่าต้องอยู่ที่นี่ เราเคยมาที่นี่ประจำ จำได้มั๊ย
มินฮุง ไม่ตอบคำ นั่งใบหน้าขรึม
แชรีน : ฉันเป็นห่วงคุณนะ ในฐานะเพื่อน
มินฮุง ยกแก้วเหล้าขึ้นดื่ม
แชรีน : ทำไมคุณต้องดื่มเหล้ามากขนาดนี้ด้วยล่ะ มีเรื่องอะไรหรือ
มินฮุง พึมพำ ว่า : คัง จุนซาง ใคร ๆ ก็บอกว่าผมหน้าเหมือนเขา
แชรีน รู้สึก งง..เอ้อ..
มินฮุง : ถ้าผมหน้าเหมือนเขาขนาดนั้น ไม่คิดเหรอ ผมอาจเป็นญาติเขา
แชรีน : คุณหมายความว่าอย่างไร
มินฮุง : มันแค่ แวบ ขึ้นมา บางทีเขาอาจ เป็นญาติผม หรืออาจเป็นพี่ชายฝาแฝด
หรือบางทีผมอาจเป็น คัง จุนซาง
มินฮุง ยิ้มที่มุมปาก แล้วส่ายหน้ากับตัวเอง เหมือน รู้สึกว่า ตัวเอง นั่นแหละพูดไปเรื่อยเปื่อย
ความคิดแบบนี้ ก็แปลกดี แวบขึ้นมาเดี๋ยวนี้จริงๆ
มินฮุง เหมือนคนไร้เรี่ยวแรง
แชรีน รู้สึกว่า มินฮุง พูดเรื่องเหลวไหล
แชรีนมองมินฮุง : มินฮุง คุณนี่ตลกจังเลย คุณรัก ยูจิน ขนาดนี้เชียว นี่คุณจนปัญญาขนาดนี้ จนต้องยอมหลอกตัวเอง


มินฮุง ยกแก้วเหล้าขึ้นดื่มอีก
แชรีน : ฉันมาที่นี่เพราะฉันเป็นห่วงคุณ แต่ที่คุณพูดมาน่ะ มันเหลวไหล
ไงนะ คุณคิดว่า คุณอาจจะเป็น คังจุนซาง
งั้นทำไมไม่ไปบอก ยูจิน ซะล่ะ ว่าคุณ คือ จุนซาง น่ะ เฮอะ แชรีน พูดเสียงดังทีเดียว
แต่ มินฮุง กลับ พูด ต่อว่า : ใช่ ผมเองไม่ทันคิด ถ้าทำอย่างนั้นเขาจะกลับมาไหม
แล้ว มินฮุง ก็ เหลียวมามอง แชรีน แวบหนึ่ง : ไปซะไป ที่นี่ไม่ใช่ที่สำคัญ คุณ...
แชรีน ผิดหวัง กับ มินฮุง ที่มีความคิดอย่างที่พูดออกมา
พูดเสียงดังยิ่งขึ้น : เลิกดื่มเถอะน่า อย่าทำแบบนี้เลย มินฮุง ฉันไม่อยากเห็นคุณเป็นแบบนี้เลยนะ
มินฮุง หันมามอง แชรีน อีกครั้ง
แชรีน : ฉันไม่อยากได้ยินคุณพูดถึง จุนซาง เพราะ ยูจิน อีก
มินฮุง คุณ ก็คือคุณ ไม่ใช่ จุนซาง หรอกนะ รู้มั๊ย มินฮุง คุณน่ะ แค่หลง ยูจิน เท่านั้นเอง
มินฮุง กลับ รับคำ อีกว่า : ใช่ มันก็อาจจะจริง
แล้ว มินฮุง ก็ขยับตัวลุกขึ้น หยิบผ้าพันคอ ที่ถอดวางไว้บนเคาน์เตอร์ขึ้นมา เดินออกจาก เคาน์เตอร์



แชรีน : คุณจะไปไหนล่ะ จะไปหา ยูจิน อีกหรือ
มินฮุง ชะงัก หันไปทางแชรีน : ผมอยากอยู่คนเดียว ผมกลับละ



( โธ่ มินฮุง วันนี้ ดู สติสตังไม่อยู่ กับตัวเลย แชรีน ว่าอะไร ก็รับคำหมด ไม่มีปฏิเสธเลย
แล้ว ไม่จ่ายเงินค่าเหล้าเหรอคะ ทิ้ง แชรีน ที่เป็นห่วงคุณ ไว้ อีกต่างหาก)
แชรีน ได้แต่มอง มินฮุง อย่างห่วงใยจริงๆ

มินฮุง เดิน ออกจากบาร์ อย่างช้าๆ มินฮุง เดินไปตามถนน
ไม่รู้ว่า เท้าของตัวเอง พา มินฮุง มายืน ที่หน้า อพาร์ทเม้นท์ ของยูจิน ได้อย่างไร แสงไฟที่หน้าต่างห้องของ ยูจิน ยังเปิดอยู่




ซังฮวก ที่ทนรอเจอ จินซุกไม่ไหว ลุกขึ้นคว้ากระเป๋า ยูจิน ลุกขึ้นยืนตาม
ซังฮวก สังเกตเห็น สร้อย โพลาริส ที่ยูจิน สวมใส่อยู่ นอกเสื้อ จึงเอื้อมมือไปจับ จี้ โพลาริส
พิศดูแล้วปล่อย : สร้อยเส้นนี้ฉันไม่เคยเห็นเลย เพิ่งซื้อมาเหรอ
ยูจิน ตกใจ รีบเอามือจับโพลาริส อึกอัก : อ๋อ นี่น่ะเหรอ
ซังฮวก รีบรุกทันที ที่เห็นท่าทางของ ยูจิน : เธอคงชอบมากล่ะสิ
เธอไม่ชอบใส่เครื่องประดับ นอกจากจะมีคนให้มาเป็นของขวัญ
แล้วก็เอื้อมมือไปพลิกดู โพลาริส น่ารักดี เหมาะกับเธอมาก แล้วก็วาง จี้ บนเสื้อ ของยูจิน
ยูจิน ยกมือจับ โพลาริส : ขอบคุณ งั้นไปกันเถอะ ฉันจะไปส่ง ยูจิน เอาโพลาริส ใส่ข้างในเสื้อที่สวมอยู่

เมื่อลงมาข้างล่าง ยูจิน ติดกระดุมเสื้อคลุม ให้ ซังฮวก พลางบ่นว่า : หัดติดกระดุมเสื้อบ้างสิ เดี๋ยวก็หนาวตาย
ซังฮวก เอา มือตัวเองแตะหน้าอก : แค่อุ่นในหัวใจก็พอแล้ว
ยูจิน : ระวังอย่าให้เป็นหวัดล่ะ
ซังฮวก หัวเราะชอบใจ : ขอบคุณนะ แล้ว เอามือโอบไหล่ ยูจิน ดึง ยูจิน มาซบอกตัวเอง

(ในตอนที่ 1 เด็กจอมแก่น ยูจิน วิ่ง กระหืดกระหอบ ขึ้นถนนมาเพื่อรอรถไปโรงเรียน มีหนุ่มน้อย ซังฮวก ต้องคอยติดกระดุมเสื้อคลุมให้ ยูจิน )

มินฮุง ยืนมองอยู่ ที่ใต้ต้นไม้ใหญ่ ในเงามืด
ซังฮวก ขึ้นรถ ขับออกไป
ยูจิน หันหลังกลับ ค่อยๆ เดินขึ้นบันได อย่างอ่อนแรง
แล้วก็หยุดเดิน หันมามองข้างหลังตนเอง มองไปรอบๆ ราวกับมองหาใครอยู่
มินฮุง รีบแอบหลบหลังต้นไม้ใหญ่
ยูจิน เดินกลับเข้าไปข้างในแล้ว

ส่วน มินฮุง ที่ยืนมอง ยูจิน อยู่ในมุมมืดนั้น เป็นเพราะ มินฮุง เมาหรือนี่
มินฮุง คิดถึง ยูจิน จนไม่อาจเอาชนะใจตัวเองได้
มินฮุง อยากเห็น ยูจิน แม้ เป็นเพียงแค่ แอบมองในระยะไกล
ยูจิน เป็นคนที่ มินฮุง รัก อย่างลึกซึ้ง
มินฮุง อยากเห็นหน้า ยูจิน อยากสัมผัส ยูจิน อยากรู้สึกถึงตัวตนของ ยูจิน
ความรักนี้ช่างลึกล้ำสุดประมาณ
ตั้งแต่แรกที่พบ ยูจินในห้องทำงาน กลิ่นหอมฟุ้งกระจายออกมาจากเรือนผม ของ ยูจิน
รวมทั้งกลิ่นกาย ของยูจิน ทุกอย่างล้วน ทำให้ มินฮุง คิดถึง ยูจิน เหลือเกินแล้ว





มีเสียงเพลง from the beginning to now บอกกล่าวความรู้สึกของ มินฮุง
From beginning to now

( โช-อึม-โบ-โท-จี-กิม-กาจี)
จากวันนั้นถึงวันนี้ ขับร้องโดย Ryu
Lyric Meaning
Can't return to my side, it's impossible now
I console myself that I should stop loving you now
If I can't meet you again,I really hope to forget you, to forget the entire you in my heart
Every time I want to smile, you let me cryYou make my everything go wrong
Every time I think of you, all my defences gave way
Tried hard to forget you, but I just can't
If I can't meet you again,I really hope to forget you, to forget the entire you in my heart
Every time I want to smile, you let me cry
You make my everything go wrongEvery time I think of you, all my defences give way
I tried hard to forget you, but I just can't forget
I never know it is so hard to love someone
Every time I want to smile, you let me cry
You make my everything go wrong
Every time I think of you, all my defences gave way
Tried hard to forget you, but I just can't

จากวันนั้น จนถึงวันนี้ โดน connect
เพียงเธอกล่าวว่าเธออาจจะไม่กลับมาหาฉันอีก
โปรดอย่ากล่าวเช่นนั้นเลย เห็นใจฉันเถิด
* ใจจริงฉันต้องการจะลืมทุกสิ่
ง ถ้าฉันจะไม่มีโอกาสได้พบเธออีก
ทว่าทุกสิ่งในตัวเธอยังตราตรึงอยู่ในใจฉัน
** เพราะทุกครั้งที่ฉันอยากหัวเราะเธอกลับทำให้ฉันร้องไห้
ฉันล้มเหลวในทุกสิ่งก็เพราะเธอ
เพราะเมื่อใดที่ฉันต้องการพบเธอหัวใจฉันต้องแหลกสลาย
ไม่ว่าฉันจะพยายามเพียงใดก็มิอาจลืมเธอได้ลง(ซ้ำ* ,**)
ฉันไม่เคยคิดเลยว่ารักนั้นจะทรมานนัก(ซ้ำ **)

From beginning to now-Ryu

*A: You won't return to my side. It's impossible now.
I console myself that I should stop loving you now
*B: If I can't meet you again, I really hope to forget you, to forget the entire of you in my heart.
*C: Every time I want to smile, you let me cry.
You make me everything go wrong.
Every time I think of you, all my defences give way.
Tried hard to forget you, but I just couldn't.
*B/C:
*D: I never know it is so hard to love someone.
*C:.
มินฮุง นั่งเผ้าแม่ที่เก้าอี้ ใบหน้าขรึม ซึมเศร้า สับสน ปนเป กันไปหมด
คัง มุยฮี ลืม ตา เห็น มินฮุง ก็ เรียก มินฮุง
มินฮุง หันมามองแม่
มินฮุง : แม่เป็นอย่างไรบ้างครับ
คัง มุยฮี : ไม่เป็นไรแล้ว ลูกนั่งเผ้าแม่ตลอดเลยหรือ
มินฮุงไม่ตอบ




คัง มุยฮี : เป็นอะไรไป มีเรื่องอะไรเหรอลูก
มินฮุง: แม่ครับผมอยากถามอะไรหน่อย แม่เคยได้ยินชื่อ คัง จุนซาง หรือเปล่าครับ
คัง มุยฮี อึกอัก : เขาคือใครเหรอลูก
มินฮุง : นี่แหละครับที่ผมอยากถามแม่ แม่บอกผมมาตามตรงเถอะ แม่ไม่เคยรู้จัก คัง จุนซาง จริงๆ เหรอครับ
คัง มุยฮี นิ่งไปชัวครู่ ก็ตอบว่า : ไม่รู้จัก แม่ไม่รู้จักจริงๆ แล้วเขาคือใครเหรอ
มินฮุง : มีคนบอกผมว่าเขาหน้าตาเหมือนผม เขาหน้าเหมือนผมมาก แถมยังเคยจมน้ำด้วย
คัง มุยฮี นึกถึงคำพูดของตัวเอง : ลูกอย่าบอกนะว่า ลูกลืมไปแล้วว่า เคยจมน้ำตอนอายุ 7 ขวบ น่ะ
คัง มุยฮี ได้แต่อึกอัก : คือว่า แม่ ...เอ้อ..




