The End of Barefooted Youth

จากดินสู่ดาว ตอนอวสาน



ถนนในกรุงโซลภายนอกห้องพิจารณาคดี



แสงแฟรซจากทุกทิศทาง กองทัพนักข่าวต่างพากันแย่งทำข่าวเพื่อพาดหัวหน้าหนึ่ง
ไมค์โครโฟนถูกยื่นมาด้านหน้า ภาพจางเมียงซุกที่ถูกสรวมกุญแจมือกำลังเดินตามหลัง
ตำรวจ เขาถูกส่งตัวเข้าไปในรถบรรทุกนักโทษเสียงไซเรนเริ่มดังขึ้น นั่นคือครั้งแรก
และของโชคชะตาที่กำลังใกล้เข้ามา ยูซุกกำลังเดินลงมาตามบันไดขนาดใหญ่หน้าศาล
มองหารถบรรทุกนักโทษแต่มันไม่ได้อยู่ที่นั่นแล้ว หวลนึกถึง
**เสียงผู้พิพากษา : (เสียงการตัดสิน)ผลการตัดสินจางเมียงซุก ตัดสินให้ประหารชีวิต


ภายในห้องคุมขัง


ทนายซูเดินทางไปเยี่ยมจางเมียงซุก สนทนากันโดยมีบาร์กั้นกลาง
เมียงซุก : ตอนนี้ ถึงกาลสิ้นสุดของชื่อซินแซกีแล้ว ไม่ต้องกังวลถึงการเสียชื่อเสียง
ไม่ต้องขอให้มีการยกโทษจากการร้องเรียน ชั้นไม่ต้องการที่จะต่อสู้อีกต่อไปแล้ว
ทนายซู : ผมสามารถให้เขาผ่อนผันโทษจากการประหารชีวิตได้
เมียงซุก : ไม่ต้องทำอะไรทั้งนั้น ให้มันเป็นไปตามที่เค้าตัดสิน (หัวเราะกับตัวเอง)
ถ้าพ่อเสือตาย หนูก็คงไม่ต้องต่อสู้เพื่อให้ได้เนื้อมากิน ฮี่ ฮี่ อา..
ถ้าชั้นติดค้างบางสิ่งบางอย่างกับใครไว้ ต้องจ่ายคืน (กำลังใช้ความคิด)
รอก่อนนะ มิตรรักของชั้น..จะมั่นใจได้อย่างไรว่าพวกเขาไม่ได้ต้องการ
การแก้แค้น?
ทนายซู : (หยุดคิด) คุณพูดว่าทุกอย่างจบสิ้นแล้วอย่างนั้นหรือ? แล้วยูซุกล่ะ
เขาจะไม่ดำเนินรอยตามคุณหรือ?
เมียงซุก : อะไรนะ?


ลานด้านหน้าโรงพยาบาล


นางพยาบาลกำลังเข็นคนเจ็บมาในรถวิลแชร์ สูญเสียขาข้างหนึ่งไป แซงยุบคือคนที่นั่ง
บนรถวิลแชร์ กำลังใช้ความคิด ขาคู่หนึ่งเดินมาหยุดตรงหน้า ยูซุกยืนอยู่ที่นั่น ต่างมอง
ซึ่งกันและกัน ต่างจมอยู่ในความคิดของตัวเอง


สำนักงานซุนจุน


ซุนจุนกำลังตั้งใจฟังจีฮุน "ตอนเช้าตรู่ของวันนี้ จางแซงยุบได้หายตัวไปโดยปราศจากร่องรอย
ว่าเขาไปที่ไหน จากที่สอบถามหมอ เขาเข้าไปที่ห้องคนป่วยเมื่อเวลาบ่ายสองโมง ค่ารักษาพยาบาล
ก็ถูกจ่ายเรียบร้อยแล้ว


ห้องนั่งเล่นในองค์กรลับ


เฟอร์นิเจอร์ทุกชิ้นถูกคลุมด้วยผ้าขาว ทั่วบริเวณดูเงียบเหงา จีฮุนกับซุนจุนมองไปรอบ
จีฮุน : ที่บ้านก็ด้วย มันถูกขายไปเมื่อตอนสิ้นเดือนนี้เอง และไม่มีทางที่จะมีใครมาที่นี่
ซุนจุน : นี่ก็เท่ากับว่าเราไม่มีทางจับตัวพวกเค้ามาดำเนินคดีได้ แต่ถึงยังไงจางแซงยุบ
ก็ยังตกเป็นผู้สมรู้ร่วมคิดอยู่ดี เรามีโอกาสเพียงน้อยนิดที่จะหาตัวเค้าพบ


ด้านนอกโรงเรียนประถม


จีฮุน : (พูดโทรศัพท์มือถือไปเดินไป) ที่นี่เค้าก็ไม่ได้มา ผมเจอแค่แม่กับลูกสาวของเธอ
..เปล่า ตั้งแต่พวกเค้าไปจากที่นี่ก็ไม่มีใครได้เจอพวกเค้าอีกเลย

สำนักงานซุนจุน


ซุนจุนกำลังมองแฟ้มเกี่ยวกับกลุ่มซินแซกี ด้านใต้กองเอกสารนั้น เขาเขียน:ปิดคดี ครู่ต่อมา
เขาหยุดเขียนสิ่งที่ตั้งใจเขียนพร้อมปิดแฟ้ม นำแฟ้มใส่ลงในกระเป๋าและออกไปจากมี่นั่น


ภายในบ้านซุนจุน ห้องเฮจุน


ซุนจุนเดินเข้ามาด้านใน มองไปรอบบ้านที่ว่างเปล่า ในความทรงจำ
**เสียงของเฮจุน : วันนี้ชั้นจะไปเช่าอพาร์ทเม้นท์ และอาทิตย์หน้าก็จะย้ายออกจากที่นี่
**อพาร์ทเม้นท์เฮจุน
เฮจุนกำลังวาดรูปลงในสมุดภาพของเธอ
*เสียงของเฮจุน : และพี่เคยถามชั้นว่าถ้าชั้นยังได้เจอเค้าอีก เปล่า หลังจากอุบัติเหตุครั้งนั้น
ชั้นก็ไม่เคยได้พบเค้าอีกเลย ชั้นไม่รู้ว่าตอนนี้เค้าอยู่ที่ไหน ชั้นไม่เข้าใจ
ทำไมเค้าถึงหายตัวไปแบบนี้


คาเฟ่


เสียงเพลงคริสต์มาสบรรเลงอยู่ อินซูเดินเข้าไปด้านใน มองหาใครบางคน
อินซู : (ผู้ชายคนหนึ่งนั่งอยู่ตรงหน้าเฮจุน มองดูนาฬิกาข้อมือของเขา) นี่มันเกิดอะไรขึ้น?
นี่มันสายมาสิบนาทีแล้วนะ
เฮจุน : พี่ไม่รู้หรอกว่าชั้นต้องเสียเวลากับเรื่องอย่างนี้มาเท่าไหร่แล้ว? คงไม่มีใครโทรหา
ชั้นหรอกถ้ามันไม่ใช่ทำเพื่อพี่
อินซู : (นึกเป็นห่วง) นี่น้องไม่เคยได้ข่าวเค้าเลยหรือ? (เฮจุนพูดขึ้นจมูก)เค้าไม่เคย
โทรหาเลยหรือ?
เฮจุน : (ถือถ้วยกาแฟไว้ในมือ พยายามเปลี่ยนเรื่องคุย) ตอนนี้พี่มีแฟนแล้วหรือยัง?
หลังจากวันพรุ่งนี้ก็เป็นวันคริสต์มาสแล้วพี่มัวทำตัวโดดเดี่ยวโดยไม่มีใครเหมือน
กับชั้นทำไม?
อินซู : เฮจุน
เฮจุน : ทำไมหรือ? (ยิ้มอย่างล้อเลียน) อย่าทำอย่างนั้นเลยนะ ชั้นสบายดี ชั้นเชื่อ
ว่าเค้าต้องมีเหตุผลที่ดีพอที่ไม่ยอมติดต่อชั้นเลย ชั้นกำลังคิดว่าตอนนี้เค้าอาจ
อยู่ระหว่างเดินทางท่องเที่ยวอยู่ก็ได้ ยังไงซะชั้นจะต้องมีกำลังที่จะมีชีวิตอยู่ต่อไป
(มองไปที่พื้น)


ห้องใต้ดินอพาร์ทเม้นท์เฮจุน


เฮจุนกำลังจอดรถ เธอลงมาจากรถและมองไปที่ประตู เธอนึกอะไรบางอย่าง หมุนตัวกลับ
มองอีกครั้ง ไม่พบอะไรและเดินจากไป


ภายในห้องเฮจุนในอพาร์ทเม้นท์


เฮจุนเข้าไปในห้องพร้อมทั้งเปิดเครื่องบันทึกเทปโทรศัพท์ ถอดเสื้อคลุมออกและฟังข้อความ
จากเครื่องบันทึกเทป
*เสียงผู้หญิง : เธอเป็นผู้หญิงประเภทไหนกัน? ยังมีชีวิตอยู่หรือเปล่า? หวังว่าการประชุม
คราวหน้าคงได้เห็นเธอนะ! ปี๊บ
*เสียงผู้ชาย : คุณกีเฮจุน ผมหัวหน้าโจ จากแดแมนเทรดดิ้ง รบกวนช่วยโทรกลับด้วย ปี๊บ
*เสียงผู้หญิง : ยังจีเองนะ เธอปิดมือถือทำไม เกิดอะไรขึ้นหรือเปล่า? เพจหาชั้นด้วย ปี๊บ
เฮจุนกำลังเดินจากไปทันใดเธอก็ได้ยินเสียงเปียโนบรรเลงเพลง "Love Affair" เธอหยุด
พร้อมร้องไห้อย่างเงียบ ๆ ****ภายในห้องพักโรงแรมแห่งหนึ่ง ผู้ชายคนหนึ่งที่มองเหมือนคน
ต่างชาติกำลังนั่งอยู่ด้านหน้าแบงเกกับแทบุก หนึ่งในนั้นเปิดขวดที่บรรจุเม็ดยาบางอย่าง หยิบมัน
ออกมาพร้อมนำเม็ดแค็ปซูลสีขาวซ่อนไว้ข้างใน เขาเปิดเม็ดแค็ปซูลออก สิ่งที่บรรจุอยู่ข้างใน
ไหลออกมา แทบุกเอานิ้วจิ้มผงสีขาวพร้อมนำเข้าปาก
แบงเก : (กระซิบกับแทบุก) แกสามารถบอกถึงความแตกต่างของมันได้หรือ?
แทบุก : แล้วถ้าชั้นทำไม่ได้ล่ะ เราจะทำยังไงให้มันรู้ล่ะ?
แบงเก : (พูดกับล่าม) บอกพวกมันว่าถ้าพวกชั้นรับรองให้ล่ะก็พวกมันก็ปลอดภัยและนั่นก็
หมายความว่าผลตอบแทนก็ต้องมากตามไปด้วย พวกมันไม่ต้องห่วงเรื่องเงิน ชั้น
ไม่เหมือนกับเจ้าจางเมียงซุก ถ้าชั้นพูดว่าชั้นจะทำ ชั้นก็จะทำมันจนกว่าจะจบ