มินฮุง : แม่ครับ แม่ไม่รู้จริงๆเหรอ
คัง มุยฮี : แม่ไม่รู้จักจริงๆนี่จ๊ะ มินฮุง มีเรื่องอะไรเหรอลูก
แล้วก็ตัดบท เพื่อบ่ายเบี่ยง คำถาม ของมินฮุง และ คำตอบของตนเอง ว่า : แม่ อยากจะนอนพักอีกสักหน่อยนะ


แล้ว คัง มุยฮี ก็ล้มตัวลงนอนตะแคง ข้าง หันหลังให้ มินฮุง
มินฮุง เอื้อมมือ ไปจัดผ้าห่มให้แม่ ที่นอนลืมตาไม่ได้หลับสักนิด




จินซุก เล่าให้ ยูจิน ฟังว่า แชรีน กลับไปคืนดี กับ เขาคนนั้น แล้วล่ะ
ยูจิน : มินฮุง น่ะหรือ
จินซุก : ใช่ แชรีน ออกไปหาเขาเมื่อคืนนี้
ยูจิน : ก็ดีแล้วนี่
จินซุก : จริงๆเหรอ
ยูจิน : ฉันรู้ว่าเธอเป็นห่วง แต่ไม่มีอะไรต้องห่วงหรอกนะ
จินซุก ยิ้มดีใจ : ฉันเชื่อใจเธอ

ยูจิน รู้ดีว่า แต่ละคนกังวลใจ อะไรอยู่ ทั้ง จินซุก และ ซังฮวก
ยูจิน รู้ว่า หากฟังเรื่องของ เขาคนนั้น แล้วทำท่าเหมือนไม่รู้สึก ไม่รู้สา ก็จะเป็นการเหมือนโกหกคนอื่น
แต่หากแสดงอาการตื่นเต้นอย่างออกหน้าออกตา ก็จะทำให้สภาพจิตใจ ของบางคนแย่ไปด้วย
ยูจิน พยายามฟังเรื่องราว ของ เขาคนนั้น อย่างสงบ ถึงแม้ไม่อาจทำแบบนี้ได้ตลอดไป
ยูจิน รู้ดีว่า ไม่ว่าเธอจะแสดงออกอย่างไรก็ตาม
ในใจของเธอ ก็ยังเหลือมุม มุมหนึ่ง เอาไว้ เพื่อใช้เก็บรักษาความคิดถึง คน คนนั้น ที่ไม่อาจลบเลือนได้
แต่ ยูจิน ตัดสินใจแล้วว่า จะแสร้งทำเป็นไม่สนใจใยดี เพื่อให้คนอื่นได้สบายใจ


แชรีน โทรศัพท์มาหา ยูจิน ในวันรุ่งขึ้น
ยูจิน ไปพบ แชรีน ที่ คอฟฟี่ชอป ยูจิน คาดเดาว่า คงเป็นเรื่องที่ แชรีน จะบอกว่า คืนดี กับ มินฮุง แล้ว
ยูจิน : ทำไมถึงอยากเจอฉันล่ะ
แชรีน : แค่อยากเจอเพื่อน ต้องมีเหตุผลด้วยเหรอ ฉันกำลังทำชุดแต่งงานให้เธออยู่นะ และก็...
ยูจิน ขัดขึ้นว่า : แชรีน เธอเป็นคนฉลาด แต่บางครั้งเธอก็โง่
แชรีน : เอ๊ะ
ยูจิน : ความซื่ออาจไม่ดีเสมอไป แต่บางครั้งมันก็มีประโยชน์
แชรีน อึกอัก
ยูจิน : บอกมาสิ เธอมีอะไรจะบอกฉันใช่มั๊ย
แชรีน หลบตา ยูจิน
ยูจิน : ได้ยินว่าเธอกลับไปหา มินฮุง อยากจะบอกฉันเรื่องนี้ใช่มั๊ย
แชรีน : เปล่าหรอก มันตรงกันข้ามเลย มินฮุง ขับไล่ไสส่งฉัน
ยูจิน เธฮต้องช่วยฉันนะ เธอเป็นคนเดียวที่จะช่วยได้ ฉันถึงได้มาขอร้องนี่ไง

ยูจิน เดินที่ทางเดินริมถนน นึกถึงแต่คำพูดของ แชรีน

แชรีน : ฉันนึกว่าถ้าเธอแต่งงานไปซะ ยังไงเขาก็ต้องกลับมาหาฉัน แต่เขาบอกว่า มันจบไปแล้ว
ถึงเขาลืมเธอไม่ได้ ฉันก็ทนได้
แต่เขาปฏิเสธฉัน ฉันอยากช่วยให้เขาลืมเธอให้ได้นะ
ฉันอยากช่วยรักษาแผลใจ ที่เขาต้องเจ็บปวดเพระเธอ แต่เขาเอาแต่ไล่ฉัน
ยูจิน เธอต้องช่วยฉันนะ ไม่ใช่เพื่อฉัน
แต่เพื่อมินฮุงน่ะ ได้โปรดเถอะนะ ยูจิน นะ

เมื่อกลับมาถึงที่ทำงาน ยูจิน ไม่อาจทำงานต่อได้ ได้แต่นั่งทอดถอนใจ
เพียงได้ยินชื่อ มินฮุง ยูจิน ก็เจ็บปวดใจยากจะทน
ยิ่งได้ข่าวจาก แชรีน ว่า มินฮุง ทุกข์ทรมานใจเพราะ
เธอ ยูจิน ยิ่งเจ็บปวดรวดร้าว ราวกับหัวใจถูกเชือดเฉือน
มินฮุง เป็นคนที่มีความเชื่อมั่นในตนเองเสมอ และไม่เคยประหวั่นพรั่นพรึงกับเรื่องใด
ต้องมาเจ็บปวดใจ เพราะเธอ ยูจิน เสียใจ จนแทบจะทนไม่ได้

เมื่อ สิบปีที่แล้ว จุนซาง เสียชีวิต เพราะเกิดอุบัติเหตุ ยูจิน ก็เสียใจ จนแทบจะตายตามไปด้วย
แล้วก่อนที่ ยูจิน จะจากสกีรีสอร์ต มา
เธอ และ มินฮุง ต้องเดินบนเส้นขนาน ที่ไม่อาจมาบรรจบพบกัน
ยูจิน ก็เศร้าใจ สุดบรรยาย กับเรื่องนี้
เมื่อนึกถึง มินฮุง ที่ต้อง เจ็บปวดรวดร้าว อยู่คนเดียว ตามลำพัง
ยูจิน รู้สึก ใจหายและเจ็บปวดตาม มินฮุง ไปด้วย
สิ่งที่ ยูจิน จะทำได้ ก็คือ ช่วยให้ แชรีน กลับไปหา มินฮุง ให้ได้
เพื่อให้ แชรีน คอยดูแล อยู่ข้างกาย ของ มินฮุง เพื่อให้ มินฮุง ทุกข์ ทรมาน น้อยลง

ยูจิน เอามือจับ โพลาริส ไว้พลางก้มลงมอง แล้วก็ตัดสินใจ

ยูจิน ยกโทรศัพท์ ของสำนักงาน โทร ไปยัง ใครคนหนึ่ง จะเป็นใครอื่นได้ หากมิใช่ มินฮุง

ยูจิน ออกมาเรียกรถแท๊กซี่
ยูจิน หัวใจเต้นโครมครามตลอดเวลาในระหว่างเดินทางไปที่นัดหมาย
เธอกำลังจะไปพบ คนที่เอาหัวใจของเธอไป
แต่ไม่ใช่เพื่ออยู่ข้างกายของเขา เพียงแต่ไปพบหน้าเขาเท่านั้น
เป็นความรู้สึกที่แปลกพิกล ในใจนั้นเฝ้ารออย่างจดจ่อ แต่ขณะเดียวกัน ก็หวาดกลัวสุดขีด
แม้จะเป็นช่วงเวลา เสี้ยววินาที ยูจิน กลัวใจ ตัวเองว่า จะไม่ใช่ไปเพื่อพบหน้า มินฮุง
หาก จะไปเพื่อ จะอยู่ข้างกายของ มินฮุง

ยูจิน ลงจากรถแท็กซี่แล้ว ต้อง สูดลมหายใจ ลึก ๆ เข้าไว้ ก่อนจะเดินเข้าไปใน คอฟฟี่ชอป

ซังฮวก ได้บัตร คอนเสร์ต มา 2 ใบ ตั้งใจจะไปรับ ยูจิน ไปดู คอนเสิรต์ จะโทร ไปบอก ยูจิน ก่อนที่จะไปรับ
แต่แล้วก็ เปลี่ยนใจ เพราะอยาก เซอร์ไพรส์ ยูจิน
เมื่อ ไปถึง ที่ทำงานของ ยูจิน ก็เห็น ยูจิน ขึ้นรถ แท็กซี่ ซังฮวก ขับตาม ยูจิน ไป
และ พบว่า ยูจิน ไปที่ คอฟฟี่ชอป ที่มี มินฮุง นั่งคอยอยู่ก่อน
เพราะ เป็นห้อง กระจก ซังฮวก จึง มอง เห็นภายในร้าน
ซังฮวก พยายาม สะกดใจไว้ เมินหน้าไปจากภาพที่เห็นนั้น

มินฮุง นั่งคอยอยู่ก่อนแล้ว จ้องมองยูจิน ด้วยสายตาที่อบอุ่น แต่ เศร้าสร้อย เหลือเกิน
ชั่วขณะ นั้น ยูจิน รู้สึกถึงความผูกพันที่ส่งผ่านมาทางสายตา
มินฮุง ลุกขึ้น ยืน ต้อนรับ ยูจิน
ยูจิน เกือบจะทรุดฮวบลงไป ทั้งๆ ที่หย่อนตัวลงนั่งบนเก้าอี้ ตรงข้ามกับ มินฮุง




ยูจิน อยากจะยิ้มอย่างเบิกบานใจ ให้กับ มินฮุง อยาก กุมมือของ มินฮุง ไว้
แต่ ยูจินไม่อาจทำได้ คำพูดของ แชรีน ทำให้ ยูจิน ระงับอารมณ์ ให้สงบลงได้
มินฮุง : สบายดีเหรอ
ยูจิน : ค่ะ... ที่ฉันโทรหาคุณก็เพราะ.....
มินฮุง ขัดจังหวะ : เดี๋ยวก่อนนะ
ยูจิน ชะงัก
มินฮุง พูดต่อ : ก่อนที่คุณจะพูด ผมอยากมองคุณ แป็บนึง จะได้จินตนาการ
ยูจิน มอง มินฮุง
มินฮุง : ผมอยากจินตนาการว่าที่คุณนัดผมวันนี้ น่ะ คุณ โทร มาก็เพราะ คุณคิดถึงผมใช่มั๊ย

ยูจิน อึ้ง ก้มหน้าลง ยูจินพูดไม่ออก ยูจิน อยากจะทรุดตัวลงในอ้อมกอดของ มินฮุง
ยูจิน อยากเลิกนึกถึงจิตใจของ ซังฮวก ขอเพียงได้อยู่ในอ้อมกอดของ มินฮุง ที่เธอรัก
บอกเขาว่า เธอรักเขา เธอลืม มินฮุง ไม่ได้
แต่ ยูจิน ไม่มีความกล้า ที่จะทำเช่นนั้น

ได้แต่พูดว่า : ที่ฉัน โทร หาคุณก็เพราะ ...... ขยับตัว หยิบสายสร้อย โพลาริส มาจากกระเป๋าถือ
มินฮุง หน้า เศร้าหมอง ลงไปอีก
ยูจิน วางสายสร้อย ลงบนโต๊ะ : นี่ค่ะ ฉันรู้สึกว่าฉันต้องคืนให้คุณ เพราะมันไม่ควรเป็นของฉันอีกแล้ว ขอโทษนะคะ มินฮุง
มินฮุง : ไม่เป็นไรครับ ผมก็ต้องขอโทษ ตอนที่คุณโทรมา ผมรู้ว่าคุณอยากมาพูดเรื่องนี้
แต่ ผมก็ยังหวังให้เป็นอย่างอื่นน่ะ ผมมันโง่ชะมัด
แต่ต้องขอบคุณสร้อยเส้นนี้ เพราะมันทำให้ผมได้เจอคุณ อีกครั้งหนึ่ง
มินฮุง เอื้อมมือ มาจะแตะ จี้ โพลาริส แต่แล้ว ก็ดึงมือกลับ



มินฮุง : ผมน่ะรู้สึกแปลกๆ มากเลย ที่ต้องขับรถมาโซล จากสกีรีสอรต์ แล้วคุณล่ะ
ยูจิน : หน้าหนาวมันใกล้จะหมดแล้ว
ยูจิน มองออกไปด้านนอก
แล้วพูดต่อ : หิมะ ก็ไม่ตกแล้ว ทุกๆคนดูต่างไปจากเดิม
ยูจิน หันกลับมา : ทุกอย่างดูไม่คุ้นตา
มินฮุง : ผมก็เหมือนกัน คงมีผมคนเดียวที่อยู่ในหน้าหนาว
เพราะว่าเวลาอยู่ที่นี่ สิ่งที่ควรทำและไม่ควรทำ มันดูกระจ่างชัดมาก
ผมอยากย้อนเวลากลับไป

มินฮุง และ ยูจิน นิ่งมองหน้ากันชั่วขณะ มินฮุง ทิ้งประโยคสุดท้ายไว้แค่นั้น ไม่พูดอะไรต่อ
ยูจิน ต้องกลบเกลื่อน ว่า : วันนี้ฉันเจอ แชรีน ค่ะ แชรีน น่ะ เขารักคุณมากนะคะ
ฉันรู้สึกแย่ ที่เห็นเขาต้องเสียใจ พวกคุณสองคนน่าจะลงเอยกันได้ถ้าหากไม่มีฉัน
ยูจิน ต้องหลบสายตา อยู่ที่พื้นโต๊ะ ตลอดเวลาที่พูดถ้อยคำนี้ออกมา

มินฮุง ขัดขึ้นว่า : ให้ผมกับ แชรีน กลับไปคืนดีกัน คือสิ่งที่ผมไม่อยากได้ยินจากปากของคุณ
ยูจิน เงยหน้ามอง มินฮุง
มินฮุง : อย่าพูดแบบนั้นเลย
มินฮุง ทำท่ากลั้นใจ หลับตาลง แล้วพูดต่อว่า : ผมทำได้ทุกอย่างถ้าคุณอยากให้ทำ
แต่ผมทำอย่างนั้นไม่ได้ มันไม่ดีต่อ แชรีน ด้วย
ยูจิน : ฉันขอโทษค่ะ ฉันไม่น่าพูดแบบนั้น
มินฮุง : ยูจิน คุณสบายดีเหรอ
ยูจิน : สบายดีค่ะ แล้วคุณ ล่ะคะ
มินฮุง : สบายดีครับ
ยูจิน ก้มหน้าลง


ไม่มีคำพูดใดๆ ต่อจาก ถ้อยคำเหล่านี้ ยูจิน และมินฮุง ต่างมี น้ำตาปริ่มดวงตาด้วยความเจ็บปวด

ทั้งคู่ออกมาจากคอฟฟี่ชอป เพราะต่างไม่อยากให้อีกฝ่ายเห็นน้ำตาของตัวเอง

มินฮุง และยูจิน เดิน มาตามถนน และพบว่า สัญญาณไฟจราจร สำหรับ คนข้ามถนนเสีย
คนอื่นๆ พากัน ย้ายที่ข้ามถนน จนเหลือเพียง มินฮุง และ ยูจิน




มินฮุง : สงสัยสัญญาณไฟคงเสีย
หันไปมอง ยูจิน ที่ยืนข้างๆ : นี่ถ้าผมไม่ได้หน้าเหมือน จุนซาง คุณคงไม่แลผมหรอก
ตอนแรกคุณคงคิดว่า ผมอาจจะเป็น คัง จุนซาง ใช่มั๊ย
ยูจิน : ใช่ค่ะ แต่ตอนหลังฉันก็รู้ว่า คุณไม่ใช่เขา
มินฮุง : ใช่ครับ ผมคงเป็น คัง จุนซาง ไม่ได้

มินฮุง หันไปอีกด้าน : หลายวันมานี่ ผมรู้สึกเหมือนกำลังรอสัญญาณไฟที่เสีย
ยูจิน หันมามอง มินฮุง : อย่าคิดอย่างนั้นสิคะ คิดแบบนั้นทำไม
มินฮุง ยิ้มกับ คำพูด ของ ยูจิน : ผมรู้ว่ามันไร้สาระ
มินฮุง หันมาทาง ยูจิน : งั้นเรามาข้ามถนนด้วยกันเอามั๊ย
ยูจิน มอง มินฮุง
แล้ว ตัดสินใจ ตอบ มินฮุง ที่ทำท่า รอฟังคำตอบอยู่ : ตอนฉันเป็นเด็กฉันก็เคยเจอแบบนี้ครั้งหนึ่ง
ตอนนั้นฉันเดินอ้อมไปอีกทาง จำได้ว่าทางกลับบ้านมันช่างไกลและลำบากมาก
มินฮุง หน้าเศร้า

ยูจิน หันมามอง มินฮุง อย่างสุดแสนรันทดใจ : ทางที่ฉันต้องเดิน ฉันเลือกแล้วค่ะ
ถึงสัญญาณไฟจะเสีย แต่นี่ก็คือเส้นทางที่ฉันต้องเดินน่ะค่ะ
ถ้าฉันเลือกทางอื่น ฉันก็อาจต้องหลงทางอีกครั้ง ลาก่อนค่ะ

แล้ว ยูจิน ก็พุ่งตัวข้ามถนนไปคนเดียว หลบรถที่วิ่งผ่านไปมา จนถึงถนนอีกฟากหนึ่ง

มินฮุง ยืนนิ่งที่เดิม ได้แต่ ล้วงหยิบสายสร้อย โพลาริส ออกจาก กระเป๋า กางเกง ขึ้นมาดู




ยูจิน นั่งบนรถเมล์ ที่เบาะหลัง และลงเดิน เข้าอพาร์ทเม้นท์ อย่างคนหมดเรี่ยวแรง

ซังฮวก ขับรถมาจอดคอยนานแล้ว บอกกับ ยูจิน ตั้งใจมาชวน ยูจิน ไปดู คอนเสิรต์ แต่ช่างมันเถอะ
ยูจิน ขวน ซังฮวก ขึ้นไปดื่มชา แต่ ซังฮวก ปฏิเสธ แล้วถามว่า ยูจิน ไปไหนมา เพิ่งกลับจากออฟฟิศ หรือ
ยูจิน อึกอัก ..เอ้อ... แล้วหลบตาลงพื้น ไม่ตอบคำถามของซังฮวก
ซังฮวก ยื่นกล่องของขวัญ เล็ก ๆ ให้ ยูจิน : เอ้า ฉันให้เธอ ที่ฉันรอ เพราะเอานี่มาให้ ยูจิน รับมาถือไว้
ซังฮวก : จำได้มั๊ย เธอเคยพูดว่า เธอจะจับมือฉัน ถ้าฉันร้องขอ
ยูจิน ประหลาด ใจ หือ...
ซังฮวก : เธอบอกว่าจะจับมือฉัน ยามที่ฉันเศร้า และว้าเหว่
ยูจิน ตอบช้าๆ ว่า ใช่
ซังฮวก แบ มือ ของตัวเองไปข้างหน้า ยูจิน
ยูจิน จำต้อง ยื่นมือตัวเอง วางลงบนฝ่ามือของซังฮวก
ซังฮวก จับ นิ้วมือ ของ ยูจิน
ยูจิน หน้าตาเศร้ามาก

ซังฮวก ไม่ได้แสดงความโกรธ ยูจิน ที่ไปพบมินฮุง มา ซังฮวก ได้แต่สะกดความโกรธเอาไว้

เมื่อ ยูจิน วางมือลงมานั้น ซังฮวก รู้สึก โล่งใจ ยูจิน สร้างบ้านให้เขาในหัวใจของเธอแล้ว
แม้จะเป็นบ้านที่ไม่น่าดู ขอเพียงแต่อยู่ในใจของ ยูจิน ได้ ก็พอเพียงแล้ว
ซังฮวกยอมรับได้
การเข้าไปหลบ ๆช่อนๆใช้ชีวิตในบ้านที่คับแคบและใกล้พังลงมานั้น ช่างทุกข์ทรมาน
แม้ ซังฮวก จะมี ยูจิน เพียงคนเดียวเท่านั้นที่สามารถ ปลอบประโลมหัวใจ ที่อ้างว้างและปวดร้าวของเขาได้
แต่ ยูจิน กลับไปสร้างบ้านไว้ในหัวใจของคนอื่นแล้ว

( เมื่อก่อน ยูจิน หวงมือของตัวเองมาก จำได้ไหมคะ)

เมื่อเข้ามาในห้อง ยูจิน เปิดกล่อง ที่ ซังฮวก มอบให้ ข้างใน คือสายสร้อยที่มีจี้ห้อยเช่นกัน
ยูจิน รู้สึกผิด ที่ ซังฮวก มอบสายสร้อยให้ และบอกว่า เขาโดดเดี่ยว
ยูจิน ไม่มี โพลาริส ที่ลำคอแล้ว
เวลานี้ ยูจิน หลงทางเสียแล้ว ดาวโพลาริส บนท้องฟ้า ก็ถูก ความมืดมิด บดบังไว้
ยูจิน ไม่สามารถ ก้าวออกมาพ้น จุดที่เธอยืนอยู่ในขณะนี้
ยูจิน ไม่ต้องการพบกับความเจ็บปวดและความลังเลใจจากการหลงทาง อีก
นี่เป็นเส้นทาง ที่ยูจิน เลือกเอง จริงๆ

ที่บ้าน อาจารย์คิม
ยูจินได้รับความเอ็นดู จาก แม่ของซังฮวก เพราะ นางสำนึกในบุญคุญ ที่ยูจิน ยอมหันกลับมาหา ซังฮวก
นางได้ผ่านห้วงเวลา ที่เผ้าดู ซังฮวก ทุรนทุรายที่สูญเสีย ยูจิน ไป

พอ ยูจิน รู้ตัวว่า ยังเหลือเวลาไม่ถึงเดือน ก็จะถึงงานแต่งงานแล้ว ยูจิน ยิ่งรู้สึก อ้างว้าง
ยูจิน กลับมาสู่จุดเริ่มต้น จะต้องใช้เวลาอีกนานเท่าใด ยูจิน จึงจะลืม มินฮุงได้ เพื่อทำให้ทุกคน ที่อยู่รอบตัวเธอ มีความสุข
หรือว่า พอเริ่มต้นก็กลายเป็นเรื่องที่ไกลสุดเอื้อม เสียแล้ว

มีแต่ซังฮวก ที่แจ่มใสร่าเริง กับงานแต่งงานที่ใกล้เข้ามา

ยูจิน จะกลับไปชุนชง กับ ซังฮวก เพราะเป็นวันครบรอบวันเกิด พ่อของ ยูจิน
แม่ขอ งซังฮวก ฝากของไปให้แม่ของ ยูจิน และบอกว่าถ้าอยากให้ช่วยอะไร ในการเตรียมงานแต่งงาน ก็ขอให้บอก เธอเต็มใจช่วย

ซังฮวก ขับรถไปส่ง ยูจิน กลับบ้าน นัดแนะ ถึง วันพรุ่งนี้ไปเจอกันที่สถานีรถ แล้วเดินทางไปชุนชง ด้วยกัน
จุงอา โทรศัพท์มาชวน ยูจิน ไปร่วม ฉลอง เลี้ยงอำลาก่อนกลับไปสกีรีสอร์ต จุงอา อยู่กับคุณคิม ที่ผับเดิมที่ไปเป็นประจำ
ยูจิน ปฏิเสธ อยากกลับไปพักผ่อน
แต่ จุงอา ก็ยังไม่ละความพยายาม และบอกว่า ลี มินฮุง ไม่ได้มาร่วมฉลอง
แต่ ยูจิน ก็ ยังคงปฏิเสธ
ซังฮวก ได้ยิน คำสนทนา ถามว่า มีใครอยู่ ร่วมฉลอง กับ จุงอา
ยูจิน : ก็มีคุณคิม เธอก็รู้จักนี่นา
ซังฮวก : ถ้างั้น ลี มินฮุง ก็คงอยู่ด้วย
ยูจิน : เปล่าหรอก เขาไม่อยู่
ซังฮวก หักพวงมาลัยรถ
ยูจิน: นั่นเธอจะไปไหนน่ะ
ซังฮวก : ฉันจะแวะไปหน่อยนึง ไม่ได้เจอ จุงอา ตั้งนานแล้ว ไปด้วยกันนะ