ที่ทำการแบงเก


กังซูยืนขึ้นเพื่อต้อนรับการมาของแบงเกเมื่อมันเดินเข้ามา
กังซู : ฮรุง งานคุณคงยุ่งมากจนทำให้มาสายหรือ?
แบงเก : (ถอดเสื้อแจ็กเก็ตออก) ชั้นได้ยินมาว่าแกกำลังไปได้สวยกับเรื่องธุรกิจยุ่ง ๆ นี่เหมือนกันนี่
กังซู : นี่คุณคงไม่ได้เปรียบเทียบกับอะไรอยู่นะ เพราะถ้าคุณสามารถจัดการให้ทุกอย่างมาอยู่ในการ
ปกครองของคุณได้ละก็ ไม่ช้าทั้งโซลต้องอยู่ในมือคุณแน่
แบงเก : นี่แกกำลังประชดชั้นอยู่หรือ?
กังซู : ไม่มีทาง ผมกำลังมีความสุขมากเมื่อเห็นสิ่งที่คุณทำกำลังไปได้สวย
แบงเก : (เขาหัวเราะพร้อมมองไปที่กระดาษแผ่นหนึ่ง) อา..บนเส้นทางนี้
แกได้ข่าวพวกมันบ้างหรือเปล่า?
กังซู : ใครหรือ?
แบงเก : ลูกชายจางเมียงซุก
กังซู : ไม่รู้หายสาปสูญไปไหนหรือยังมีชีวิตอยู่หรือว่าตายไปแล้ว ชั้นอยากรู้จริง ๆ
แทบุก : มันอาจจะไปเป็นชาวไร่ชาวสวนอยู่ที่ไหนสักแห่งในชนบท คุณไม่คิดอย่างนั้นหรือ?
แบงเก : แต่ถึงยังไงเค้าก็เป็นลูกของเจ้านายคนแรกของชั้น ชั้นอยากจะดูแลพวกเค้า
แทบุก : คุณช่างมีความภักดีจริง
แบงเก : มีอะไรที่ชั้นสามารถทำได้อีกนอกจากความภักดี (เขาหัวเราะ)


โรงเหล้าแห่งหนึ่ง


อันธพาลคนที่ 1 มองไปที่นาฬิกาข้อมือ กำลังรอ บางคนก้อกำลังเล่นไพ่กัน กำลังดื่มและสูบบุหรี่
ประตูโกดังเปิดขึ้นพร้อมทั้งรถบรรทุกคันหนึ่งแล่นเข้ามา
อันธพาลคนที่ 1 : รีบปิดประตูลงมาเร็ว ๆ (ประตูปิดลง)
คนขับรถ : ในนั้นมี 400 กล่อง
อันธพาลคนที่ 1 : (กำลังพูดกับโทรศัพท์)ฮัลโหล ..ใช่ครับฮรุง มันมาถึงแล้ว ไม่ต้องห่วงครับ
มันคือการขนส่งสินค้าครั้งแรกของผมที่ไม่มีใบกำกับสินค้าหรือ? ผมจะดูแล
ทุกสิ่งทุกอย่างไม่ให้รอดสายตาไปได้แม้แต่อย่างเดียว สวัสดีครับ (วางสาย
พร้อมเริ่มออกคำสั่ง) เฮ้ยพวกแกนะ ขนกล่องพวกนั้นลงมา (ไม่มีใครได้ยิน)
นี่มันอะไรกันเนี่ย฿&%$!หยุดทำอะไรโง่ ๆ และเร่งมือเข้า!
พวกมันหยุดเล่นและยืนขึ้น แสงไฟดับลง
อันธพาลคนที่ 1 : อะไรกันอีกละ? ไฟขาดหรือยังไง?
ทันใดนั้น ประตูโกดังเปิดออก และมีกลุ่มคนวิ่งเข้ามาด้านใน ตรงเข้าทำร้าย ยูซุกเข้ามาด้านใน
ใส่เสื้อหนังสีดำ ตามมาด้วยซาดู ซาดูเปิดประตูรถออกพร้อมดึงคนขับออกมา เขาหันกลับมาพร้อม
หมวกที่มีไฟด้านบนดังนั้นเขาจึงมองเห็นการต่อสู้ ผู้บุกรุกกำลังสยบคู่ต่อสู่
ยูซุกผลักอันธพาลคนที่หนึ่งให้พ้นทางและตรงไปยังกล่องกล่องหนึ่ง ซาดูส่งมีดพกเล่มหนึ่งให้เขา
ยูซุกใช้มันเปิดกล่องออก และนำของข้างในออกมา


ในไนท์คลับแห่งหนึ่ง


กังซูกำลังเดินลงบันไดมา และพนักงานคนหนึ่งตรงเข้าไปต้อนรับเขา
กังซู : (พูดกับผู้จัดการ) นี่เป็นวันคริสต์มาส ชั้นเลยอารมณ์ดีเป็นพิเศษ ดังนั้น แน่ใจนะว่าเตรียม
เอกสารที่ฉบับจริงถูกซ่อนไว้ในหนังสือไม่ผิดเล่ม เพราะถ้ามันเกิดผิดพลาด พวกมัน
ได้เอกสารนั่นไปล่ะก้อ แกตาย ดังนั้นระวังให้ดี!!
ผู้จัดการ : ไม่ต้องห่วง! (เขาพูดหลังจากกังซูจากไปแล้ว เขาเริ่มออกคำสั่งทันที)ปิดประตูและ
อย่าให้ใครเข้ามา! (แสงไฟดับลง)โอ นี่มันคืออะไร? ใครเป็นคนปิดไฟ?
(มีกำปั้นพุ่งตรงมาที่หน้าเขา และเขาล่วงลงไป)
มีกำปั้นลอยมาในอากาศไปทุกหนทุกแห่ง และมีคนได้รับบาดเจ็บเพราะมันไปตาม ๆ กัน
คนหนึ่งล่วงลงไปและก็มีอีกคนตามมา ซาดูเดินลงบันไดมา


ที่ทำการแบงเก


ประตูเปิดออก พวกลูกสมุนแบงเกและกังซูเข้ามาด้านใน พวกลูกสมุนทั้งหมดพากันเข้ามา
ด้านในพร้อมยืนขึ้นด้วยความเคารพ
กังซู : คนพวกนี้เป็นใคร? ห๊า..!!
แบงเก : (สูบบุหรี่) ไม่กี่วันมานี่ชั้นได้ยินว่าคนของกังซังดูมาที่นี่ ดังนั้น ชั้นคิดว่าน่าจะเป็นพวกมัน
แต่ถ้าไม่ใช่
กังซู : แล้วมันเป็นใคร? ถ้ามันเป็นนักสู้ที่ดี แกต้องรู้สิว่ามันเป็นใคร ไม่ใช่หรือ?แล้วมันรู้เรื่อง
ธุรกิจของแกได้ยังไง!!
เมจู : (มันจะต้องเป็นหนึ่งในพวกเราแน่ ๆ)ในองค์กรของเรา
ด็อกเอน : (หยุดเมจู) เฮ้ แล้วแกมาพูดอะไรเอาป่านนี้? เงียบไปเลย!
เมจู : (ไม่พอใจด็อกเอน) สิ่งที่ผมว่ามันน่าจะเป็นไปได้มากที่สุดก็คือ (กังซูมองพวกมันด้วย
สายตาส่อเค้าอันตราย)
แบงเก : เฮ้ โกกังซู ทำไมแกจึงไปหาคนแบบนี้มาเป็นพวกได้ยังไง?
กังซู : ผมเสียใจ อา..ชั้นกำลังคิดว่าชั้นนี่ช่างโง่เขลาที่ไปโจมตีพวกเค้า มันช่างไร้เหตุผลสิ้นดี
(พูดกับเมจูและด็อกเอน) มัวทำห่าอะไรกันอยู่รีบไปจากที่นี่สิ!(เค้าถีบและเตะพวกมัน
ด้วยเท้าของเค้าเอง)


ด้านนอกสำนักงานแบงเก


เมจู : (มองตรงมา) ชั้นชักสงสัยว่าโซลคงไม่เหมาะกับพวกเรา
ด็อกเอน : มันคงไม่เหมาะสำหรับแก แต่มันดีสำหรับชั้น (เมจูมองด้วยความสงสัย)จริงหรือ
เมจู : ชั้นกำลังจะไปจากที่นี่?

ด็อกเอน : ไปที่ไหน?
เมจู : ชุนชาง
ด็อกเอน : คนเดียวหรือ?
เมจู : แกพูดเองนะว่าโซลเหมาะกับแก!
ด็อกเอน : ไปกินข้าวกันเถอะ ท้องชั้นร้องแล้ว
เมจู : (ยิ้มอย่างสมใจ)จริงด้วยสิ ชั้นอยากคุยเรื่องยูซุก ไม่มีใครที่จะทำได้อย่างเค้าอีกแล้ว
ด็อกเอน : หยุดพูดโง่ ๆ ซะที
เมจู : จาก..หรือมันคือจางแซงยุบ?
เมจู : แต่เค้าเดินไม่ได้นี่ คิดก่อนที่แกจะพูดอะไรโง่ ๆ ออกมาอีก


ที่ทำการแบงเก


แบงเก : (หยุดเดี๋ยวนี้ ชั้นไม่มีอารมณ์จะคุยโทรศัพท์) อีกครั้งหรือ? ที่ไหน? ฿##


ห้องผู้จัดการในไนท์คลับ


ทันใดนั้นประตูก็เปิดออก แบงเกกับแทบุก พร้อมคนของเขาเดินเข้ามาด้านใน
รีบยืนขึ้นและวิ่งไปต้อนรับ ไม่กล้ามองหน้า หวั่นวิตก แบงเกมองตรงไปพร้อมเปิด
กล่องนิรภัยขึ้น และมองหากล่องที่ฝากผู้จัดการไว้
แบงเก : แกมองไม่เห็นหน้ามันหรือ?
ผู้จัดการ : ไม่ครับ (ในแค่เสี้ยววินาที แบงแกตรงเข้ามาทำร้ายเขา และเขาล่วงไปกอง
อยู่ที่พื้น)
แบงเก : อะไรมันจะน่าขายหน้าขนาดนี้!!!(โทรศัพท์มือถือดังขึ้นและแทบุกยกขึ้นพูด)
แทบุก : ครับ ครับ อะไรนะ? (เขาวางสาย) &$###แม่งเอ้ย!!
แบงเก : คราวนี้อะไรอีกล่ะ?
แทบุก : นายครับ คุณต้องกลับไปที่สำนักงานเราเดี๋ยวนี้
แบงเก : ที่สำนักงานชั้นหรือ?


ที่ทำการแบงเก


แบงเกตรงเข้าไปอย่างพายุ กระดาษกระจัดกระจายเต็มไปหมดไม่ว่าจะบนโต๊ะทุกที่ กล่องนิรภัย
ถูกเปิดออก แบงเกระเบิดทันที
**จากนั้น
กังซู : (พูดกับแทบุก)ชั้นไม่รู้เลยว่ามันเป็นใครแต่มันเป็นคนที่อันตรายมาก ถ้าเอกสารใบนั้น
ไปอยู่ในมือมันล่ะก็ มันสามารถจะทำลายชั้นได้ในเสี้ยวนาที
แบงเก : ใช่ แต่ถ้ามันไม่ได้ต้องการที่จะทำลายบริษัทของเราล่ะ มันเป็นไปได้ครึ่งต่อครึ่งทีเดียว
เราควรที่จะต้องกลัว (พูดกับแทบุก)ลงประกาศหนังสือพิมพ์ หาตัวมาว่ามันเป็นใคร


สำนักงานซุนจุน


หน้าโฆษณาในหนังสือพิมพ์
ถ้าคุณต้องการคำปรึกษาส่งข้อความของคุณมาที่ ลีแทรัง
โทร.000-0000 รอการติดต่อด่วนจากคุณ
จีฮุน : (พูดกับซุนจุน) เบอร์โทรศัพท์มีแต่เลขศูนย์ นี่มันหมายความว่าอย่างไร?
ซุนจุน : จางเมียงซุก ใช้มันสำหรับใครก็ตามที่เค้าต้องการฆ่า มันเป็นโคตลับที่จะ
เข้าใจกันในหมู่อันธพาลเท่านั้น
จีฮุน : ผมมีความรู้สึกว่ามันเริ่มเคลื่อนไหวแล้ว

ถนนในกรุงโซล ด้านนอกร้านขายของขวัญ


ประดับประดาด้วยทหารคริสต์มาสเป็นระฆังส่งสัญญาณว่าคริสต์มาสได้เริ่มขึ้นแล้ว ถนนถูกตกแต่ง
ประดับประดาไปด้วยสัญลักษณ์แห่งเทศกาลคริสต์มาส เฮจุนในชุดเสื้อโค้ดเดินอยู่อย่างโดดเดี่ยว
เธอมองดูเงียบเหงา เธอมองผ่านไปยังด้านในกระจกหน้าร้านที่ตกแต่งด้วยของขวัญเกี่ยวกับ
เทศกาล มองไปยังกล่องดนตรีที่ตุ๊กตากำลังเต้นบัลเล่ย์ตามเพลงเธอยิ้มและเดินจากไป ยูซุก
ซึ่งนั่งอยู่กับโชคชะตาของตัวเองในที่ห่างออกไป