ในผับ เมื่อ ยูจินไม่มาร่วมฉลอง คุณคิม จึง โทรชวน มินฮุง มาแทน และอยากปลอบใจ มินฮุง
มินฮุง เดินเข้ามา
คุณคิม แซว มินฮุงว่า : นี่ผิดหวัง ที่ ยูจิน ไม่ได้อยู่ที่นี่ละซิ
มินฮุง : เลิกแซว ชะทีเถอะ




คุณคิม ยังตอแยไม่เลิก : ผมไม่ได้ แซว นะ ผมพูดจริงๆ ให้ผมโทรหาให้เอามั๊ย
มินฮุง ยกขวดเหล้าขึ้นดื่ม ทั้งขวด
คุณคิม เห็น ท่าทางของ มินฮุง แล้วเขาก็รู้สึกเศร้าใจ
หากเป็นไปได้ เขาอยากจะช่วย มินฮุง ด้วยการแปลงร่างเป็นนกกางเขน
พา มินฮุง ไปยังสะพานที่ทอดให้หนุ่มเลี้ยงวัว ไปพบกับสาวทอผ้า ในนิทานพื้นบ้าน
(คุณรำพรรณ แปลไว้ อ่านแล้ว รู้สึกดี กับคุณ คิม มากเลย
จริงๆ แล้ว คุณ คิม มีความจริงใจ ห่วง ใย มินฮุง มาก จะเห็นชัด ตอนใกล้จบ ด้วยนะคะ
คุณ คิม เหมือน พี่ชาย เหมือนเพื่อน ของ มินฮุง
อ้อ และนิทาน พื้นบ้านของเกาหลี เรื่องนี้ เหมือนนิทานพื้นบ้านของ ญี่ปุ่น เลยไหมคะ
แต่ของญี่ปุ่น สาวทอผ้า เป็นเจ้าหญิงทอหูก
ชายหนุ่มเลี้ยงแกะ และเจ้าหญิงทอหูก จะได้พบกันบนทางช้างเผือก บนฟากฟ้า เอใช่ไหมคะ)

ซังฮวก จอดรถ แล้ว จูงมือ ยูจิน เดินเข้ามาในผับ
แล้ว ซังฮวก ก็ชะงัก ที่ได้ยินเสียงหัวเราะของ คนทั้งสาม ที่ขำขัน เรื่องเล่าของคุณคิม
คุณคิม : คิดดู เขาจะอึ้งแค่ไหนนะ ตอนที่รู้ว่า พวกนักเรียนเอาหนังสือพิมพ์ไปหมดเลย ผมยังอึ้ง เลย
แล้ว ทั้ง ห้าคน ตัวละคร เรื่องนี้ ก็เลย อึ้งกันไปหมดจริงๆด้วย

จุงอา : อ้าว ยูจิน มาด้วยเหรอ มินฮุง หันมามอง
ซังฮวก หันมามอง ยูจิน แล้ว จูงมือ ยูจิน ไปที่ โต๊ะ มินฮุง หันไปมองคุณคิม
คุณคิม : มาเซอร์ไพรซ์กันเหรอ เนี่ยะ ไหนบอกว่าจะไม่มานี่นา
จุงอา ชวน ซังฮวก และยูจิน ให้นั่งลง
มินฮุง ก้ม หัวทักทาย ทั้งสองคนที่มาใหม่ ว่า สวัสดีครับ
มินฮุง มองยูจิน ที่เก็บงำสายตาตัวเองไว้ไม่พูดจา
คุณคิม แก้ไข สถานะการณ์ว่า : น่าจะบอกกันก่อนว่าจะมา นึกว่าไม่มาเสียอีก
จุงอา รีบเสริม : นั่นสินึกว่า จะไม่มาซะแล้ว
ซังฮวก : ที่จริงผมเป็นคนชวนมาเอง
คุณคิม และจุงอา อุทานพร้อมกัน ว่า อ้อ
มินฮุง ผุดลุกขึ้น : งั้นผมขอตัวก่อนนะ มองไปที่คุณคิม และจุงอา
ผมแค่แวะมาอวยพรให้พวกคุณเดินทางโดยสวัสดิภาพ
คุณคิม และจุงอา : อ้าวทำไมรีบไปนักล่ะ
ซังฮวก : ไม่ต้องหรอกครับคุณลี
ถ้าคุณรีบกลับเพราะเรา เราต่างหากที่ควรไป
ยูจิน เหลือบตามอง ซังฮวก
ซังฮวก : ไปเถอะ ยูจิน ซังฮวก เอามือโอบไหล่ ยูจิน คำนับลาแล้วพาเดินออกไป
ยูจิน แอบมอง มินฮุง
จุงอา เอามือแปะหน้าผาก คุณ คิม เอามือ วางข้างแก้ม
จุอา : โธ่ ทำไม เรื่องมากกันนักนะ....
คุณคิม ผมรู้น่า ผมรู้

ที่ด้านนอก
ซังฮวก เดินจำอ้าว ทิ้ง ยูจิน เดินตามหลัง ยูจิน ได้แต่เรียก ซังฮวก ซังฮวก
ซังฮวก ก้มลงไขกุญแจประตูรถ หันมาทาง ยูจิน ที่เดินแกมวิ่ง ตามมายืนข้างๆตัว ส่งเสียงเกรี้ยวกราด: จะโกหกฉันอีกนานแค่ไหน
เธอ จะโกหก ฉันอีกนานแค่ไหน ถ้าฉันไม่อยู่ด้วย เธอคงมาแล้ว ทำไมไม่บอกฉันล่ะ ฉันจะได้ปล่อยเธอมา
ยูจิน : ฉันไม่ได้โกหกเธอนะ ฉันก็ไม่รู้ว่า ลี มินฮุง ก็อยู่ที่นี่ด้วย ทำไม ฉันต้องโกหกเธอด้วยล่ะ
ซังฮวก เสียงดัง ขู่เข็ญ ยูจิน : แล้วเมื่อวานนี้ล่ะ ทำไมเธอต้องออกไปเจอ ลี มินฮุง ด้วย
ยูจิน : เพราะว่าฉันเอาของไปคืนเขา
ซังฮวก พาลพาโลไม่ไว้หน้า ยูจิน : แล้ววันนี้มีอะไรต้องคืนมั๊ย ถ้าฉันไม่อยู่ด้วย เธอก็คงมาเจอขาอีกสินะ
ยูจิน : ซังฮวก ทำไมเธอจึง…
ซังฮวก พูดสวนออกมา : ไม่ชอบให้พูดแบบนี้ใช่ไหม ไม่ชอบให้ฉันไม่เชื่อใจเธอเหรอ
ฉันก็ไม่ชอบ ฉันไม่ชอบสักนิดนึง ฉันก็เจ็บปวดที่จำใจต้องลาออกจากงานน่ะ ฉันเห็นเธอแค่เล่นๆเหรอ
ยูจิน ท่าทางอ่อนใจเมินหน้าไปอีกทาง
ซังฮวก : ที่ฉันต้องการก็คือเธอ แค่นี้ยังไม่พออีกเหรอใช่มั๊ย
ยูจิน หันมา : มันไม่ใช่อย่างนั้นนะ (คนเล่า เบื่อประโยคนี้ ของ ยูจิน จังเลย คือพูด แค่นี้ ไม่อธิบายต่อทุกที)
ซังฮวก หันมามอง ยูจิน เปิดประตู ก้าวขึ้นไปนั่ง ปิดประตู แล้วสตาร์ท รถ
ยูจิน เรียก ซังฮวก
ซังฮวก ขับรถออกไป ทิ้ง ยูจิน ไว้ตรงนั้น .

ยูจิน ค่อยๆเ เดินไปที่ริมถนน เพื่อโบกเรียกรถ แท็กซี่
แต่ คันแล้วคันเล่า ก็ถูกคนอื่น ตัดหน้า แย่งขึ้นไปนั่งเสียหมด
ยูจิน หน้าเสีย กับภาวการณ์เช่นนี้
มินฮุง เดิน ออกมาจากผับ ด้านหลัง ยูจิน และมองเห็น ยูจิน มินฮุง เดินเข้าไปหา ยูจิน
มีรถ คันหนึ่ง แล่น มาเกือบเฉี่ยว ยูจิน ที่ชะโงกล้ำตัวเองออกไปจากริมถนน เพื่อจะมองหารถแท็กซี่
มินฮุง มาถึงพอดี และจับแขน ยูจิน ดึงเข้ามาด้านใน ได้ทันการณ์
ยูจิน หันมาตามแรงดึง แล้วพบว่า เป็นแขนของ มินฮุง ที่จับ เธอดึงเข้ามา
Scene-11: Falsehood

Make-believe:

Yoo-jin : Mom, I ... Can I just live by myself? It's just that .... I feel like I'm a bad person. If I still can't forget him, doesn't that make me a bad person? Mom. Whenever I look at Sang-hyuk now, I feel like there is a big hole in my heart. Isn't that bad? After Jun-sang died ... I've been bad. I was so sad, so sad that I didn't really care about Sang-hyuk ... And how can I stay beside Sang-hyuk now? Huh? How can I do that?

Mom : Still, you have to.

Yoo-jin : It's so hard ... I really feel sad. Mom ... did you know? It's so hard for me.

Mom: Stay strong, Yoo-jin ... Love is not the only important thing. Who you are to Sang-hyuk, the fact that you belong to someone is as important. That's destiny, Yoo-jin ... Don't be in pain. Don't hurt yourself. Yoo-jin ..
.
Psychological test:

Sang-hyuk : I saw Min-hyung Lee tonight.
Yoo-jin : Why are you telling me that?
Sang-hyuk: Just ... I thought you might want to know.

Yoo-jin : What do you want me to say? I feel like you are testing me. You know I don't do too well in tests. What is the right answer for that? Can you give me a clue? If I say I don't feel anything that's a lie. And if I say I felt something you are going to feel bad about it ... What do I have to say to make you feel better?

Sang-hyuk : It's okay. What you said is fine. You don't have to be more honest with me.

Return of the necklace: 【1/1】

Yoo-jinThe reason I called today is ...

Min-hyung : Hold on. Before you say anything, can I just look at you for a moment and imagine? Can I just imagine for a moment that you called me out because you missed me? Is it okay?

Yoo-jin : The reason why I called is ... This. I feel like I have to return it to you. It shouldn't belong to me anymore ... I'm sorry, Min-hyung.

Min-hyung: No. I'm sorry. When you called me ... I knew you wanted to see me because of the necklace ... But still there was this expectation. I'm so stupid, right? But I thank this necklace. Because of this I get to see you once more. It feels weird to be back in Seoul from the ski resort. What about you?

Yoo-jin:Winter seems over, here. There isn't any snow ... And everyone seem different. ...
Everything feels unfamiliar ...

Min-hyung: Me too. I seem to be the only one living in winter. Because what I should and what I shouldn't do is so clear here. I want to go back.

Broken signals:

Min-hyung : I guess it's broken. If I didn't look like Kang Jun-sang, you probably wouldn't even have given me a chance, right? At first, you thought that I might be Jun-sang right?

Yoo-jin : I did. Later, I knew that you weren't him.

Min-hyung:Yeah. I can't be Jun-sang ... These days, I feel like I'm waiting for a broken signal.

Yoo-jin: Don't do this, Min-hyung. Don't think like that.

Min-hyung : I know, it doesn't make sense. Shall we take the crosswalk down the road? Do you want to go?

Yoo-jin: There was a time like this when I was young. At that time, I took a different route. And I remember the way home seemed so long and hard. The road I should take is already decided. Even though the signals broken, I feel like this is the road I should take. No none would changed it. If I take a different route, I might get lost again. And feel more tired. Bye.

ปาฎิหารย์แห่งรักครั้งที่สองของยูจิน

ที่ เมืองไทย บ้านเรา กำลังเข้าสู่เทศกาล สงกรานต์ กับอากาศที่ร้อนมากจริงๆ
แต่ สำหรับ มินฮุง และ ยูจิน ที่เกาหลี ยังเป็นฤดูหนาว หิมะยังโปรยปราย
มินฮุง กำลัง พาตัวเอง เข้าไปสู่ ความหนาวเย็น ที่ไม่เคย รู้จักมาก่อนเลย แม้จะผ่าน หิมะ มาถึง 28 ปีแล้ว
ยูจิน กำลังจะผ่านพ้นฤดูหนาวที่พาเธอ มาพบความรักครั้งที่สอง
แต่ มินฮุง ยังอยู่ในวังวน ของ ความหนาวเหน็บ อีกนาน.....

วันที่ ยูจิน เจ็บตัวแทน มินฮุง

มินฮุง ขอให้แชรีน เริ่มทำใจ ก่อนที่จะขอบอกเลิกรักกัน

เป็นครั้งแรก ที่ผมถือดอกไม้ มายืนคอยใครคนหนึ้ง


เริ่มต้นความสัมพันธ์ที่ดีกับ ยูจิน

ยูจิน แอบถอดแว่นตาให้มินฮุง เพื่อจะมอง มินฮุง ขณะที่ไม่สวมแว่นตา ในขณะที่มินฮุงนั่งหลับ


มินฮุง รู้ตัว ว่า ยูจิน ทำอะไร


มินฮุง ขอให้ ยูจิน ยอมรับความจริงที่ จุนซาง ตายไปแล้ว




เพราะผมรักคุณ.... เพราะผมรักคุณมากเหลือเกิน



มินฮุง ถาม ยูจิน ว่า ตอนนี้ใครที่อยู่ในหัวใจคุณ
ซังฮวก ถาม มินฮุง ว่า คุณอยากรู้ไปทำไม
มินฮุง ตอบ ซังฮวก ว่า เพราะผมรักยูจิน


มินฮุง แกะนิ้วมือของยูจินให้คลายออก เพื่อจะวางมือตัวเองลงไป



แล้วมินฮุง ก็จูงมือ ยูจิน ออกเดิน ที่สกีรีสอร์ต

มินฮุง ต้องทนฟัง ซังฮวก ประกาศ จะแต่งงานกับ ยูจิน ในเดือนหน้า


ที่บ้านพักตากอากาศของ มินฮุง


จุมพิต ที่อ่อนโยนของ มินฮุง เหมือนคำมั่นสัญญาว่า มินฮุง จะเป็นดาวโพลาริสให้ ยูจิน นับแต่นี้ไป


มินฮุง ให้สายสร้อยห้อย ดาวโพลาริส กับ ยูจิน





ยูจิน :เราจะไปไหนกันคะ
มินฮุง : ไปที่ ที่คุณอยากไปน่ะ


ขอบคุณนะยูจิน (ที่บอกผม ว่า ฉันรักคุณค่ะ )

ยูจิน ผละจากอ้อมกอดของมินฮุง จากไปโดยไม่เหลียวหลัง


ยูจิน ค่อยๆ เดินห่าง มินฮุงไปเรื่อยๆ ในขณะที่ มินฮุง ถูกตรึงให้แค่ยืนนิ่งอยูกับที่ในเวลานั้น




มินฮุง เดินท่ามกลางหิมะ ในที่ ที่เคย เดินเล่นกับ ยูจิน บ่อยครั้งที่สกีรีสอร์ต


แต่ขณะนี้ มีเพียง มิน ฮุง เดินเดียวดาย ไม่มียูจินอยู่ข้างกายเสียแล้ว



ผมทำถูกหรือเปล่า ที่ปล่อย ยูจินไปแบบนี้
ยูจินถ้าเส้นทาง ที่คุณเดินลำบากแสนเข็ญ จนเดินต่อไม่ไหวละก็
ได้โปรดกลับมาอยู่ข้างกายผม ไม่ว่าจะเป็นอย่างไร ผมจะรอคุณอยู่เสมอ


ที่บริเวณ รถทำหิมะ หิมะ ที่โปรยปรายลงมา กองบนพื้น ทับถมขึ้นเรื่อย ๆ
เหมือนความทุกข์ของมินฮุงในขณะนี้

4.4.09

The Face Shop, 'Save Nature' campaign with BYJ

[News] The Face Shop, 'Save Nature' campaign with BYJ

Kwon Ohkyeong posted this on the Talk Box of KOB

Original in Korean: Prime Business 04/02/2009

Translated into English: Joanne / Quilt



The Face Shop, 'Save Nature' campaign with BYJ



The Face Shop (Song Kiryeong, CEO, www.thefaceshop.com) announced that it will launch Save Nature campaign in a large scale in Myeong Dong, Seoul, along with its exclusive model, BYJ, from April 3, to widely inform preciousness and beauty of the nature, and to lead environmental protection.


The event in this time is a part of Save Nature, the Face Shop's 2009 annual environmental protection campaign, and BYJ, its exclusive model, came to participate in it, because he felt sympathy toward profoundly meaningful campaign object, and for a contribution to the society. This campaign was prepared to deliver message of environmental protection more friendly to the customers, and to offer them opportunity to personally participate in activities for social contribution.


The Face Shop and BYJ plan to donate entire profit that they get during the period of this campaign, which is scheduled to proceed for one month of April, to The Korean National Trust, Inc, (Yang Byeongyi, CEO, www.nationaltrust.or.kr), a citizen's environmental (protection) organizaiton. The Face Shop has been supporting The Korean National Trust's preservation works for rare natural heritage and cultural heritage, for 3 consecutive years since past 2007.


Song Kiryeong, CEO at The Face Shop, told, "We prepared this campaign along with our exclusive model, Mr. BYJ, to deliver friendly the importance of environmental protection and beauty of our nature to customers."


Events will be held by MCs Park Soohong and Jeong Hyeongdon, on Tabbly Mall out door stage across Myeong Dong Milleore, from 3 to 5 PM on the 3 (Friday), the first day of Save Nature campaign, and from 2 to 4 on 4 & 5, weekends.


In that event, they will be performances by famous singers, Kim Jongkook, SGWannabe, Fly to the Sky, Sohn Hoyoung, FTIsland, Kara, etc, to congratulate it. After the performances are over, they will distribute customers Message Bean containing message of environmental protection in street campaign.

Sommelier’s Wedding

[News] Even takes care of sommelier’s wedding




Even takes care of sommelier’s wedding…
BYJ’s sweet love towards wine.
2009.04.03


Translated into English by Suehan / Quilt


A wedding took pIace at a five star hotel hall in Busan on Saturday, the 28th of last month at 2:00 pm. The wedding hall was noisy due to the appearance of an unexpected guest. Because Hallyu star, Bae Yong Joon showed up. The groom wasn’t an employee of the company that he is operating, nor a celebrity of the entertainment world. What made BYJ come to Busan, he who usually does not attend filming functions or drama awards, to attend the wedding?

The groom was a sommelier of the domestic wine import company and ‘a close wine friend’ of Mr. Bae, whom he drinks wine with often. Mr. Bae left the wedding after he toasted the finest French wine like Chateau Mouton-Rothschild and Chateau Latour with the groom.

He has a special love for wine. In the later part of 2007, the Italian wine, Gravello was introduced in a Japanese comic book, “Drops of God”, was being served with Kimchee. When this story was released to Korea, the domestic wine importers flew to France to acquire the exclusive rights to import Gravello competitively, but it was in vain. All of them heard the following sad news, “We already made a contract with an entertainment company in your country.” They asked around about the company that made the contract, and found out the company’s name, BOF, and that Mr. Bae is the major shareholder. The official importer of Gravello is now Lotte Liquor, but they pay a certain portion of the sales to BOF as a fee.

It’s probable that the friendship between Mr. Bae and the author Agi Tadashi of “Drops of God” worked here as well. Agi Tadashi is a devoted fan of ‘Yonsama’ and even used Mr. Bae’s image as the genuine sommelier in his comic books. There is a rumor that they met and were engaged in animated conversation about wine. Just recently, Mr. Bae plunged himself in the drama production of Korean version “Drops of God.”


Sohn Yongseok, Forbes Korea Reporter

3.4.09

BYJ goes to law against Okura Publishing

[JOB notice] BYJ goes to law against Okura Publishing




English translation by tomato99/Quilt


Regarding filing suit against Okura Publishing Company

date:2009/04/02


We would like to report to you that Bae Yong Joon has filed a suit for damages on the ground of infringe on portrait rights (publicity rights) against Okura Publishing Company (Meguro-ku Tokyo, representative president Masahiro Nagashima) on 12 February 2009 at Tokyo District Court.

Okura Publishing has published and sold the magazine “Bae Yong Joon Japan Visit Special, It’s Koreal July 2008 extra issue” which has used large amount of Bae Yong Joon photos.

Through private attorney, BYJ and BOF international have repeatedly requested Okura Publishing for cancellation of sales of the mentioned magazine and compensation for the damages.

However, Okura Publishing have not accepted our request and continued sales of the mentioned magazine. Under these circumstances, we have determined it is difficult to settle through negotiations and have no choice but to bring a case.

Currently, there are many illegal goods, copied goods and pirates goods of BYJ related products which are distributed in market and purchased by many fans without knowing it. BOF international will strictly deal with these products including law enforcement.

We will continue to stand firmly against any situation that we determine as violation of Bae Yong Joon’s portrait rights (publicity rights).

BOF international, Inc.

Bae Yong-joon tourism ad given praise

[News] Bae Yong-joon tourism ad given praise

2009.04.02




A full page print ad featuring top Hallyu-star Bae Yong-joon posing at Gyeongbok Palace has been selected by Japan's Yomiuri Shinbun as a "good advertisement," Bae's management company Boundaries of Forest said Tuesday.

The ad shows the 37-year-old actor standing in front of the open Geumjeongmun gate on the foreground, looking much like his "Winter Sonata" character that catapulted him to fame throughout Asia, with the prominent view of the throne hall in the background.


The ad, which had been sponsored by the Korea Tourism Organization, has been shown in Japan's major newspaper outlets such as the Yomiuri and Asahi dailies since last month.


The copy on the ad includes a quote from Bae saying, "Come visit Korea where future and tradition coexist, with a variety of attractions at your finger tips." /According to BOF, "The ad recorded a 70 percent rating based on a reader survey and was given merit for boosting interest in and creating favorable impressions of (Korea)." They further added that newspapers containing the full-page advertisement had been sold out due to Japanese fans buying up existing hard copies.



Credits : kws@heraldm.com





Japanese Impressed by Bae Yong-joon Advert

A Korea Tourism Organization's advertisement featuring Korean Wave star Bae Yong-joon has been singled out for quality by the Yomiuri Shimbun, the actor's agency said Tuesday.

Major Japanese newspapers including the Yomiuri and Asahi Shimbun carried the full-page advert titled "Korean Palaces" by the KTO on Feb. 12. The actor's agency claimed 70 percent of Yomiuri readers paid attention to it. "Since it enhanced people's interest in the advertised subject and made a favorable impression, it has been selected as a good advertisement," it said.

It claimed Bae's fans, who know the actor as Yonsama, flocked to collect the advert, causing the day's copies of the paper to sell out.

(englishnews@chosun.com )

1.4.09

รวมบทความ "ละครประวัติศาสตร์ฟื้นฟูชาติ" บทที่ 2 โดย Amornbyj : เล่าขาน ตำนานชนชาติเกาหลี จากจูมง สู่ ทัมด๊อก ถึง แดโจยัง [จากโคคูเรียวถึง บัลเฮ ]


รวมบทความ "ละครประวัติศาสตร์ฟื้นฟูชาติ" บทที่ 2
โดย Amornbyj : เล่าขาน ตำนานชนชาติเกาหลี จากจูมง สู่ ทัมด๊อก ถึง แดโจยัง [จากโคคูเรียวถึง บัลเฮ ]
Sunday, June 29, 2008

ตามที่สัญญา ( ฝ่ายเดียวของคนเล่าเอง) ว่า
จะ มาเล่าเบื้องหลังการถ่ายทำ ละคร ตำนานจอมกษัตริย์เทพสวรรค์ ซึ่ง ตัวคนเล่าเองอ่อนแอ กับภาษาต่างประเทศ ส่วนการขึ้นภาพ ขึ้น คลิป VOD ก็ทำไม่เป็น เนื่องจาก เป็นคน Low tech ต้องรอ คุณ Roytavan หรือคุณ Kelly หรือคุณ Snowbyj แต่เพื่อไม่ให้ว้าเหว่ เวลาเพื่อนๆ มาหาแวะเยี่ยมเยียน Amornbyj ก็เลยขอทำงานในส่วนที่ตัวเองพอทำให้ได้ไปก่อน และเพื่อนๆหลายๆท่านก็อยากอ่าน เรื่องราวทางประวัติศาสตร์ ของเกาหลี โดยเฉพาะ คุณ Pagung คุณ Yimpan คุณ genbu เป็นต้น อาจจะเล่าไม่ตรงกับที่เพื่อนๆ อยากทราบ เพราะก็คงเล่าได้ตามวัตถุดิบที่มีอยู่เท่านั้น ( ประมาณ ว่า....ผลิตภัณฑ์ ต่างๆ ก็ผลิตได้ตาม วัตถุดิบที่มี น่ะค่ะ)

ถือว่าเล่าสู่กันอ่านสนุก ๆก็แล้วกันนะคะ เบื้องหลังครั้งนี้ ถอยหลังไปในอดีตกาล ก่อนการถ่ายทำละคร ยาวนานมากเลยทีเดียว หลายภพหลายชาติ กว่าจะมาถึง สมัยขององค์ชาย ทัมด๊ก