ชั้นใต้ดินภายในอพาร์ทเม้นท์เฮจุน

เฮจุนกำลังเดินตรงไปยังลิฟท์ เธอหยุดรอ เดินเข้าไปในลิฟท์ เดินออกมาและเดินตรงไปยัง ไปยังห้องพักของเธอ เธอได้ยินเสียงหมุนอะไรค่อย ๆ..ด้านหน้าประตูห้องของเธอ นั่นมัน คือเจ้ากล่องดนตรีที่เหมือนกับที่เธอเห็นเมื่อกี้ ตัวบัลเล่ย์กำลังเต้นหมุนไปตามจังหวะดนตรี เหนือกล่องมีการ์ดคริสต์มาสใบหนึ่งเสียบอยู่ เธอหยิบมันขึ้นมา ผ่านไปเพียงเสื้ยววินาที เธอเริ่มวิ่ง วิ่งลงไปและตรงไปที่ถนน เธอไม่พบอะไรที่นั่น เธอหยุดวิ่งด้วยความผิดหวัง ยูซุก มองตรงมาที่เธอจากจุดที่เค้าซ่อนตัวอยู่

ด้านนอกที่ทำการแบงเก ภายในรถของมัน

แทบุกเปิดประตูรถแบงเกและปิดมันเมื่อหัวหน้าของมันเข้าไปในรถเรียบร้อยแล้ว แทบุกพร้อมคนอื่น ๆ ที่ยืนรออยู่ก้าวเข้าไปในรถที่รับผิดชอบ ทั้งหมดขับรถตามรถแทบุกไป

แบงเก : (ในที่นั่งผู้โดยสารหลับตาลง พูดกับคนขับ)เปิดเพลงที่มันฟังสบาย ๆ (ไม่ได้ ยินเสียงตอบรับ เขาลืมตาขึ้น) แกไม่ได้ยินที่ฉันสั่งหรือ? คนขับที่ในเวลานี้สรวม "หน้ากากกันอากาศหนาว" เขาเปิดมันออก มันคือซาดู ซาดู : (ส่งโทรศัพท์มือถือให้แบงเก) บอกให้รถคันอื่นให้ไปให้ไกล ๆ แบงเก : แกเป็นใคร? ซาดู : นี่แกลืมชั้นไปแล้วหรือ? แบงเก : (มองผ่านไปยังกระจก)ซาดูหรือ? ..แกอยากตายหรือไง? แกเข้ามาในรถได้ยังไง? หยุดรถเดี๋ยวนี้นะ!! (ไม่ได้รับการตอบรับ)ชั้นบอกให้แกหยุดรถ ไม่ได้ยินหรือ? แกได้ตายสมใจแน่! ซาดู : แกจะได้อะไรขึ้นมาถ้าฆ่าคนอย่างชั้น? มีคนคนหนึ่งเค้าต้องการพบกับแกอย่างเงียบ ๆ แบงเก : ใครที่ต้องการอย่างนั้น? ซาดู : เค้าบอกให้ชั้นพาแกมาพบเค้าโดยลำพัง (เค้าส่งโทรศัพท์ให้มันอีกครั้ง) แบงเก : (กรอกเสียงลงในสาย) ชั้นเอง คนของแกต้องไปให้พ้น ชั้นต้องการพบแกเป็นการส่วนตัว (เขาวางสายลง) มันเป็นใคร? ใครส่งแกมา? ซาดู : เมื่อไปถึงที่นั่นแกก็จะรู้เอง

ในห้องนั่งเล่นภายในองค์กรลับ

ที่นั่นยังคงถูกทิ้งร้าง ของแต่งบ้านทุกชั้นยังถูกคลุมด้วยผ้าขาว

แบงเก : (เดินเข้าไป) บ้านนี้ถูกขายไปแล้วนี่ ซาดู : คุณซูฮรุงดู เป็นคนซื้อมันเอง แบงเก : ทนายซูนะหรือ? เขาส่งแกมาหรือ? แซงยุบ : (เข้ามาด้วยรถเข็น) ทำไมมันต้องทำอย่างนั้นล่ะ? แกคงคิดไม่ถึงละสิว่าคนอย่าง ทนายความซูจะกลายมาเป็นพวกอันธพาลอย่างชั้น? แบงเก : (ด้วยความประหลาดใจ) คุณจางแซงยุบหรือ? ฮี่ ฮี่.. แซงยุบ : เราไม่ได้เจอกันนานเลยะนะ แต่ก็คงพูดไม่ได้ว่ายินดีที่เจอกันอีกครั้ง แบงเก : (หัวเราะกลบเกลื่อน)ฮ่า ฮ่า ฮ่า...!!! ไอ้เด็กเมื่อวานซืนแกจะมาเทียบอะไรกับชั้น? ตราบใดที่แกไม่สามารถหาคนมาสนับสนุนแกได้ ลำพังแกคนเดียวจะทำอะไรได้ แซงยุบ : (ยิ้ม) เด็กหรือ?? แบงเก : แกรู้ไหมฉันเคยแบกแกใส่หลังเมื่อตอนแกเป็นเด็กนะ? ชั้นสามารถจบชีวิตแกได้แต่ไม่ ชั้นก็ยังให้แกมีชีวิตอยู่ และในตอนนี้แกกลับมาเล่นงานฉันหรือ? แซงยุบ : (มองตรงมาที่แบงเก) แบงเก..ชั้นไม่ได้คิดที่จะมาฟังแกพร่ำพรรณาหน้าที่ความรับ ผิดชอบอะไรของแต่ที่นี่หรอกนะ? (พวกลูกสมุนอีกสามคนของมันวิ่งเข้ามาภายในห้อง) แบงเก : (หัวเราะด้วยความสะใจ)มีคนแค่นี่นะหรือ?รวมกับคนที่นั่งบนรถเข็น ก็แค่ห้าคนนี่นะ? (เค้าไม่สามารถที่กลั้นหัวเราะได้อีก) แซงยุบ : (พูดกับซาดูโดยไม่หันไปมอง) มันหัวเราะดังไปแล้ว บอกมันให้เงียบเดี๋ยวนี้ (ซาดูตรงเข้าทำร้ายแบงเกให้มันเงียบเสียงลง) ร่างกายคนเราประกอบไปด้วยกระดูก 206ชิ้น ครั้งต่อไปที่มันเปิดปากออก หักมันออกมาที่ท่อน ซาดู : ครับเจ้านาย... แบงเก : แกต้องการอะไร? แซงยุบ : ง่ายมาก ชั้นต้องการเงินของชั้นคืน แบงเก : เงินของแกคืน? แซงยุบ : ไม่มีหมาที่ไหนที่มันจะแว้งกันเจ้าของที่เลี้ยงดูมันมาถึงสิบปี ดังนั้นไม่มีเหตุผลที่แก จะไม่คืนทุกสิ่งทุกอย่างที่แกขโมยไปด้วยความไม่ซื่อสัตย์ของแกที่แกทำลายมันลงด้วยมีดของแกเอง แบงเก : ยังคงหัวเราะด้วยความขบขัน

ห้องภายในไนท์คลับ

ฉาด!ซูวาล่วงลงไปกองกับพื้น กังซูที่กำลังโมโห กังซู : ใช่แล้ว ชั้นบอกให้เธอดูแลเค้าดี ๆ เพราะเค้าเป็นลูกค้าที่สำคัญและนี่เธอทำอะไรลงไป? นี่เธอกลับทำให้เขาไม่พอใจ? (ซูวาลุกขึ้นมาเองพร้อมทั้งจุดไฟบุหรี่ จนเดี๋ยวนี้เธอก็ยังไม่สนใจ กังซู) อะไร? นี่เธอต้องการให้ชั้นลงไม้ลงมือกับเธอหรือ? (มองไปอย่างไร้จุดหมาย)เฮ้! ชั้นโมโหแล้วนะ..*&%$มันน่า...(เค้าพยายามห้ามไม่ให้ตัวเองเข้าไปโอบเธอ แต่หยุดไว้ ไม่เข้าไปแต่ะต้องเธอ)จะไปไหนก็ไป!!! ชั้นให้เธอไป ชั้นไม่สามารถที่จะอยู่กับเธอได้อีกแล้ว (เดินออกไป) ซูวายังคงสูบบุหรี่ต่อไป มองไปอย่างไร้จุดหมาย เมจูกับด็อกเอนชโงกหน้าเข้ามา และเมื่อเข้ามาก็พบซูวาอยู่คนเดียว พวกมันนั่งลงตรงข้ามเธอ ด็อกเอน : ทุกครั้งที่ชั้นเห็นเธอ...ชั้นก็ไม่เคยเข้าใจเธอเลย เมจู : ที่เธอต้องการมาโซลเพราะต้องการชีวิตแบบนี้หรือ? ด็อกเอน : บางครั้งชั้นก็แปลกใจตัวเองว่าชั้นมาทำอะไรที่นี่ด้วยเหมือนกัน เมจู : ถ้าพวกเราชวนเธอกลับไปที่ชุนชางเธอจะไปกับพวกเราไหม? ซูวายิ้มอย่างเศร้า ๆ พ่นบุหรี่ขึ้นไปในอากาศและยังคงสูบมันต่อไป

สถานีตำรวจภายในที่ทำการกังซู

กังซู : (จีฮุนนั่งลง) ผมให้คุณมาที่นี่เพื่อจะมอบสิ่งนี้กับคุณ (เขายื่นแฟ้ม เอกสารปึกใหญ่ให้จีฮุน) จีฮุน : (หยิบเอกสารออกมาดู) มันดูเหมือนเอกสารการทำผิดกฏหมาย... กังซู : เมื่อคืนยูซุกมาที่นี่ จีฮุน : (เงยหน้าขึ้น)ยูซุก...แล้ว ของพวกนี้ กังซู : ถูกต้อง ถ้าคุณได้ตรวจสอบมันละก็ ผมคิดว่าคุณน่าจะได้เบาะแสอะไรได้บ้าง คุณสามารถพิสูจน์ได้ด้วยชื่อเสียงของกังซูอะไรทำให้เราอยู่มาจนถึงทุกวันนี้ มันอยู่ใต้โต๊ะนี่ จีฮุน : แต่ทำไมคุณถึงเอามันมาให้ผม? ชื่อเสียงของกังซูมันอยู่ในความรับผิดชอบของคุณ แต่ทำไมคุณถึงกล้านำมันมาเสี่ยง ซึ่งมันอาจจะนำปัญหาใหญ่มาถึงคุณก็ได้ กังซู : ผมไม่สนใจมันหรอก บางทีเอกสารเหล่านี้อาจจะทำให้คุณสาวไปถึงคนที่ทำผิดกฏหมายก็ได้ แต่มันก็อาจจะสาวมาถึงสิ่งที่เราทำผิดกฏหมายด้วยก็ได้ ผมบอกยูซุกคราวหน้าถ้าผมเจอกับเค้าอีก ผมจะจัดการกับเค้า

สำนักงานซักจี

คนหลายคนกำลังตรวจสอบเอกสารอย่างเคร่งเครียด ซุนจุนกำลังอ่านเอกสารแผ่นหนึ่งอยู่ ท่าทางกังวล

อพาร์ทเม้นเฮจุน

เฮจุนกำลังตั้งใจฟัง ซุนจุน : ผมไม่เห็นมีหลักฐานอะไรที่เกี่ยวข้องกับยูซุกที่จะทำให้เราจับเค้าได้ ถ้าเราปล่อยให้ เค้าอยู่ตามลำพัง ก็ไม่มีใครจะล่วงรู้ว่าเค้าจะทำอะไรอีก เราต้องหยุดเค้าก่อนที่เค้าจะทำอะไรที่ ผิดมากกว่านี้ เฮจุน : (พูดแบบประชดประชัน)ทำไมดูพี่เป็นห่วงเค้าจัง? ซุนจุน : (โบกมือ)เพราะพี่พึ่งรู้ว่าความเจ็บปวดมันเป็นอย่างไร เธอพูดถูก ถ้าพ่อยังมีชีวิตอยู่ เขาต้องยกโทษให้นานแล้ว พี่พึ่งเข้าใจเดี๋ยวนี้เอง เฮจู : ชั้นเองก็ไม่เคยเข้าถึงเค้าได้ ตัวตนที่แท้จริง ซุนจุน : บอกพี่ด้วยหากเค้าติดต่อเข้ามา เฮจุน : เมื่อไม่นานมานี้ เค้าเคยส่งข่าวถึงชั้น แต่ชั้นก็ไม่ได้คุยกับเค้า