เป็นที่ทราบว่า ประวัติศาสตร์เกาหลี จริงๆ หาอ่านได้น้อยมาก เท่าที่ทราบมาที่ปรากฏอยู่ เป็นประวัติศาสตร์ ที่มาจาก จีนบ้าง ญี่ปุ่นบ้าง แล้วก็นำมาแปลอังกฤษกัน แต่ตอนนี้ ทราบว่า เกาหลี มี Web เล่าประวัติศาสตร์ของตัวเองแล้ว และแน่นอนเป็น ภาษาอังกฤษ ถ้า ให้ Amornbyj นำมาเล่า ต้องใช้เวลา เป็น ปี ๆ ค่ะ ถึงจะเล่าได้ ก็เลยขอนำข้อมูล ที่มีอยู่แล้ว มาเล่า

คาบสมุทรเกาหลี เป็นคาบสมุทรเล็กๆ ที่ตั้งอยู่ทางด้านทิศตะวันออกเฉียงเหนือของทวีปเอเชีย มีประวัติความเป็นมาอันยาวนานกว่า 5 พันปี มีเรื่องราวชาติต่างๆก่อนที่จะมาเป็นประเทศเกาหลี ที่น่าสนใจ

เรื่องเล่าต่อไปนี้ เป็นข้อมูล ภาษาไทย ที่แปลมาจาก ภาษาเกาหลี คือหน้าหนังสือจะแบ่งครึ่ง ด้านซ้ายเป็นภาษาเกาหลี ด้านขวาเป็นภาษาไทย โดยในนิตยสาร บอกว่า เป็นข้อความที่ บันทึกในหนังสือประวัติศาสตร์เกาหลี ชื่อ “ซัมคุกยูซา” จะนำมาเล่าให้อ่าน แบบคงชื่อ และข้อความ ตามนิตยสาร about Korea นะคะ ( ถ้าเป็น วงเล็บภาษาไทย คือ คนเล่า แทรกลงไปเองนะคะ) หากข้อมูล มีความขัดแย้งกับ ข้อมูลแหล่งอื่น ขอให้ถือ ว่า นี่เป็นเรื่องเล่าประเภท ตำนาน หรือ บทความของนักเขียนคนหนึ่ง ที่ Amornbyj ไปอ่านเจอ และนำมาถ่ายทอดต่อ ไม่ขอฟันธงว่า เป็น ประวัติศาสตร์ทั้งหมดนะคะ

ในสมัยโบราณมีกษัตริย์องค์หนึ่งในฟ้าสวรรค์ ชื่อ ฮวัน-อิน ( Hwan In) พระองค์ มีพระโอรส ชื่อ ฮวัน-อุง(Hwan-ung) ฮวัน-อุง ใคร่ครอบครองโลกมนุษย์ ปรารถนาที่จะลงมาบนโลกนี้

วันหนี่งกษัตริย์ ฮวัน-อิน เห็นว่าถ้าตั้งเมืองที่ ถูเขา แพ็กดูซัน จะเกิดประโยชน์ แก่มวลมนุษย์ จึงทรงประทาน ตราประทับ และผ้ากำยาน ซึ่ง แสดงถึงอำนาจของพระเจ้าให้แก่พระโอรสและอนุญาตให้ลงมาบนโลกนี้ ฮวัน-อุง พาเหล่าเสนาลงมา 3 พัน ( ไม่แน่ใจว่าจะใช้ ว่าคน หรือองค์ แต่ถ้ามาจากสวรรค์ ควรใช้คำว่าองค์ ) และตั้งเมืองที่ถูเขาแพ็กดูซัน ชื่อเมือง “ชินโด” แปลว่า “ เมืองแห่งพระเจ้า” และตั้งชื่อพระองค์เองว่า “ กษัตริย์ในสวรรค์ ฮวัน-อุง "

พระองค์ให้เหล่าเทพเจ้าควบคุม ฝน เมฆ ลม ดูแลมนุษย์ ในเรื่อง พืชที่เป็นอาหาร อายุ โรค การลงโทษ ความดี และความชั่ว นอกจากนี้ให้ควบคุม 360 เรื่อง ของมนุษย์ ทรงปกครองไพร่ฟ้าด้วยเมตตาธรรมเสมอมา

ในเวลานั้นมีหมีและเสือ อย่างละ หนึ่งตัว อาศัยอยู่ในถ้ำ มาทูลขอกับพระองค์ขอให้เป็นมนุษย์ พระองค์ ทรงประทาน ผักขมและกระเทียม ให้ พร้อมทั้งบอกว่า ถ้าเจ้ากินสิ่งนี้และไม่ได้เห็นแสงอาทิตย์ เป็นเวลา 100 วัน ก็จะเป็นมนุษย์ ( ความหมายคือ แปลว่าให้บำเพ็ญศีลอยู่ในถ้ำ ห้ามออกมา ล่าอาหาร หาอาหารไหมคะ )หมีและเสือ เข้าไปอยู่ในถ้ำ เสือ ทนไม่ได้ออกจากถ้ำไปก่อน หมี มีความอดทนกว่า กลายเป็นผู้หญิง หลังจากนั้น 21 วัน ได้ชื่อว่า “อุง-นิยอ” แปลว่าหญิงหมี ต่อมา อุง-นิยอ ใคร่ที่จะมีลูก แต่ไม่มีชายจะแต่งงานด้วย จึงไปอธิษฐานที่ใต้ต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์เสมอๆ ฮวัน-อุง สงสาร จึงแปลงกายเป็นมนุษย์ผู้ชาย แต่งงานกับหญิง อุง-นิยอ ( เพศหญิง เป็นเพศที่มีความอดทนเห็นไหมคะ สงสัยจริงๆว่า เสือ ตามตำนานตัวนั้นถ้าเป็นมนุษย์จะเป็นเพศอะไรหนอ)

ต่อมา อุง-นิยอ ได้คลอดบุตรชาย คนหนึ่ง ตั้งชื่อว่า “ ทัน-กุน-วัง-ค็อม” เมื่อ “ทัน-กุน “ เติบโตเขาได้ลงมาจากภูเขาแพ็กดูซันและสร้างประเทศชื่อ “ โคโซซอน “ ตั้งเมืองหลวง ที่เมือง “ อาซาดัล”



( ใน ละคร ตำนานจอมกษัตริย์เทพสวรรค์ จึงมี 3 เทพ คือ
อุนซา –มังกรนำเงิน เป็นเทพเจ้าแห่งเมฆ ปกป้องดูแล รักษาทิศตะวันออก มีเครื่องรางคือหัวหอก
พุงแบก – เสือขาว เป็นเทพเจ้า แห่งลม ปกป้องรักษาทางทิศตะวันตก มีเครื่องรางคือ โลหะ
อูซา – งูเต่าดำ เป็นเทพเจ้า แห่งฝน ปกป้องรักษา ทิศ เหนือ มีเครื่องรางคือไม้เท้า
ยังขาดทิศใต้ และ Amornbyj ขอสันนิษฐานแบบคิดเอาเองไม่ได้มีข้อสมมติฐานใดๆว่า บนสวรรค์ ไม่ต้องใช้ไฟ เลยไม่มีเทพเจ้าแห่งไฟ ฮวัน-อุง เลยต้องหาเทพนี้เองเป็นเทพที่สี่คือ
จูจัก หรือ ฟินิกซ์ เป็นเทพเจ้าแห่งไฟ คอยปกป้องรักษาทิศใต้ มีเครื่องราง คือจี้ทับทิม

นอกจากนี้ก็มี ชนเผ่า เสือ ชนเผ่าหมี มีต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์ มีเมือง จูซิน รวมทั้ง มี สิ่งศักดิ์สิทธิ์ คือดาบจูมง ที่กลายเป็น ธนูวิเศษได้ แต่ใน เรื่องเล่านี้ บอกว่า เป็นตราประทับและผ้ากำยาน)
(อันที่จริง มีการเล่าเรื่อง ทันกุน อยู่แล้ว ในตอนต้นๆของการเล่าเรื่องย่อ ละคร ตำนาน ฯ แต่เอามาเล่าซ้ำอีก เพราะข้อมูลมาจากคนละที่กัน ก็ขอให้ อ่านแบบเห็นความหลากหลาย ของข้อมูลก็แล้วกันนะคะ อันที่จริง รวมความแล้วก็คล้ายกัน เพราะเป็นตำนานจริงคงเป็นมาแบบนี้)(ภูเขาแพ็กดูซัน ปัจจุบันอยู่ในจีน ค่อนไปทางรัสเซีย)



ทันกุนวังค็อม เมื่อลงมาจากภูเขา แพ็กดูซันซึ่งเป็นภูเขาศักดิ์สิทธิ์แห่งหนึ่ง สร้างประเทศ โคโซซอน ตั้งเมืองหลวงในสถานที่ที่ชื่อ อาซาดัล ปกครองตามความปรารถนาของพระบิดาคือ ฮวัน-อุง คือให้มนุษย์ทุกคนได้ประโยชน์กันอย่างถ้วนหน้า การปกครองแบบนี้เรียกว่า “ โฮง-อิก-อิน-กัน “

คำว่า “ทัน-กุน-วัง-ค็อม” เป็นชื่อเรียกของกษัตริย์ในประเทศ โคโซซอน คำว่า “ทันกุน” หมายถึงผู้นำทางศาสนา ส่วนคำว่า “วังค็อม” หมายถึงผู้นำทางด้านการเมือง “ ทัน-กุน-วัง-คอม” หมายถึงผู้ที่คุ้มครองการเมืองและการบูชา ในสมัยโคโซซอนมี ทันกุน ทั้งหมด 47 องค์

ทัน-กุน-วัง-ค็อม ได้ตั้งกฎหมายชื่อว่า “ กฎ 8 ข้อ “ และทำให้ประเทศพัฒนาขึ้นด้วยการผลิตเครื่องมือ จากเหล็ก ทองแดง ดังนั้นในก่อน คริสต์ศักราช ศตวรรษ ที่ 4 โคโซซอนได้เข้ายึดและปกครองเมือง โยริยอง (แผ่นดิน จีน) แมนจูเรีย ตลอดจนทางเหนือของคาบสมุทรเกาหลี โดยเอาเมือง โยริยอง เป็นศูนย์กลางทางด้านการทหาร ช่วงเวลานี้ เป็นช่วงเวลาทองของโคโซซอน แต่ต่อมา ประเทศ โคโซซอน ได้มีการเปลี่ยนแปลงผู้ปกครองจากสมัย “ทันกุน” โดยคนชื่อ “วีมาน” และในก่อน ค.ศ. 194 วีมานได้สร้างกำลังทหารไว้ บริเวณทางทิศตะวันตกของโคโซซอน และตั้งราชวงศ์ วีมาน ราชวงศ์วีมานได้สืบทอดบัลลังก์มาจนถึงกษัตริย์ วูกอ ผู้เป็นหลานชายของวีมาน แต่ก่อนปี ค.ศ. 108 โคโซซอน ล่มสลายโดยราชวงศ์ฮั่นในแผ่นดินจีน ซึ่งราชวงศ์ฮั่น เป็นราชวงศ์ที่ทำให้เผ่าเล็ก ๆ ในแผ่นดินจีนในสมัยนั้นได้รวมตัวกัน เป็นประเทศ
ฮั่น กลัวโคโซซอน จะเรืองอำนาจมากขึ้น จึงบุกรุกและล้อมกำแพง วังก็อม ทำให้โคโซซอนล่มสลาย



( ในละคร เรื่อง จูมง ที่เข้า มา ออนแอร์ ที่บ้านเรา จำได้ว่า มีตอนหนึ่ง ที่จูมง ไปได้ แผนที่เก่าแก่ ของเมืองโคโซซอน เมื่อจูมง กางแผนที่ออกดู จูมง บอกเหล่า ทหารคู่ใจว่า อาณาจักรของโคโซซอน ช่างกว้างใหญ่ไพศาล มากจริงๆ)

หลังจากที่ฮั่นได้ยึดครองโคโซซอน ฮั่นได้ตั้งฐานทัพ 4 แห่ง คือ อิมดุน ชินบอน ฮิยอนโด นังรัง และตั้งกฎ 60 ข้อ เพื่อปกครองโคโซซอน

เมื่อแรก โคโซซอนต่อสู้เก่ง แต่ระบบทางการเมืองของโคโซซอน มีปัญหาอย่างหนึ่ง คือ โคโซซอน ไม่ได้ ใช้ระบบการปกครองจากส่วนกลาง แม้ว่ามีกษัตริย์ แต่กษัตริย์ ไม่ได้ปกครองโดยตรง แต่ได้ตั้งหัวหน้ากองทัพให้ปกครองในเขตพื้นที่ของตน เรียกระบบนี้ว่า “ ระบบการร่วมมือ” ดังนั้นจึงทำให้แตกแยกกันง่าย ส่วนในประเทศฮั่นใช้ระบบอำนาจจากส่วนกลาง คืออำนาจทุกอย่างอยู่ที่กษัตริย์ ( จน กษัตริย์จูมงได้สถาปนา อาณาจักร โคคุริออ (โคคุเรียว) ก็ยังคงใช้ระบบนี้ เพิ่งมีการ เปลี่ยนแปลง ในสมัยของทัมด๊ก ซึ่งในละคร ได้กล่าวเล่าไว้ในตอน ที่ 22 ดังนี้



เมื่อถึงปราสาทโกกแน ทรงรวบรวมกองทัพทั้งสี่แคว้น เป็นกองทัพทั้งหมดของโคคุเรียว อยู่ภายใต้ กษัตริย์ ทรงรวบรวม ห้าแคว้น ให้มีการปกครองภายใต้การปกครองเดียวกัน และชำระกฎหมายให้เป็นหนึ่งเดียวภายในแคว้นต่างๆ และทรงนำเอาพระ ราโชวาท ของกษัตริย์ โซซูริม เพื่อเป็นผู้ปกครองที่ทรงอำนาจ ทรงทะนุบำรุงการศึกษา และให้มีสำนักปรัชญาเป็นแหล่งรวมความรู้ Taehak และ Kyongdang ผลิต ผู้มีความรู้ความสามารถ ในด้านต่างๆ )

ฮั่น ตระหนักว่า โจมตี โคโซซอนยาก จึงใช้วิธีทำให้เกิดความห่างเหินระหว่างหัวหน้ากองทัพกับลูกน้อง จึงนำชัยชนะมาได้อย่างง่ายดาย

ในประวัติศาสตร์เกาหลี “ โซซอนทันกุน” หมายถึงสมัยที่ สกุลทันกุนปกครอง และ”โซซอนวีมาน” หมายถึงสมัยตั้งแต่วีมานยึดอำนาจจนถึงล่มสลาย ชื่อประเทศ ดั้งเดิม ที่ ทันกุน สร้าง คือ โซซอน แต่เราเรียก โคโซซอน เพื่อแยกออกจากสมัยที่วีมานปกครองโซซอน คำว่า โค แปลว่าเก่า โคโซซอน คือสมัยที่ทันกุนวังค็อม จนถึงราชวงศ์สุดท้ายที่ทันกุนปกครองนั่นเอง

มีหลายแนวความคิดที่พูดถึงคนชื่อ วีมาน ว่าเป็นคนจากประเทศไหนที่เข้ามาแทนราชวงศ์ ทันกุน ถ้า วีมานเป็นคนจีนที่อพยพมาจากแผ่นดินจีน เรื่องราวของโซซอนวีมาน ก็กลายเป็นประวัติของจีน บางคนก็บอกว่า วีมาน น่าจะเป็นคนโซซอน ที่อพยพมาจากจีนเข้ามาในแผ่นดินโซซอน ซึ่งในขณะนั้นฮั่นรวบรวมเผ่าเล็กๆ ของแผ่นดินจีนให้เป็นประเทศ สามารถพบหนังสือโบราณได้ว่า เมื่อ วีมาน เข้ามาในโซซอน ทรงผมและชุดที่เขาสวมใส่เป็นแบบโซซอน และใช้ชื่อประเทศโซซอน เหมือนเดิม แทน ที่จะใช้ชื่อแบบจีน(ถ้าเขาเป็นคนจีน) และใช้ระบบข้าราชการแบบโซซอน ดังนั้นประวัติศาสตร์ทั้งเกาหลีใต้และเกาหลีเหนือ ยอมรับกันว่า วีมาน เป็นคนโซซอนแน่นอน เพราะสามารถดูได้จากการแต่งกายและการใช้ชื่อประเทศ ฉะนั้นเรื่อง โซซอนวีมาน จึงเป็นประวัติศาสตร์ของเกาหลีโดยไม่ต้องสงสัย หลังจากสมัยโซซอนวีมานได้ปิดฉากลง คาบสมุทรเกาหลีมีประเทศเล็กๆ เกิดขึ้นหลายประเทศ คือ บูยอ โคคุริออ โอกจอ โดงเย ซัมฮัน มีเรื่องราวพอสังเขป ดังนี้

1...บุกบูยอ

สร้างโดยคนชื่อแฮโมซู B.C . 239 บริเวณที่ บุกบูยอ ครอบครองคือ ทางเหนือของ แมนจูเรีย ต่อมา B.C 86 โดงบูยอ (ภาคตะวันออกของบูยอ) ได้แยกไปตั้งประเทศ ไม่นานนัก นัมบูยอ (ภาคใต้ของบูยอ) ก็แยกตัวออกเป็นประเทศเช่นกัน อาณาจักรบูยอ คือบูยอ ทั้งหมดดำรงถึงศตวรรษที่ 5 แต่ในปี 410 ต้องล่มสลาย โดยกษัตริย์ของโคคุริออ องค์ ที่มีพระนามว่า ควัง แก โท แด วัง
ในช่วงต้นศตวรรษที่ 1. บูยอเป็นประเทศที่แข็งแกร่งกว่า โคคุริออ หนังสือชื่อ ซัมคุกจี ได้บันทึกไว้ว่า “พื้นที่อาณาจักรบูยอทั้งหมดมีถึง 2 พันลี้ เป็นประเทศที่มีพื้นที่ราบและกว้างที่สุดในประเทศแถบตะวันออก”

บูยอ มีระบบทางประเพณีที่น่ากลัวอย่างหนึ่ง เรียกว่า “ ซุนซังเจ” คือ เมื่อ เจ้านายหรือสามีตาย ก็ให้ฝังทาส และภรรยาพร้อมกับผู้ตาย (ฝังทั้งเป็น) เพราะคนบูยอเชื่อว่า มีโลกหลังความตายจึงต้องฝังทั้งครอบครัว เพื่อให้ไปปรนนิบัติรับใช้ต่อยังโลกหน้า ( ไม่พูดถึงลูกนะคะ คงไม่ฝังลูกด้วย แน่ๆ อย่างไรเสียต้องมีคนสืบต่อวงศ์ตระกูลนี่นา)

2.โคคุริออ

เมื่อ B.C. 37 โคคุริออ เป็นประเทศ ที่สร้างบริเวณแม่น่ำ โดงกากัง โดยคนชื่อ โค จูโมง ซึ่งอพยพมาจากโดงบูยอ (ภาคตะวันออกของบูยอ ข้อ 1.ค่ะ) เกาหลี เราเรียก โค จูโมง ผู้สร้างโคคุริออ ว่า โดงมียองวัง คำว่า โดงมียองวัง แปลว่ากษัตริย์นั่นเอง เช่นโดงมียองวัง รัชกาลที่ 1ของโคคุริออ คือ โคจูโมง

โค จูโมง เป็นคนประเทศโดงบูยอ อพยพมาที่ชลบนบูยอ เพราะเจ้าชาย ทั้ง 7 ของโดงบูยอ (ไม่รู้เหมือนกันว่ามันคือตรงไหน ของบูยอข้อ 1. คนแปลมาไม่เห็นกล่าวถึงอยู่ ๆ ก็เอ่ยถึง ชลบนบูยอ)
ต่อมา โค จูมง ได้แต่งงานกับเจ้าหญิงของกษัตริย์ชลบนบูยอ คนที่ 2 แล้วเมื่อ กษัตริย์ชลบนบูยอ สิ้นชีวิต โคจูมงได้ขึ้นเป็นกษัตริย์แทนและเปลี่ยนชื่อประเทศใหม่จาก ชลบนบูยอ เป็น โคคุริออ โดยใช้สกุลตั้งชื่อประเทศ คือ โค

( เท่าที่เล่ามาถึงตรงนี้ ส่วนตัวแล้ว รู้สึกว่า คำว่า ประเทศ น่าจะใช้คำว่า อาณาจักร และเรื่อง ที่โคจูมงตั้งอาณาจักรโคคุริออ จากเรื่องของละคร จูมง มหาบุรุษกู้บัลลังก์ ดู สมจริงน่าเป็นไปได้ คำว่ากษัตริย์ ชลบนบูยอ น่าจะเป็นแค่ผู้นำ เผ่าหรือแคว้นมากกว่าไหมคะ ก็ไม่ได้คัดค้านเรื่องเล่าของหนังสือ about Korea นะคะ นี่เป็นการเล่าไป บ่นไป สงสัยไป เท่านั้นเอง)

ประเทศโคคุริออ ได้พัฒนาเป็นประเทศที่เข้มแข็งมากที่สุดหลังจากที่บุกบูยอเสื่อมถอยลง โคคุริออ ชื่นชอบศิลปะการต่อสู้

และมีประเพณี อย่างหนึ่งเรียกว่า “เดริลชาวีเจ” คือ เมื่อลูกสาวแต่งงานก็จะพาสามีเข้ามาอยู่ในบ้านของพ่อแม่ของตน โดยจะต้องช่วยพ่อแม่ฝ่ายหญิงทำงานเช่น ทำนา ตาม ระยะเวลาที่ได้อยู่อาศัยกับพ่อแม่ของฝ่ายหญิง ก็แล้วแต่จะตกลงว่าจะอยู่ที่นั่น กี่ปี หลังจากนั้นถึงจะกลับไปพักอาศัยยังบ้าน ของตนเอง

(คนเกาหลีค่อย ๆถอยร่นลงมาทางใต้เรื่อยๆ จาก โคโซซอน ที่อยู่เหนือสุด ร่นลงมาเป็นอาณาจักรบูยอ โคดุริออ อยู่ใต้ลงมาจากบูยอ ทั้งโคดุริออและบูยอ ปัจจุบันอยู่ในแผ่นดินจีนค่ะ แล้วร่นมาเป็นโอกจอ แล้วใต้สุด คือโดงเย ซึ่งต่อมาถูกรวมเป็นชิลลา และคือเกาหลีใต้ กรุงโซลในปัจจุบันนี้นั่นเอง )

3.โอกจอ

เป็นประเทศไม่มีกษัตริย์ปกครอง แต่จะมีผู้ปกครองท้องถิ่นแทน พื้นที่ของโอกจอคือมณฑล ฮัมคิยองโด ซึ่งเป็นแผ่นดินเกาหลีเหนือในปัจจุบัน
โอกจอเป็นดินแดนที่ อุดมสมบูรณ์เหมาะแก่การเพาะปลูก มีท้องทะเลอุดมด้วยสัตว์น้ำ มีผลิตภัณฑ์ที่ผลิตจากทะเลเยอะมาก แต่โอกจอจะต้องถวายของบรรณาการให้แก่ โคคุริออ ทุก ๆ ปี
โอกจอเริ่มกลายเป็นแผ่นดินของโคคุริออ เรื่อยๆ ในที่สุดกษัตริย์ จางซูวัง( โอรสของกษัตริย์ ควังแกโท )
ได้เข้าปกครองโอกจอและรวบรวมโอกจอให้เป็นแผ่นดินเดียวกับโคคุริออ ทั้งหมด

โอกจอ มี ประเพณี “มินมิออนิรี” คือการพาเด็กผู้หญิงที่ต้องการให้เป็นลูกสะใภ้มาเลี้ยงดูที่บ้านจนเป็นผู้ใหญ่ แล้วจึงให้แต่งงานกับลูกชายของตน ( นี่เป็นประเพณี ดั้งเดิม ถ้าเป็นสมัยนี้ ที่บ้านเรา เรียกว่า เลี้ยงต้อยไหมคะ)

โอกจอ ปัจจุบันเป็นแผ่นแดน ของเกาหลีเหนือ

4. โดงเย

พื้นที่ของประเทศนี้คือมณฑล คังวอนโด ซึ่งคือประเทศเกาหลีใต้ในปัจจุบัน ประเทศ โดงเย ก็เป็นประเทศไม่มีกษัตริย์ปกครองเช่นเดียว กับ โอกจอ
โดงเยเป็นประเทศที่ ประกอบด้วยเผ่าหลายเผ่า ดังนั้นมีกฎห้ามโจมตีเผ่าอื่นที่เป็นพันธมิตร ถ้ากรณีที่โจมตีเผ่าอื่นที่เป็นพันธมิตร ผิดกฎ เผ่าที่ไปโจมตีเขาจะต้องชดเชยด้วยม้าหรือวัว

และทางภาคใต้ของโดงเย ภายหลังกลายเป็นแผ่นดินของประเทศ ซิลลา ตั้งแต่สมัยของกษัตริย์อาซาดัล รัชกาลที่ 8 ของซิลลา ส่วนภาคเหนือของ โดงเย กลายเป็นแผ่นดินของ โคคุริออ โดยการโจมตีของกษัตริย์ จางซูวัง และโดงเย มีกฎห้ามแต่งงานกับคนต่างเผ่า