เครื่องโทรศัพท์หยอดเหรียญเครื่องหนึ่ง

ยูซุกกำลังฟังเสียงจากโทรศัพท์หยอดเหรียญ *เสียงเฮจุน : นี่เป็นข้อความที่ 334 ที่ชั้นได้รับมา ชั้นไม่รู้ว่าตอนนี้คุณทำอะไรอยู่ แต่ชั้นรู้ว่า มันต้องเป็นเรื่องที่อันตรายมาก ชั้นรู้มาว่าคุณพยายามทำเรื่องบางอย่าง (ยูซุกกดปุ่มตัดสาย) อา...นี่ผมกำลังทำอะไรอยู่?ผมรู้ว่าผมไม่สามารถช่วยอะไรคุณได้เลย ผมไม่สามารถทำให้คุณมี ความสุขได้ ได้โปรดเถอะ ให้ผมเรียกคุณ ถ้าสักวันหนึ่ง ผมอาจจะเป็นผู้ชายที่เหมาะสมกับคุณก็ได้

ริมทะเลสาบนอกเมือง

ยูซุกยืนอยู่ที่นั่น มองไปในทะเลสาป แซงยุบ :(นั่งในรถเข็น)ป้าลิเดียกำลังจะบวชเป็นชี เราจะไปเยี่ยมเธอไหมไหม? ที่นั่นเป็นโบถส์ที่มีแต่แม่ชี เพราะเราอาจจะไม่ได้เจอป้าอีกก็ได้

ภายในรถที่วิ่งอยู่ในถนนนอกเมือง

ยูซุกกำลังขับรถ แซงยุบนั่งมาข้างเขา ลิเดียกับแม่ของเธอนั่งมาด้านหลัง รถหยุดลง หญิงชรา : (พูดกับเขาทั้งสอง) ปู่ของเธอมีลูกสาวตอนอายุ 70 ตอนที่เธอเกิด เขาพาเธอออกไปข้างนอกกอดเธอไว้แล้วร้องไห้ "นี่คงเป็นสิ่งมีชีวิตที่เล็กที่สุดในชีวิต ที่ชั้นเคยได้รับมา!" เค้าคิดเสมอว่าสวรรค์กำลังให้โอกาสเค้าได้กลับไปแก้ไขในสิ่งที่ ผิดพลาดในอดีต...โดยผ่านเด็กคนนี้ ลิเดียลงจากรถ เดินตรงไปด้วยเท้าของเธอ ยูซุกมองจากด้านในรถ พวกเค้าเฝ้ามองอยู่อย่างนั้น ประตูบานใหญ่เปิดออกและ แม่ชีสองคนเดินออกมารับลีเดียเข้าไปด้านใน ลิเดียเดินตามหลังแม่ชีทั้งสองไป เข้าไปด้านใน เธอหันกลับมามองไปยังยูซุก ประตูปิดลง **เสียงลิเดีย : ทางเดียวที่ลบล้างดาบแห่งการประหัตประหารได้นั่นคือการให้อภัย ยังไงก็ตามหากการให้อภัยทั้งเจ็ดครั้งจะล้มเหลว มันก็ยังไม่สิ้นหวัง ยังไงพวกเราก็ยัง ต้องการการให้อภัย

ร้านข้าวแกงนอกเมือง

สองพี่น้องกำลังนั่งล้อมโต๊ะกินข้าว แซงยุบ : สายเกินไป พี่มาคิดดูแล้วพี่ทำลายชีวิตแก ยูซุก : (ยิ้ม) ทำไมพี่ถึงคิดอย่างนั้น? แซงยุบ : วันที่แกพาพี่ออกมาจากโรงพยาบาล แกบอกพี่ว่าแกไม่เคยคิดที่จะเป็นอันธพาล แต่แกก็ไม่สามารถยกโทษให้คนอย่างแบงเกได้ ถ้าเป็นไปได้ล่ะก็ แกทำมามากพอแล้ว ทำตามที่ป้าลิเดียแนะนำและยกโทษให้ซะ ยูซุก : ไม่ มันยังเสร็จสิ้น (เขานำบางสิ่งออกมาจากกระเป๋าและวางมันลงบนโต๊ะ) แซงยุบ : (ตาพองโต) นี่มันคืออะไร? ยูซุก : ผมพบมันที่สำนักงานแบงเกและนี่ก็ด้วย (เขานำมันออกมาจากสมุดพก มันเป็นรูปผู้หญิงที่สวยมากคนหนึ่ง) นี่คือธุรกิจของเราที่พ่อพยายามหลีกเลี่ยงตลอดมา ยาเสพติดและการค้าโสเภณี แบงเกก็ทำธุรกิจนี้เช่นเดียวกัน (ยูซุกหยิบรูปหนึ่งในนั้นออกมา ซูวา...)ผมรู้จักผู้หญิงคนนี้... **ชั้นใต้ดินที่ทำการแบงเก ซูวากำลังเดินไปตามทางที่คดเคี้ยว ได้กลิ่นยาเสพติด "ซูวา!" ใครบางคนเรียกเธอ เธอหยุดเดิน แต่เธอมองไม่เห็น..ยูซุกปรากฏตัวขึ้น ต่างคนต่างมองกัน ซูวา : (ตาเธอเต็มไปด้วยน้ำตา)ยูซุก..(เขาเดินเข้ามาใกล้) **เสียงยูซุก : วันนั้น วันที่ชั้นเจอเธอ ตอนแรก ชั้นจำเธอไม่ได้ ยูซุกเพ่งพินิจซูวา เธอเอนตัวแนบร่างพยายามจะวางหัวของเธอไว้บนบ่าของเขา ยูซุก : ตามชั้นมา ชั้นให้เธออยู่ที่นี่ไม่ได้อีกแล้ว ซูวา : ชั้นไม่ได้อยากอยู่ที่นี่ ใครบางคนที่ชั้นรัก..ชั้นจะไป เธอเดินจากไป **ย้อนกลับมาที่ร้านข้าวแกง ยูซุก : แต่เมื่อวานที่ผมกลับไปหาเธอ เธอตายแล้ว **ห้องของซูวา เธอกำลังนั่งเขียนบันทึก เสียงซูวา : ชั้นได้พบเค้าอีกครั้ง เหมือนฝันเขามาหาชั้น ใช่! ตอนนี้ชั้นสามารถได้ ทุกสิ่งที่ชั้นอยากได้ เดี๋ยวนี้ชั้นสามารถไล่ตามความฝันและสิ่งที่ชั้นปรารถนา..(น้ำตานองหน้า) ถึงแม้ใครบางคนจะใช้ชั้นเป็นใช้ชั้นและทารุณชั้นก็ตาม และถึงแม้ใครบางคนจะรักและ ดูแลชั้นแค่ไหน แม้ใครบางคน : ลาก่อน ลาก่อน...(เธอหลับตาลงและซบหน้าลงกับแขน ของตัวเอง)นั่นคือขวดเปล่าและเม็ดยาที่กระเต็มโต๊ะ **ย้อนกลับไปที่ร้านข้าวแกง ยูซุก : ผมไม่สามารถยกโทษให้มันได้ ไม่มีวัน

ห้องใต้ดินอพาร์ทเม้นเฮจุน

เฮจุนขับรถมาถึง มีรถสีดำคันหนึ่งขับตามเธอมา เป็นรถสมุนแก๊งส์อันธพาล มันลงมาจากรถตรงมาที่เธอ และจับตัวเธอไป

สำนักงานในไนท์คลับ

กังซูกำลังสับเปลี่ยนกระเป๋าถือ พูดถึงของบางสิ่งที่อยู่ในนั้น แบงเก : ถ้าเอกสารทั้งหมดนี่ตกไปอยู่ในมือตำรวจล่ะก็ พวกเราตาย นี่คือสิ่งชี้เป็นชี้ตายเราได้ กังซู : (หยิบกระดาษแผ่นหนึ่งออกมาจากสมุดโทรศัพท์) ที่นี่คือ มันมองเหมือน การส่งสัญญาณของเขา#

โทรศัพท์หลอดเหรียญริมถนน

ยูซุกกำลังฟัง *เสียงกังซู : ชั้นไม่ได้ต้องการตกลงอะไรกับแกหลังจากเกิดเรื่องนี้ ชั้นต้องการให้แก ส่งเอกสารทั้งหมดคืนให้ชั้น ถ้าแกบอกตำรวจ ชั้นไม่รับประกันความปลอดภัยของคนที่อยู่กับชั้น

ด้านหน้าไนท์คลับ

กังซูกำลังนั่งเอนไปบนเก้าอี้นอน ละเลียดดื่มและกินของว่างอย่างสบายอารมณ์
ในเสี้ยวนาทีนั้นเอง ลูกสมุนบางคนถูกส่งเข้ามาในสภาพสะบักสบอม กังซูตื่นตัวทันที มันลุกขึ้น มองอย่างระแวดระวัง ลูกน้องคนหนึ่งล้มลงไปเฉียดจมูกไปนิดเดียว ยูซุก เดินตรงมาที่มัน ล้มผู้ชายคนหนึ่งที่พยายามเข้ามาขวาง ยูซุกเผยด้านหลังของเขาให้ กังซู กำลังใช้ความคิด กังซูกลายเป็นอัมพาต ยูซุกหันกลับมาและ "ปัง!!"กังซูล้มลง

ด้านนอกไนท์คลับ

เสียงไซเรนตำรวจ จีฮุนและซุนจุนเดินก้าวลงมาจากรถตำรวจ เดินเข้าไปด้านในไนท์คลับ

ห้องด้านในไนท์คลับ

ทันใดประตูเปิดออก ยูซุกเดินเข้ามา แบงเกยืนขึ้นและเฮจุนนอนอยู่บนเก้าอี้นอน มีแผ่น กาวปิดปากเธอไว้ ยูซุกมองไป... แบงเก : ชั้นพยายามที่จะให้ทุกอย่างเป็นไปอย่างเงียบ ๆ แต่ทำไมแกถึงโครมครามล่ะ? เดินตรงไปยังยูซุก ยูซุกมองมาที่มันอย่างระมัดระวัง และพุ่งหมัดตรงไปยังมัน ทำให้มันล้มไป บนโต๊ะสิ้นสติไป

ด้านนอกสถานที่สารภาพบาป

ประตูเปิดออก ยูซุกเดินออกไป ตอนนี้เค้าจะไปที่ไหน? มีคนบางคนอยู่ที่นั่น กำลังรอคอย นั่นคือกีซุนจุน ทั้งคู่เดินไปด้วยกัน ซุนจุน : (มองตรงไปที่เรือนจำ)อะไรที่นายคิดเกี่ยวกับบ้านหลังใหญ่นี่หรือเปล่า? นายคงไม่อยากที่จะกลับมาที่นี่อีกแน่?...ในความเป็นจริงแล้ว ชั้นยังคงติดค้างอะไรนาย บางอย่าง (เขายื่นมือตรงไปข้างหน้า)ชั้นกำลังคิดว่า และเราไม่เคยจับมือกันมาก่อน (ยูซุกจับมือกับซุนจุน ซุนจุนกระซิบอะไรบางอย่าง) มีใครบางคนมากับชั้นด้วย.. ซุนจุนหันกลับมา และมีใครบางคนก้าวลงมาจากรถ คนคนนั้นคือเฮจุน

ริมทะเลสาปนอกเมือง

เฮจุนจอดรถลง ยูซุกนั่งอยู่ข้างเธอ ทั้งสองลงจากรถ ทั้งคู่เดินจูงมือกัน กำลังเดิน ด้วยท่าทางสบาย ๆ ด้านขวาของทั้งคู่คือทะเลสาป เยจูกำลังมองไปในทะเลสาปอย่างสงบ แซงยุบอยู่ข้าง ๆ เธอ ในรถเข็น กำลังเล่นของเล่นชนิดหนึ่ง (Toddler) ยูซุกและเฮจุนยิ้มให้กัน ด้วยความอบอุ่นซึ่งกันและกัน เฮจุนวิ่งไปพร้อมกับเด็กชายน้อย ๆ คนหนึ่ง...