โดงเย (ตอนใต้) ปัจจุบัน เป็นแผ่นดิน ของเกาหลีใต้

ปรากฏว่า หนังสือ about korea ประสบปัญหาเรื่องตัวแทนการจัดจำหน่าย จึงหยุดพิมพ์ ตั้งแต่เดือน พ.ค.49 ก็เลยได้ ข้อมูล ของประวัติ ชนชาติเกาหลีมาแค่นี้

แต่ ใน วิกิพีเดีย แบ่ง อาณาจักร ของ เกาหลีโบราณ ดังนี้

1.Gojoseon ในปี ก่อน ค.ศ 2333- ก่อน ค.ศ.108 แยกเป็น

1.1 Pre – Gojoseon (BCE 2333 - BCE 1128)

เริ่มต้นจาก Dangun Wanggeom ( ก่อน ค.ศ 2333-ก่อน ค.ศ 2240) เอ น่าตกใจนะคะ ลองลบปีท้าย-ปีเริ่มต้น เป็นตัวเลข 93 ปี นะคะ เอ๊ะ ช่างเป็นเหตุการณ์ ประวัติศาสตร์ซ้ำรอย กับ กษัตริย์ จางซูที่มีพระชนม์ 97 พรรษา ( ทันกุน วังคอม เป็นโอรส กษัตริย์ สวรรค์ ฮวัน-อุง) แล้วในละคร มาสื่อ กษัตริย์ จางซู เป็นพระโอรสสวรรค์ จาก ทัมด๊ก ( ก็ อวตารจาก ฮวัน-อุง นั่นเอง) นี่ เดจาวู จริงๆหรือ)
และมี ทันกุน ทั้งสิ้น 47 องค์ องค์สุดท้ายชื่อ Goyeolga ( BCE 1158- BCE 1128)

1.2.แล้วก็ มี Gija-joseon

( Controversy ว่ามีDangun Joseon was succeeded by Gija-joseon.but that is debatable )
มี กษัตริย์ อีก 41 องค์ ( 1126 BCE- 195 BCE )

1.3.มี Wiman joseon

มี กษัตริย์ อีก 3 องค์ จาก Wiman of Gojoseon , Son of Wiman, และ Ugeo of Gojoseon รวม 3 องค์ ในช่วง ปี ( 194 BCE-108 BCE )

2. Buyeo

เริ่มจาก Haemosu of Buyeo ( 239- 195 BCE) และมีกษัตริย์ต่อ อีก 3 องค์ รวมเป็น 4 องค์ สิ้นสุดราชวงศ์ ในปี 86 BCE

2.1 แล้ว เป็น Buk buyeo มีกษัตริย์ 2 องค์ จากปี 108-58 BCE

2.2 Dong Buyeo ( ในละคร จูมง คือ เมืองพูยอ สมัยนี้) ที่มี กษัตริย์ 3 องค์ คือ

Hae Buru of Dong Buyeo ( 86-48 BCE )
Geumwa of Dong Buyeo ( 48-7 BCE)
Daeso of Dong Buyeo ( 7 BCE - 22 CE)

กษัตริย์กึมวา จากเรื่อง Jumong



3. Goguryeo ( 37 BCE -668 CE )

จาก ละคร จูมง เริ่มที่ กษัตริย์ องค์ ที่ 2 ของ Dong Buyeo คือ กษัตริย์ กึมวา ของ โดงบูยอ ต่อ ด้วย กษัตริย์ แทโช ของ โดงบูยอ ก็คือ ความเป็นมา ของเมือง พูยอ ใน ละคร จูมง มหาบุรุษกู้บัลลังก์ ที่สถานีโทรทัศน์ MBC ถ่ายทำละคร และ มาออนแอร์ ที่บ้านเรา ปีที่แล้ว คงไม่ต้องเล่า ถึงการที่ โคจูมง สถาปนา อาณาจักร โคคุริออ (โคคุเรียว) และต้องขับเคี่ยว กับทั้งกษัตริย์ กึมวา และ กษัตริย์ แทโช พระโอรส ของกษัตริย์กึมวา พวกเราก็ วาดจินตนาการประวัติศาสตร์ ของเกาหลี ตามละครก็แล้วกันนะคะ แต่มีข้อแตกต่างในประเด็น ที่ องค์ชาย พีริว และองค์ชาย ออนโจ โอรส ของราชินี ซอซอนโน ในละคร จูมง ทั้ง 2 องค์ ชาย ไม่ใช่พระโอรส ของ จูมง เป็น เพียง โอรส ติดพระมารดา ซอซอนโน มา มีพระบิดาจริง เป็นเพียงผู้คุมกองทหารของแคว้นเครุ แคว้นชาติกำเนิดของ ราชินี ซอซอนโน และบิดาของซอซอนโนท่านเสนาบดี ยอนทาบัล (ตามบทบาทของละคร จูมง ซึ่งในละคร จะสื่อว่า ยอนทาบัล และซอซอนโน เป็นผู้นำสูงสุด ของการรวมตัว ห้าแคว้น เช่น บีเริยว กวานโนและอื่นๆ บรรดาแคว้นเล็ก ๆ พวกนี้ รวมทั้งแคว้นเครุ รวมกัน แล้ว น่าจะเป็น อาณาจักร ชลบนบูยอ ไหมคะ)
องค์ชายยูริ เป็นพระโอรส กับชายา องค์แรกชื่อ เยโซยา ของจูมง ขณะที่มีศักดิ์เป็นองค์ชาย โอรสบุญธรรมของกษัตริย์กึมวา และเกิดพลัดพรากกัน จน รุ่นหนุ่ม ยูริตามหาพระบิดาจูมง พบ ราชินี ซอซอนโน เกรงเกิดปัญหา แย่งชิงบัลลังก์ โคคุเรียว จึงพาโอรส พีริวและออนโจ ไปสร้างเมืองใหม่ อยู่ทางใต้ลงไปจาก โคคุเรียว



จูมง เป็นปฐมกษัตริย์ ของ โคคุเรียว มีพระชนม์ 40 พรรษา (ครองราชย์ 37 BCE- 19 BCE )

จากวิกิพีเดีย ระบุ ว่า องค์ชาย Biryu และ องค์ชาย Onjo เป็น โอรส องค์ ที่ 2 และ 3 ของกษัตริย์จูมง ที่เกิดจาก มเหสีที่2 คือราชินี ชอซอนโน เมื่อ องค์ชาย Yuri ตามมาพบกษัตริย์ จูมง ที่โคคุเรียว และได้รับสถาปนา เป็นรัชทายาท องค์ชาย Biryu และองค์ชาย Onjo ที่ต่างพระมารดากัน เกรงความไม่ปลอดภัย จึง พากันออกจากอาณาขจักร โคคุเรียว มุ่งหน้าไปทางใต้ และได้ตั้งเมืองใหม่ 2 เมือง
โดย องค์ชาย พีริว คนพี่ สร้างเมืองที่ มิชูฮอล ( ปัจจุบัน คือ เมือง อินชอน ในเกาหลีใต้ ส่วน องค์ชาย ออนโจ สร้างเมืองที่ วิเรซุง ตั้งเมือง Sipje ปัจจุบัน อยู่ใกล้กรุงโซล ต่อมา เมื่อ องค์ชายพีริว สิ้นพระชนม์ องค์ชาย ออนโจ ได้ รวม มิชูฮอล และSipje เป็น อาณาจักร แพคเจ Baekje และย้ายเมืองหลวง ไปที่ south of Hanam Wiryeoseong เพราะ Wiryeoseong มีชายแดน ติดต่อ กับ Malgal
และเริ่มนับ การเป็นกษัตริย์ ของอาณาจักร แพคเจ ของกษัตริย์ ออนโจ ใน ปี 18 BCE- 29 CE)

ในวิกิพีเดีย เรื่องของ กษัตริย์จูมง ต่อนะคะ

เป็นที่กล่าวว่า จูมง เป็น บุตรชาย ของ HAE MOSU : ( the son of heaven ) และ พระมารดา Yuhwa : daughter of the river god Habaek ( ตำนานบอกว่า แฮมูซู พบ ยูฮวาที่ แม่น้ำ ในขณะที่ยูฮวา กำลังอาบน้ำ ,
But the river god disapproved of Hae mosu, who returned to heaven. The river god chased Yuhwa away to Ubalsu, where she met and became the concubine of King Geumwa of Dongbuyeo.

และ คำว่า Jumong มีความหมาย คือ “ Skilled archer “ (ผู้เชี่ยวชาญการยิงธนู) in Korean

เมื่อ จูมง เป็นกษัตริย์ After the death of his father in-law ( คือ พ่อของ So- Seo-No ) in 37 BC.
Jumong became the 7 th Dangun of Bukbuyeo and reunited of the five tribes of Jolbon into one centralized kingdom. ( แสดง ว่า รวม Buyeo และ Buk Buyeo เป็นอาณาจักรเดียวกัน กษัตริย์จูมงถึงถูกนับ เป็น Dangun องค์ ที่ 7 แต่ Dong Buyeo แยกคนละอาณาจักรกัน)

And the first King of Goguryeo.

In 37 BC.,Jumong established Goguryeo, and became its first Taewang ( “ supreme King “ )

กษัตริย์ จูมง สิ้นพระชนม์ในปี ก่อนคริสต์สศักราช 19 ด้วยพระชนม์ 40 พรรษา รัชทายาท ยูริ ได้ฝังพระศพของพระองค์ ที่สุสาน ปิรามิด *** และถวายพระนามพระองค์ว่า Chumo-seong wang

อาณาจักรโคคุเรียว ของกษัตริย์ จูมง เป็นอาณาจักรใหญ่ ที่มีอำนาจ และเข้มแข็ง มีอายุยืนยาว 705 ปี มีกษัตริย์ปกครองทั้งสิ้น 28 พระองค์ ในราชวงศ์ สกุล Go และล่มสลาย เพราะ ชิลลา ร่วมมือกับ ราชวงศ์ถังของจีน

กษัตริย์ แดโจยัง ปฐมกษัตริย์แห่งแคว้น Balhae จากเรื่อง Dae Jo Yeong



และต่อมาเกิดอาณาจักร Balhae ( ปี ค.ศ. 669 - ค.ศ. 926 ) ก่อตั้ง โดย Dae Jo Yeong ซึ่งเกิด ใน Goguryeo ซึ่งล่มสลายใน ปี ค.ศ. 668

ขอแบ่งเล่า เป็น ตอน ๆ แล้วกันนะคะ

****มีรูป สุสาน ของกษัตริย์ กวางแกโท มหาราช ที่ขุดค้นพบในประเทศจีน เป็นรูปทรง ปิรามิด เหมือนกันกับที่ วิกิพีเดียกล่าวว่า รัชทายาท ยูริ ฝังพระศพ กษัตริย์ จูมง ในสุสานทรงปิรามิด

จากกรณี เขาพระวิหาร ชนวนหนึ่งของการอภิปรายรัฐบาล เมื่อวันสองวันนี้ ทางทีวี ช่อง 9 ได้นำสารคดี กรณีที่จีน ได้ ยื่นขอนำสุสาน กษัตริย์ กวางแกโท มหาราช จดทะเบียน มรดกโลก อันดับที่ 28 และเกิดความขัดแย้งกับ เกาหลี และส่งผลกระทบความสัมพันธ์ ระหว่างประเทศ ของ ทั้ง 2 ประเทศ และส่งผลมากมาย มาที่ละคร TWSSG หรือ The Legend ในขณะถ่ายทำด้วย สถานีโทรทัศน์ ช่อง 9 มีการนำภาพภายในสุสานซึ่ง มีภาพวาด ของกษัตริย์ และอื่นๆ มาถ่ายทอด ด้วย น่าเสียดาย ที่ถ่ายทอด ตอนบ่าย จัด ๆ ของ วัน ทำงานรู้สึกว่าจะเป็นวันศุกร์ ที่ 27 /06/08
ยังไม่มีเวลา ไปรื้อค้นถึง การที่ มีประเทศ ต่างๆ สร้างสุสานกษัตริย์เป็นปิรามิด กัน คงต้องมีที่มาที่ไป ของรูป ทรงปิรามิด ทั้ง อิยิปต์ มายา และอื่นๆ กลายเป็น มีที่เกาหลี อีกด้วย เพื่อน ๆ ท่านใด มีข้อมูล กรุณา เล่าสู่กันอ่านนะคะ ขอขอบคุณล่วงหน้า ค่ะ
และขออภัย ที่ การเล่าเรื่อง มีการ นำละคร มาสื่อ คงไม่ทำความสับสนนะคะ อย่างไร เสีย ละคร ก็คือละคร

Source : http://en.wikipedia.org/wiki/List_of_Korean_monarchs