"""อวสาน"""

ในที่สุดก็มาถึงตอนจบได้ซะทีนะคะ ขอบคุณมากค่ะสำหรับการติดตาม อ่านอย่างอดทนของทุกท่าน และที่ลืมไม่ได้คือผู้ร่วมด้วยช่วยกันแปลอีก 2 ท่าน คุณCutey และ คุณ Thida

With Love "Yimpan"

Barefooted Youth Episode 15 - Thai Translation

******** แผนกอาชญาวิทยา/สถานที่เก็บศพ
JiHoon นำ YoSuk เข้าไปในอาคาร. พวกเขาเข้าไปในห้องแล็บ. SoongJun กำลังคุยอยู่กับหมอหลายคน, ซึ่งนำเตียงเข็นที่มีคนตายนอนอยู่ออกมา. พวกเขาเปิดผ้าคลุมออก. SoongJun จ้องเขม็งไปที่ใบหน้าของ YoSuk.
JH : Jo JaeSik,อายุ 42 ปี เป็นเจ้านายคนที่ 2 ของแกงค์ ShinShaeKi, และเป็นมือขวาของ Jang MyungSuk (พูดกับ YoSuk) ถูกต้องไหม?
YS : (มองไปทางอื่น) ถูกต้องครับ
JiHoon ให้สัญญาณและพวกหมอนำเตียงออกไป
SJ : เขามีญาติพี่น้องไหม?
YS : ไม่มีครับ, เท่าที่ผมรู้, เขาโตมาในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า
SJ : พี่ชายของนายอยู่ที่โรงพยาบาลและพ่อของนายก็...ดังนั้น ไม่มีทางเลือก. อย่างไรก็ตาม เขาก็เป็นความรับผิดชอบของครอบครัวนาย (หมอหยิบแบบฟอร์มให้ YoSuk. YoSuk เซ็นชื่อ. SoongJun หรี่ตามอง) ฉันคิดว่านายมีคำถาม
YS : (ไม่ได้มอง) เกิดอะไรขึ้นกับพ่อ?
SJ : เขาหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย, ต้องขอบคุณมือขวาของเขา Jo JaeSik แต่ฉันคิดว่า JaeSik เป็นผู้ติดตามคนสุดท้าย
YS : ผมไปได้หรือยัง?
SJ : เราจะจับเขาได้ในไม่ช้า ถ้านายติดต่อเขา, บอกเขาด้วยว่ามันดีที่สุดสำหรับทุกๆคนที่เขาจะกลับตัว. การเป็นผู้หลบหนีตอนอายุเท่านี้, และยังไม่มีผู้ช่วยใดๆ มันจะไม่ง่าย
YoSuk ออกไป


******** โรงพยาบาล/ห้องโถงนั่งรอ
HaeJun กำลังมองไปนอกหน้าต่าง, มองไปในความมืดตรงหน้าเธอ. YoSuk นั่งห่างออกไป 2-3 ฟุต
YS : มันเป็นครั้งแรกที่ผมเห็นคนตาย แปลกนะ, เขามองดูสงบ. เขาเป็นลูกน้องคนสุดท้ายของพ่อผม (HaeJun มองดู YoSuk อย่างเศร้าใจ) มันแปลกใช่ไหม? จนกระทั่งเดี๋ยวนี้ ผมไม่เคยเผชิญหน้ากับความจริงว่าพ่อของผมเป็นใคร แต่ตอนนี้ผมรู้สึกว่าท่านคือพ่อของผม (HaeJun นั่งติดกับเขา,จับมือทั้งสองของเขาไว้)


******** ท่าเรือ
JiHoon กำลังคุยผ่านเครื่องว็อคกี้-ท็อคกี้ ของเขา, ให้คำแนะนำ. SoongJun กำลังออกคำสั่งกับตำรวจชายฝั่งให้เฝ้าระวังอย่างเข้มงวด เขาแน่ใจว่าชายแดนทุกด้านได้รับการดูแลอย่างดีแล้ว
SJ : เมื่อพิจารณาจากสุขภาพของ Jang MyungSuk, เขาไม่อาจจะซ่อนตัวได้นานมาก ไม่น่านานเกินกว่า 1 สัปดาห์


******** โรงพยาบาลโซล/ห้องโถงนั่งรอ
YS : (เขากำลังจับมือ HaeJun) คุณกลัวที่จะอยู่กับผมหรือเปล่า?
HJ : ไม่ค่ะ, จากนี้ไป, ฉันจะไม่ลังเลหรือกลัวอะไร, และฉันจะไม่วิ่งหนีอีกต่อไป (เธอมองไป...) ฉันจะปลดปล่อยความเกลียดชังในใจของฉันและฉันจะให้อภัยทุกๆคนที่ทำร้ายฉัน ถ้าพ่อยังมีชีวิตอยู่, ท่านจะต้องทำอย่างนี้แน่นอน (YoSuk กอดเธอ) ฉันจะไม่จากคุณไปอีก


******** ทางหลวง/ในรถตำรวจ
รถตำรวจหลายคันกำลังวิ่งด้วยความเร็วเต็มที่, พร้อมกับเปิดไซเรนไว้. SoongJun นั่งอยู่บนที่นั่งผู้โดยสาร,มองออกไปนอกหน้าต่างรถ, เคร่งเครียดและใช้ความคิด. JiHoon สังเกตุเห็นหมัดที่กำไว้แน่นของ SoongJun
JH : ผมขอโทษครับ...แต่ผมเคยได้ยินว่าพ่อของคุณตายอย่างไร
SJ : ทำไมคุณพูดเรื่องนั้นล่ะ?
JH : ผมรู้ว่าคุณรู้สึกอย่างไรกับ Jang MyungSuk…
SJ : (คาบบุหรี่ที่ยังไม่ได้จุดไฟ) ผมเข้าใจว่าคุณหมายความว่าอะไร? แต่ผมจะไม่ปล่อยให้อารมณ์ส่วนตัวขัดขวางคดีนี้ถ้าคุณกำลังกังวล
JH : ถ้าเป็นแบบนั้น, คุณควรปล่อยให้คนอื่นๆทำคดีนี้แทน
SJ : คุณพูดกับผมแบบนั้นได้อย่างไร? คุณรู้ไหมว่าผมรอเวลานี้มานานแค่ไหน
JH : Jang MyungSuk ไม่เหลืออะไรแล้วตอนนี้. แกงค์มาเฟียทั้งหมดของเขาพังทลายและลูกน้องของเขาทั้งหมดก็กระจัดกระจายไปหมด. แม้ว่าเขาต้องการวิ่งหนี, ก็ไม่มีที่ให้เขาไปหรอก. แค่นี้ยังไม่พออีกหรือ?
SJ : (ส่ายศีรษะ) ยังไม่พอ, ยังมีเหลืออีกอย่างหนึ่ง, ผมต้องการเป็นคนที่จับ Jang MyungSuk


******** ความฝัน
Jo JaeSik ซีดเซียวและใบหน้าของเขามองดูเหมือนผี, กระซิบ...
** กระท่อมชาวประมง
MS : (นอนหลับ) JaeSik… (เขาไอ, เหงื่อออกท่วมตัว) JaeSik! (เขาตื่นขึ้น)
เขาอยู่ในสถานที่ที่เปลี่ยวร้างและมืดมิดคนเดียว


******** โรงพยาบาลโซล/ห้องของ SangYup
SangYup : (นอนหลับ) พ่อ...(เขาตื่นขึ้น)
YeJu : (เช็ดใบหน้าของ SangYup ด้วยผ้าขนหนูชื้นๆ) คุณตื่นทำไมล่ะคะ? คุณควรนอนให้มากกว่านี้
SY : เวลาเท่าไหร่แล้ว? ทำไมที่นี่เงียบนัก? เวร, ผมเอาแต่ฝันร้าย
YJ : คุณกระหายน้ำไหมคะ? จากนี้ไป, คุณดื่มน้ำได้บ้างแล้ว
SY : มีบางอย่างเกิดขึ้นที่บ้านใช่ไหม? (เขาไม่ได้รับคำตอบ) ทำไมพ่อไม่เคยมาเยี่ยมเลย? (YeJu รินน้ำลงถ้วย) เกิดอะไรขึ้น?
YJ : จริงๆแล้ว... (เธอเปลี่ยนใจ) พ่อเข้าควบคุมแกงค์มาเฟียอีกครั้ง ท่านจะต้องยุ่งมากจริงๆ
SY : เวรเอ๊ย! ผมควรหายเร็วๆ เมื่อผมออกไปจากที่นี่, ผมจะทำงานให้ดีขึ้น ทำร่วมกันกับพ่อของผม, คราวหน้าผมจะทำงานให้ดีจริงๆ (YeJu ก้มหน้า)


******** บ้านของ SoongJun
SoongJun กำลังเดินอยู่ในห้องนั่งเล่น, นึกถึงพ่อของเขา
** เสียงของ SungJae : เด็กฝึกงานก็เป็นคนทำงานให้ประชาชนเหมือนกัน ลูกควรเรียนรู้ที่จะแต่งตัวให้เหมาะสม
** เสียงของ SoongJun : คนอื่นเรียกผมว่า คนล้าสมัย
** เสียงของ SungJae : ลูกไม่ได้มาจากครอบครัวของอัยการหรือ? นั่นหมายความว่าลูกต้องเป็นแบบอย่างในทุกๆเรื่อง
กลับมาเผชิญหน้ากับความจริง, SoongJun ถอนหายใจ


******** บ้านของ SoongJun/ห้องของ HaeJun
SoongJun เดินเข้าไปในห้องที่ว่างเปล่า, มองไปรอบๆ เขาเห็นรูปภาพที่ตัวเองถ่ายกับน้องสาว เขาหยิบขึ้นมาดู
โทรศัพท์ดังขึ้น
SJ : ครับ
เสียง : Jang DoSu ตายแล้ว
SJ : (ประหลาดใจ) Jang DoSu หรือ?


******** โรงเรียนประถม/บ้านของ DoSu
มีกรอบรูปของ Jang DoSu อยู่ตรงกลางโต๊ะที่เต็มไปด้วยอาหารและเทียน. Lydia กำลังร้องไห้, สวมชุด Kimonos แบบดั้งเดิมสำหรับไว้ทุกข์
สุภาพสตรี : (ร้องไห้คร่ำครวญ, สวมชุดสีขาวหม่นเหมือนกัน) ช่างโชคร้ายอะไรอย่างนี้ที่คุณจากไปแบบนี้! ทายาทคนหนึ่งของคุณกำลังหลบหนีและอีกคนหนึ่งอยู่ในโรงพยาบาล ใครจะดูแลเรื่องพิธีศพล่ะ? ครอบครัวนี้กำลังล่มสลาย! คุณจากไปตอนนี้ได้อย่างไร?


******** กระท่อมชาวประมง
รถยนต์คันหนึ่งจอดอยู่ด้านนอก, และมีเสียงฝีเท้าของผู้ชายคนหนึ่งดังให้ได้ยิน. ประตูเปิดออก. Jang MyungSuk ได้ยินเสียงประตูเอี๊ยดอ๊าด. เสียงฝีเท้าใกล้เข้ามา. Jang MyungSuk โจมตีจากทางด้านหลัง, โดยบิดคอของผู้บุกรุก
ทนาย Suh ไอ, ดิ้นรนไขว่คว้าหาอากาศ
MS : คุณนั่นเอง...(เขาปล่อยคอของทนาย Suh)
LS : JaeSik ส่งผมมา
MS : อะไรนะ? JaeSik ยังมีชีวิตอยู่หรือ?
LS : กระสุน 8 นัดโดนเขา ท่านคิดว่าเขาจะรอดไหม?
MS : แล้ว...
LS : หนึ่งวันก่อนเกิดเหตุ, เขามาหาผม (ทนาย Suh ถอดเสื้อโอเว่อร์โค๊ทของเขาออก และคลุมที่ไหล่ของ Jang MyungSuk)
** ไนต์คลับ
JS : (นั่งอยู่ข้างหน้าทนาย Suh) เร็วๆนี้, ผมจะไปจากเจ้านายของผม. ผมรู้สึกว่ามันคือจุดจบ ถ้าคุณได้ยินว่าผมถูกจับหรือตาย, คุณจะรู้ว่าคุณ Jang จะไม่มีใครอยู่ข้างๆท่านเลย. ดังนั้น, ผมขอให้คุณช่วยดูแลท่าน (เขาผลักจดหมายไปให้ทนายความ) มีมากพออยู่ในนั้น
LS : (มองดู) นั่นคืออะไร?
JS : ไม่มีอะไรฟรีสำหรับคุณ. แต่คุณได้รับเงินแล้ว,คุณทำงานของคุณได้ดี, ผมนับรวมแล้ว นั่นคือทำไมผมถึงมาหาคุณ
** กลับไปที่กระท่อมชาวประมง
MS : ตอนนี้ผมควรทำอย่างไร?
LS : JaeSik บอกว่า ผมควรพยายามส่งท่านไปที่ญี่ปุ่น. ถ้าเป็นไปไม่ได้, ให้ช่วยทำให้โทษของท่านเบาลง
MS : คุณตัดสินใจอย่างไร?
LS : ข้อสอง ชายแดนทุกด้านถูกดูแลอย่างดี และคนเพียงคนเดียวที่จะช่วยท่านได้คือ KioKoto, แต่เขาไปซิดนีย์แล้ว หมายความว่าเขาจะไม่ช่วย
MS : ผมมีเรื่องขอร้อง พา YoSuk มาที่นี่
LS : YoSuk หรือ?
MS : ผมได้ยินมาว่าเขากำลังคบกับลูกสาวของ Ki SungJae ถ้าเป็นไปได้, พาเธอมาที่นี่ด้วย ผมต้องการการให้อภัยครั้งสุดท้าย


******** โรงเรียนประถม/ด้านนอก
มีเต็นท์หลายหลังและผู้คนมากมายเดินเข้าเดินออก, เตรียมพิธีศพ. รถยนต์สีดำคันหนึ่งขับเข้ามา. อันธพาลจำนวนมากที่กำลังนั่งอยู่ในเต๊นท์วิ่งออกไปต้อนรับแขก : BangKe และ TalBok ออกมาจากรถ
** โรงเรียนประถม/ห้องจัดพิธีศพ
YoSuk อยู่ในชุดไว้ทุกข์, ได้รับความเสียอกเสียใจจากผู้คน. เขาคำนับแขกคนสุดท้ายและแขกออกไป. เขาเห็น BangKe และ TalBok, และคำนับคนทั้งคู่. BangKe และ TalBok คำนับรูปของ DoSu, และพวกเขาคำนับ YoSuk อีกครั้งหนึ่ง ทั้ง 3 คนนั่งลง
BK : คุณคงรู้สึกตกใจมาก
TB : (เขาตรวจดูถ้อยคำที่เขียนไว้บนฝ่ามือและกระซิบ) “ มันคือคุณต้องรู้สึกเสียใจมากต่างหาก...”
BK : (พูดกับ TalBok) ใช้ได้น่า, ตราบใดที่เขาเข้าใจ (พูดกับ YoSuk) มันเจ็บปวดมากนะที่เห็นพิธีศพของท่านหงอยเหงาแบบนี้
YS : (มองดูอย่างเคร่งขรึม) ถ้านายทำ, นายควรไปซะ
BK : ผมอยู่กับเจ้านายใหญ่มาเป็นเวลานาน ผมไม่ควรเพิกเฉยในช่วงเวลาเช่นนี้. ถ้าคุณอนุญาต, ผมจะบอกลูกน้องของผมและเราสามารถจัดการพิธีศพที่ถูกต้องได้ นี่มันอะไรเนี่ย? น่าละอายมาก
YS : ฉันต้องบอกนายอีกครั้งใช่ไหม
BK : ผมไม่ได้หมายความว่าอะไรทั้งนั้น เวลาของ ShinShaKi จบไปแล้ว. หันมาเผชิญหน้ากับความจริงเถอะ ถ้าพี่ชายของคุณตัดสินใจที่จะมีชีวิตแบบธรรมดา, ผมจะทำให้แน่ใจว่าคุณจะสะดวกสบาย ผมรู้ว่าคุณอาจรู้สึกไม่ดีกับผม, แต่ผมต้องการให้คุณยกโทษให้และลืมความทรงจำร้ายๆเหล่านั้นซะ
YS : (ยืนขึ้น) ฉันยังไม่ได้บอกพวกนายให้ออกไปหรือไง? (เขาหันความสนใจไปยังคนอื่นๆที่เดินเข้ามา, คำนับพวกเขา)
** โรงเรียนประถม/ด้านนอก
BangKe กำลังอยู่ในรถของเขา, TalBok ขึ้นรถตามมา
BK : TalBok, ถ้าแกเป็นคุณ Jang, แกจะไปซ่อนที่ไหน?...


******** แผนกอาชญาวิทยา/ห้องทำงานของ SoongJun
SJ : ฉันไม่ร่วมงานกับคนอย่างแก
BK : (ยื่นกระดาษชิ้นหนึ่งให้) นี่, คือที่ที่คุณ Jang กำลังซ่อนอยู่
SJ : ออกไป, ฉันไม่ต้องการความช่วยเหลือของแก
BK : (ยืนขึ้นและหัวเราะ) คุณเข้มงวดมากกว่าพ่อของคุณ นี่มันแค่การกระทำธรรมดาจากประชาชนคนหนึ่งที่ต้องการมีชีวิตที่เหมาะสม (เขาออกไป, ตามไปด้วย TalBok)


******** กระท่อมชาวประมง
MyungSuk กำลังตกใจ เขาหายใจอย่างลำบาก. YoSuk นั่งอยู่ข้างหัวเข่าของเขา, คอยอยู่. HaeJun กำลังยืนอยู่ไกลออกไป
MS : ท่านจากไปเมื่อไหร่?
YS : เมื่อวานนี้ครับ, ตอนเช้า
MS : (คร่ำครวญ) โฮ!!!
** เวลาต่อมา
MS : (เช็ดคราบน้ำตาออกไป) พ่อรู้สึกว่าชีวิตของพ่อจะจบแล้ว. ถ้าพ่อมองกลับไป, พ่อมีชีวิตที่เลวร้ายจริงๆ. สิ่งที่เหลือไว้ทั้งหมดคือหัวใจที่เต็มไปด้วยความเศร้าโศก. พ่อผ่านมาทั้งหมดโดยไม่เหลืออะไรเลยหรือ? (เขาหัวเราะกับตัวเอง) มันเป็นชีวิตบ้าๆที่ดำเนินไปเหมือนสายลม
MyungSuk หันกลับมาเห็น HaeJun. YoSuk หันตามมาด้วย
MS : ลูกสาว, เหตุผลที่ฉันเรียกเธอมาก็เพื่อจะบอกเธอไม่ให้แบกภาระแห่งความผิดพลาดของฉันไว้ในหัวใจของเธอ. เธอสองคนต้องใช้ชีวิตเป็นของตัวเอง, ให้เหมือนกับว่าเธอไม่เคยรู้จักฉัน, ขอร้องเถอะ, จงคิดแบบนั้นและปล่อยให้ฉันชดใช้สิ่งที่ฉันทำทั้งหมด. ฉัน, เพียงคนเดียว, ที่ต้องชดใช้!


******** กระท่อมชาวประมง/ด้านนอก
พวกตำรวจลาดตระเวนใกล้เข้ามา, เปิดไซเรนดังลั่น. พวกเขาพังกระท่อมเข้าไป. SoongJun และ JiHoon เห็นไหล่ของ YoSuk และ HaeJun, พวกเขากำลังกอดกันและตัวแข็งทื่อด้วยความตกใจ. ไม่มีร่องรอยของ Jang MyungSuk
SJ : (แยกคู่รักทั้งสองออกจากกัน, และเขย่าตัว YoSuk) เขาไปไหน? Jang MyungSuk ไปอยู่ที่ไหน? (เขาจะชก YoSuk แต่ก็เปลี่ยนใจและหันไปหา HaeJun) ฟังฉันนะ. เธอไม่ใช่น้องสาวของฉันอีกต่อไป.บอกฉันมาว่า Jang MyungSuk อยู่ที่ไหน (เขาไม่ได้รับคำตอบ) ฉันไม่สามารถจับกุมเขาได้เพราะว่าเขาคือครอบครัวของ Jang MyungSuk, แต่กับเธอมันแตกต่างกัน. ฉันสามารถจับเธอได้ในฐานะผู้สมรู้ร่วมคิดและขัดขวางกระบวนการยุติธรรม. เธอจะไม่พูดหน่อยหรือ? (ยังคงไม่มีคำตอบ) ก็ได้ (พูดกับตำรวจคนอื่น) จับเธอ (ตำรวจสองนายพาเธอออกไป. YoSuk มองตาม)
YS : (SoongJun เดินจากไป) ผมมีเรื่องจะขอร้อง (SoongJun ดูเหมือนไม่ได้ยิน ดังนั้น YoSuk จึงเดินเข้าไปหาเขาและคุกเข่า) มันเป็นการขอร้องครั้งแรกและครั้งสุดท้าย. ผมรู้ดีว่าพ่อของผมทำอะไร, และท่านไม่สมควรได้รับการให้อภัย. แต่ท่านก็ได้ชดใช้ในสิ่งที่ท่านทำไปแล้วโดยการไม่ได้ไปร่วมพิธีศพของพ่อของท่าน. ให้ท่านไปที่นั่นและคำนับคุณปู่สักครั้ง. ให้เวลาท่านแค่ 1 ชั่วโมง. หลังจากนั้น, ผมจะพูดให้ท่านมอบตัว
SJ : นายพูดว่า 1 ชั่วโมงใช่ไหม? ตกลง (เขาจากไป)
JH : เมื่อไหร่ก็ตามที่ฉันเห็นเขา, ฉันตระหนักได้ว่ามันน่ากลัวแค่ไหนที่จะเกลียดใครสักคน. แต่ฉันเข้าใจเขานะ. ฉันคงจะทำแบบเดียวกัน. นอกจากนี้, จุดมุ่งหมายสุดท้ายของเราคือการทำลายหัวหน้าที่จะทำให้แกงค์มาเฟียกลับมารวมตัวกัน. ฉันคิดว่ามันโชคดีมากที่นายไม่ได้ยืนอยู่ที่จุดนั้น. ฉันขอบคุณนายสำหรับเรื่องนั้น (เขาวางมือลงบนไหล่ของ YoSuk) เขาจะรักษาสัญญา (เขาจากไป)


******** โรงเรียนประถม/ด้านนอก
ผู้คนกำลังอยู่ภายในเต็นท์หลายหลัง, กำลังกินและดื่ม. Lydia กำลังเสิร์ฟอาหารให้พวกเขา. Lydia ตัวแข็งเมื่อเธอเห็น MyungSuk เดินมาทางเธอ. อันธพาลทั้งหมดเข้าแถวเพื่อต้อนรับเขา. Lydia เอามือข้างหนึ่งปิดปาก, อดกลั้นไม่ให้ร้องไห้. MyungSuk ปลอบโยนเธอ
** โรงเรียนประถม/ห้องที่จัดพิธีศพ
MyungSuk คำนับรูปของพ่อของเขา,ไออย่างหนัก, อดกลั้นไม่ให้ร้องไห้. Lydia, แม่ของเธอและ YoSuk กำลังยืนอยู่ที่นั่น
MS : พ่อครับ! โฮ!!! (เขาคร่ำครวญ)


******** ใกล้กับโรงเรียนประถม/ข้างในรถตำรวจ
JH : (พูดกับ SoongJun) คุณต้องการทำแบบนี้หรือ?
SJ : (ไม่สนใจ JiHoon, เขาคุยผ่านว็อคกี้-ท็อคกี้ของเขา) จอดรถ (เขามองดูนาฬิกาข้อมือ) Jang MyungSuk เข้าไปในโรงเรียน 20 นาทีแล้ว. พวกเราจะเข้าไป, อีก 40 นาที
JH : ผมรู้สึกว่ามันไม่ใช่...
SJ : (ขัดจังหวะเขา) ผมจะรักษาคำพูดของผมที่ให้เวลาเขา 1 ชั่วโมง แต่ไม่มากกว่านี้


******** โรงพยาบาลโซล/ห้องของ SangYup และ ข้างนอกห้อง
SangYup ดึงเข็มที่เจาะเข้าเส้นเลือดออกจากแขนและคลานด้วยความเจ็บปวด. เขาไปถึงเก้าอี้เข็นและออกไปข้างนอก, ที่ซึ่งลูกน้องของเขากำลังนอนหลับอยู่บนเก้าอี้. Sado ยืนขึ้น, ตกใจ. SangYup กำมือรอบคอของเขา
SY : บอกความจริงฉันมาไม่ว่าฉันจะถามอะไรแก. ฉันจะฆ่าแกถ้าแกโกหก. เกิดอะไรขึ้นที่บ้าน? เกิดอะไรขึ้นกับพ่อ?
Sado : ไม่มีอะไรครับ...
SY : โธ่เว๊ย!! (เขาตะโกนราวกับสัตว์จนปลุกผู้คุ้มกันคนอื่นๆ) บอกความจริงฉันมา อย่าโกหก (Sado ก้มหน้า)


******** ใกล้กับโรงเรียนประถม/ข้างในรถตำรวจ
SoongJun มองดูนาฬิกาข้อมือ. JiHoon ดูไม่ค่อยสบายใจนัก
SJ : (พูดใส่ว็อคกี้-ท็อคกี้) ได้เวลาแล้ว จำเอาไว้, คุณกำลังเจอกับหัวหน้าใหญ่ของมาเฟีย. ดังนั้นจัดการกับเขาให้เหมาะสม. ไปกันเถอะ! (เปิดไซเรน)


******** โรงเรียนประถม/ด้านนอก
ทุกๆคนได้ยินเสียงไซเรนของรถตำรวจ, และเริ่มวิ่ง. อันธพาลทั้งหมดไปที่ทางเข้า, กั้นรถตำรวจไว้ขณะที่พวกเขาเข้ามา
** โรงเรียนประถม/ห้องที่จัดพิธีศพ
YoSuk และ MyungSuk ได้ยินเสียงไซเรน
YS : (ยืนขึ้น) อยู่ที่นี่เถอะครับ
MS : ไม่, พ่อจะไป (เขายืนขึ้น)
YS : พ่อครับ...
** โรงเรียนประถม/ด้านนอก
Jang MyungSuk เดินไปหาพวกตำรวจ. YoSuk, Lydia และ แม่ของเธอเดินตามมาข้างหลัง. พวกอันธพาลเงียบเสียงลง
SoongJun มองดู MyungSuk อย่างเฉียบขาด
SJ : จับเขา (พวกตำรวจเดินเข้าไปหา MyungSuk)
MS : รอเดี๋ยว. ลูกน้องของผมอยู่ที่นี่. ให้ผมเดินไปเอง
SJ : (เข้าไปใกล้มากขึ้น) ....พาเขาไป
ผู้คนต่างตื่นตัว ตำรวจใส่กุญแจมือ MyungSuk และผลักเขา. แม่เลี้ยงของเขาวิ่งมาหาและกั้นทางเอาไว้, ร้องไห้ด้วยความขมขื่น, “ไม่!!!” ตำรวจผลักเธอไปด้านข้างและลาก MyungSuk ต่อไป
YoSuk ยืนอยู่ตรงนั้น, พยายามกลั้นน้ำตา. หลังจากดูพ่อของเขาถูกลากออกไป, เขาเดินไปหา SoongJun และชกเขาอย่างแรง. พวกตำรวจวิ่งเข้ามาขณะที่ SoongJun ล้มลง
SJ : (ให้สัญญาณ) ไม่ต้อง, ปล่อยเขาไป (พูดกับ YoSuk) ครั้งนี้ฉันยกโทษให้นาย เพราะฉันเข้าใจว่ามันรู้สึกอย่างไรที่เห็นพ่อของนายถูกลบหลู่...แบบนั้น...


******** โรงพยาบาลโซล
SY : ทุเรศอะไรอย่างนี้วะ! ฉันเป็นคนเดียวที่ไม่รู้เรื่อง (พูดกับ Sado) ออกไปเดี๋ยวนี้. ฉันต้องการอยู่คนเดียว (ตะโกนอย่างกับคนบ้า) อ๊าก!!!


******** แผนกอาชญาวิทยา/ห้องทำงานของ SoongJun
SoongJun กำลังสูบบุหรี่ มีเสียงเคาะประตู. เจ้าหน้าที่ตำรวจคนหนึ่งพา HaeJun เข้ามา. เจ้าหน้าที่ตำรวจออกไป, ปิดประตู
SJ : พรุ่งนี้, พี่จะไปเยี่ยมหลุมศพของพ่อ. เธอจะไปกับพี่ไหม?
HJ : ถ้าพี่จะปลดปล่อยความเกลียดชัง, ถ้าพี่จะให้อภัย. พ่อคงไม่อยากเห็นพี่เป็นแบบนี้
SJ : พี่ไม่เข้าใจเธอ
HJ : ฉันกลัวคนที่พี่อาจจะกลายเป็น
SJ : อย่างน้อยพี่ก็ไม่ได้ทำลายระเบียบแบบแผนและทำตัวแตกต่างจากมาตรฐานทั่วไป


******** สำนักงานของ KangSoo
SuHwa กำลังเมา. DogN และ MaeJu รู้สึกเสียใจกับเธอ
DogN : ฉันไม่รู้จริงๆ ว่า KangSoo เรียกเธอมาเพื่อเหตุผลนั้น
MaeJu : คราวหน้าที่เขาเรียกเธอ, ไม่ต้องมา. ไม่มีเหตุผลที่เธอจะเป็นสัตว์เลี้ยงของ KangSoo
KangSoo : (เข้ามาในห้อง, พูดกับ SuHwa) เธอทำทุกอย่างดีหรือเปล่า? เขาเป็นคนสำคัญมาก, ดังนั้นดูแลเขาให้ดี (เขาเลื่อนจดหมายซองหนึ่งไปทางเธอ. SuHwa ไม่สนใจ. ดังนั้นเขาจึงใส่จดหมายไว้ในกระเป๋าถือของเธอ) ซื้ออะไรก็ได้ที่เธอต้องการด้วยสิ่งนี้. มีไนท์คลับที่ฉันต้องการให้เธอดูแลถ้าเธอต้องการ ฉันบอกเธออยู่ว่าฉันจะดูแลเธออย่างดี


******** ถนนของกรุงโซล
SuHwa กำลังเดินอยู่คนเดียว, รู้สึกถึงอากาศเย็นที่มาสัมผัสเธอ, หนาวสั่นและเหน็ดเหนื่อย
เสียงของ SuHwa : YoSuk, มันไม่แปลกใช่ไหม? ทุกวันนี้ฉันยังฝันถึงเวลาที่เราอาศัยอยู่ใน ChungChan. แต่เมื่อฉันตื่นขึ้นมา, ทุกๆสิ่งดูเหมือนเลือนลางและห่างไกล. ฉันลืมช่วงเวลาเหล่านั้นไปแล้วหรือ? (เธอเดินไปที่ตู้จดหมาย) จริงๆแล้ว, ฉันอาจจะไปไกล. ใครบางคนขอให้ฉันไปอเมริกา, และฉันกำลังคิดอยู่. ถ้าฉันไป, ฉันอาจไม่ได้เห็นเธออีก (เธอหย่อนจดหมายลงในตู้)
เสียงของ SuHwa : มีบางอย่างที่ฉันต้องการบอกเธอจริงๆ. แต่ฉันไม่สามารถบอกเธอได้อีกแล้ว. ลาก่อน!


******** โรงพยาบาลโซล/ห้องของ SangYup
SY : (พูดกับ YoSuk) อย่าคิดนะว่ามันจบแล้ว. เมื่อฉันดีขึ้น, ฉันจะนำแกงค์มารวมกันอีก (YoSuk มองอย่างกังวล)
** โรงพยาบาลโซล/ทางเดิน
YoSuk กำลังออกจากโรงพยาบาลและใช้ความคิด
เสียงของ YeJu : ผู้ชายคนนี้จะเดินไม่ได้อีกต่อไป. เขาจะไม่มีความรู้สึกตั้งแต่ช่วงเอวลงมา


******** โรงเรียนประถม/ด้านนอก
เต็นท์หลายหลังยังคงตั้งอยู่ แต่ลมแรงเกือบทำให้พวกมันล้ม. พวกมันมองดูเหมือนซากแห่งความรุ่งโรจน์ของอดีต : ทำให้นึกได้ว่ามีพายุพัดมาและกวาดเอาทุกๆอย่างไปจนหมด และตอนนี้, ใครบางคนจำเป็นที่จะต้องทำความสะอาดความยุ่งเหยิงทั้งหมด. YoSuk กำลังยืนอยู่ที่นั่นคนเดียว, ใช้ความคิด
ทนาย Suh : (เดินเข้ามาหา) พิธีศพสามารถบอกได้จริงๆว่าบุคคลหนึ่งใช้ชีวิตอย่างไร. ที่นี่เงียบเหงาอย่างน่าสมเพศ...ผมรู้สึกแย่ที่ต้องมาในสถานที่แบบนี้, แต่ผมคิดว่าคุณอาจต้องการใครสักคนเป็นเพื่อนคุย
YS : อะไรจะเกิดขึ้นกับพ่อครับ?
LS : ถ้าเข้าโชคร้าย, เขาจะติดคุกตลอดชีวิต. หรือมิฉะนั้นก็อาจจะติดสัก 7 ถึง 8 ปี. แม้ว่าเป็นแบบนั้น, ท่านก็ต้องอยู่ในระหว่างภาคทัณฑ์เป็นพิเศษ. ดังนั้น, ที่สุดแล้ว, มันก็เหมือนกัน. ตอนนี้ไม่มีอะไรที่ผมสามารถทำได้. (เขาถอนหายใจ) มันยากที่จะเชื่อว่ามาเฟียที่มีอำนาจขนาดนั้นจะถูกทำลายได้อย่างง่ายดาย. ตอนนี้แทบไม่มีอะไรเหลือแล้ว. มันจบแล้วจริงๆ...ทุกอย่างจบแล้ว
YS : ยังไม่จบทุกอย่างหรอกครับ
LS : (หันกลับมา) คุณพูดว่าอะไรนะ?
YS : (เงยหน้าขึ้น) มันยังไม่จบโดยสิ้นเชิงหรอก


********จบตอน********

โปรดติดตามตอนที่ 16 ซึ่งเป็นตอนจบ ได้จากคุณ Yimpan ค่ะ

Translated by Cutey

Barefooted Youth Episode 14 - Thai Translation

******** โรงเรียนประถม/ด้านนอก
YoSuk เห็นว่าเธอเดินหายเข้าไปในความมืด,เขาต้องการพูดบางอย่างแต่ไม่สามารถหยุดเธอได้. เขาได้แต่ยืนอยู่ตรงนั้น...ทันใดนั้น เขาเริ่มออกวิ่ง. เขาเห็น HaeJun เดินอย่างช้าๆห่างออกไป. เขาเดินไปหา,แตะที่หลังของเธอและหมุนตัวเธอกลับมา. เขากอดและลูบผมเธออย่างทะนุถนอม. พวกเขาทั้งคู่ต่างหลับตา
พวกเขาต้องอดทนมามากเกินไปแล้ว! DoSu ซึ่งยืนอยู่แถวนั้นเห็นพวกเขา


******** คฤหาสน์มืด/ห้องนั่งเล่น
Jang MyungSuk : (ผลักเด็กสาวออกไปและทำแจกันดอกไม้แตก) ไอ้ลูกหมา! (เขาหยิบดาบที่แขวนอยู่บนผนังออกมาและชี้มันขึ้นไปในอากาศ) ไปหาพวกมันเดี๋ยวนี้! ไม่ว่าพวกมันจะอยู่ที่ไหน,ไปหาให้เจอ
JaeSik : ท่านครับ,มันกระทันหันมากที่จะย้าย SangYup ไปที่โรงพยาบาลในกรุงโซล
ทนาย Suh : ผมจัดการให้แกงค์ ShinShaeKi จองห้องไว้แล้วที่โรงพยาบาลของมหาวิทยาลัย
MS : ไปหาหมอที่ดีที่สุดมา. เราต้องช่วยเขา,ฉันไม่ยอมให้เขาตายหรอก!


******** โรงพยาบาลในชนบท/ห้องโถง
เหล่าอันธพาลและตำรวจกำลังเฝ้าสถานที่แห่งนั้นอยู่. YeJu กำลังเดินอยู่โดยสวมชุดคนไข้, มีนางพยาบาลเดินตามมา. เธอพยายามที่จะเปิดห้องของ SangYup แต่พวกผู้คุ้มกันห้ามเธอไว้
YJ : ให้ฉันเข้าไป,ฉันเป็นภรรยาของเขา
** ห้องของ SangYup
YJ : (มองดูสามีที่ยังไม่ได้สติของเธอ,เธอพูดกับตัวเองโดยไม่ได้ขยับริมฝีปาก) ที่รักคะ,ฉันไม่เคยเรียกคุณแบบนี้มาก่อน ฉันกำลังเรียกคุณอย่างนี้เป็นครั้งแรกแต่คุณไม่ได้ยินฉัน. ฉันรู้ว่าคุณจะไม่ยอมถูกทำลายแบบนี้,คุณจะต่อสู้กลับ (เธอจับมือขวาของ SangYup) ฉันจะไม่อยู่ห่างคุณเลย. อดทนไว้นะคะ (เธอวางศีรษะไว้บนลำตัวของเขา)
** กลับไปที่ห้องโถง
BangKe และ ลูกน้องของเขากำลังเดิน. เหล่าอันธพาลที่ดูแลสถานที่อยู่คำนับให้เขา
BK : (พูดกับ Sado) เจ้านายเป็นอย่างไรบ้าง?
Sado : เขาไม่ได้อยู่ในภาวะวิกฤตแล้ว. เราจะย้ายเขาไปที่โซลหรือเปล่า?
BK : ย้ายสิ,เขาอยู่ที่ไหนล่ะ
Sado : (ชี้นิ้ว) ทางนี้
BK : (พูดกับลูกน้อง) พวกแกรออยู่ที่นี่ (พูดกับ TalBok) ดูแลบริเวณนี้ไว้ให้ดี


******** โรงเรียนประถม/ห้องเรียนที่ว่างเปล่า
YoSuk นั่งหันหลังให้กระดานดำ,ใกล้กับหน้าต่าง. HaeJun นั่งห่างออกไป 2-3 ที่นั่ง,หันหน้าเข้าหากระดานดำ. พวกเขาดูเหมือนกลัวที่จะมองดูกันและกัน
YS : ผมคิดว่าคุณจะลืมผมไปแล้ว
HJ : คุณคิดจริงๆหรือว่าฉันทำแบบนั้นได้?
YS : (เขามองดูเธอ. HaeJun มองกลับมา) HaeJun…(น้ำตาไหลออกมาจากดวงตาทั้งสองข้างของเธอ)


******** โรงพยาบาลในชนบท/ด้านนอกและห้องโถง
รถลาดตระเวนของตำรวจกำลังเข้าไปในโรงพยาบาลอย่างรีบร้อน ด้วยความเร็วเต็มที่,เปิดไซเรนดังลั่น. JiHoon และ SoongJun ออกมาจากรถลาดตระเวน. พวกเขาทั้งคู่เดินไปตามห้องโถง,และแสดงบัตรประจำตัวให้ผู้คุ้มกันดูและเข้าไปในห้องของ SangYup


******** โรงเรียนประถม/ห้องเรียนที่ว่างเปล่า
Lydia : (ยืนอยู่ข้างนอกห้องเรียนและลังเลเมื่อเธอเห็น HaeJun) ขอโทษค่ะ...คุณควรจะไปเปลี่ยนเสื้อผ้าและไปที่โรงพยาบาลเดี๋ยวนี้. พวกนั้นจะย้ายเขาไปโซล


******** โรงพยาบาลในชนบท/ห้องโถง
SoongJun และ JiHoon เดินออกมาจากห้องของ SangYup. พวกผู้คุ้มกันทำความเคารพเขา. คนสองคนกึ่งเดินกึ่งวิ่งมาทางพวกเขา. พวกเขาคือ YoSuk และ HaeJun. พวกเขาหยุด. SoongJun มองดู HaeJun และรู้สึกถึงการถูกหักหลัง. HaeJun ก้มหน้า
SJ : เธอลืมแล้วหรือว่าพ่อของเราตายอย่างไร?
HJ : พี่คะ...
SoongJun เดินออกไป. JiHoon จ้องมอง YoSuk. ประตูเปิดออก. SangYup กำลังถูกเคลื่อนย้ายโดยบุคลากรทางการแพทย์


******** โรงพยาบาลในชนบท/ด้านนอก
เตียงของ SangYup กำลังถูกปรับให้เข้าที่ในรถพยาบาล. YoSuk เห็นมือของ SangYup สั่นเล็กน้อย
YS : (เข้าก้มไปใกล้) พี่ครับ! (เขาแตะมือของ SangYup) พี่ครับ (เขาพยายามฟังแต่คนอื่นๆดึงเขาออกมา)
BK : (พูดกับ TalBok) เข้าไป! (เขาพูดกับคนอื่นๆ) พวกแกอยู่ที่นี่และดูแลคุณนาย Jang ด้วย (เขาเข้าไปในรถตัวเองและขับตามรถพยาบาลไป. YoSuk และคนที่เหลือมองเขาจากไป)


******** โรงพยาบาลในชนบท/ม้านั่งสำหรับนั่งรอ
HaeJun นั่งคิดอะไรคนเดียว. YoSuk นั่งติดกับเธอ
YS : (ไม่ได้มอง) กับพี่ชายของคุณ,เขาอาจจะตัดสินว่าเรามีความผิด,แต่สำหรับผมเขาเป็นเหมือนพี่ชาย ผมไม่อาจปฏิเสธได้ว่า ผม...ไม่มีความกล้าพอที่จะมีคุณ เราไม่ควรมาพบกันตั้งแต่ตอนแรก... (HaeJun จับมือของ YoSuk มองดูเขา. YoSuk มองตอบกลับมา)
HaeJun ถอดแหวนออกจากนิ้วก้อยของ YoSuk และสวมมันไว้ที่นิ้วนางของเธอ. YoSuk ประคองศีรษะของ HaeJun มาวางบนไหล่ของเขาและปลอบโยนเธอ


******** โรงพยาบาลมหาวิทยาลัยโซล
MS : (เขามองดูนาฬิกาข้อมือ) เกิดอะไรขึ้น? พวกเขาควรมาถึงแล้วนี่. พวกเขาประสบอุบัติเหตุหรืออะไรหรือเปล่า?
JaeSik : ไม่น่าจะเป็นไปได้ ผมจะไปดูเองครับท่าน
** ต่อมา
JaeSik วิ่งกลับเข้ามา,ไม่สามารถพูดอะไรออกมาได้
MS : (ยืนขึ้น) กลับบ้านกันเถอะ
JS : อะไรนะครับ?
MS : เขาจะไม่มาที่นี่ พวกมันหลอกเราอีกแล้ว (เขาเดินออกไป)


******** คฤหาสน์มืด/ห้องนั่งเล่น
ทนาย Suh และ MyungSuk กำลังนั่งอยู่. JaeSik ยืนอยู่ด้านหลัง. อันธพาลคนอื่นๆกำลังยืนอยู่ไกลออกไป. MyungSuk สูบบุหรี่. โทรศัพท์ดังขึ้น
JS : (รับโทรศัพท์) ใช่...BangKe, ไอ้ลูกหมา! (ทนาย Suh หมุนเปิดปุ่มลำโพง)
เสียงของ BangKe : ยกโทษให้ผมด้วย แต่ผมต้องเอาชีวิตรอด
MS : SangYup อยู่ที่ไหน?
เสียงของ BangKe : เจ้านายครับ,ผมเสียใจจริงๆที่ต้องบอกท่านทางโทรศัพท์แบบนี้. ไม่ต้องกังวลเรื่องคุณ Jang ครับ. พวกเราจะดูแลเขาอย่างดี
MS : แกทำแบบนี้กับฉันได้อย่างไร? แกทรยศฉันเพื่อใคร?
เสียง : ผมจะโทรศัพท์หาท่านทีหลัง. ผมจะบอกท่านเกี่ยวกับเงื่อนไข (เขาวางหู)
MS : Jung BangKe, แก ได้ลูกหมา!


******* สำนักงานของ SoongJun
SJ : (ทำเสียงเย้ยหยัน) คุณกำลังขอความช่วยเหลือผมหรือ?
ทนาย Suh : นี่มันเป็นคดีของคุณ
SJ : คุณไม่ละอายบ้างหรือไง? ครั้งหนึ่งคุณเคยเป็นรุ่นพี่ของผมที่มีศักยภาพมากมาย. แต่ตอนนี้,คุณเป็นได้แค่คนรับใช้ของพวกอันธพาล
ทนาย Suh : ถ้าโลกนี้เต็มไปด้วยคนดี,มันก็คงไม่มีความสนุก. ก็คนอย่างผมนี่แหละที่ยอมรับว่าไม่ได้เป็นคนดี
SJ : แม้ว่าคุณจะไม่ขอร้องผม,ผมก็เตรียมพร้อมอยู่แล้ว. ไม่ใช่เพื่อ Jang MyungSuk แต่เป็นเพราะว่านี่เป็นงานของผม. ราตรีสวัสดิ์!


******** บ้านของ SoongJun
HaeJun เดินเข้ามาขณะที่ SoongJun กำลังจะออกไป. HaeJun มองดูรู้สึกผิด. SoongJun พยายามเดินผ่านเธอไป
HJ : พี่คะ...(SoongJun หยุด) ฉันมีบางอย่างจะบอกพี่. ฉันต้องบอกพี่แล้วจริงๆ. ฉันรักผู้ชายคนนั้น
SJ : (ไม่อยากจะเชื่อ) อะไรนะ? เธอพูดว่าอะไร?
HJ : จริงๆแล้ว (น้ำตากำลังก่อตัวอยู่รอบๆดวงตาทั้งสองข้างของเธอ) ระหว่าง 4 ปีที่ฉันอยู่ที่ปารีส ไม่มีแม้แต่วันเดียวที่ฉันไม่คิดถึงเขา
SJ : เธอรู้หรือเปล่าว่าเธอกำลังพูดอะไรกับพี่?
HJ : (น้ำตาไหล) ฉันขอโทษค่ะ,พี่. แต่ฉันไม่สามารถโกหกตัวเองและคนอื่นได้อีกต่อไป. ฉันเสียใจจริงๆ (เธอกำลังร้องไห้)
SoongJun จับบ่าทั้งสองข้างของเธอ,ดึงเธอเข้ามาใกล้และกอดเธอไว้, “พี่...จะไม่มีวันยกโทษให้เธอสำหรับเรื่องนี้ และพี่จะไม่ยกโทษให้ผู้ชายคนนั้นที่พรากเธอไปจากพี่” เขากอดเธอแน่นขึ้น.และวิ่งออกไป


******** คฤหาสน์มืด/ห้องนั่งเล่น
ห้องกำลังถูกสำรวจ. สายโทรศัพท์หลายสายถูกเชื่อมต่อกับศูนย์คอมพิวเตอร์โดย JiHoon และ ตำรวจคนอื่นๆ. โทรศัพท์ดังขึ้น
JH : (พูดกับ MyungSuk) คุณควรจะรับนะ เขาจะไม่สงสัยหรอกว่าคุณขอความช่วยเหลือจากตำรวจ. คุณต้องคุยกับเขาอย่างน้อย 5 นาทีเพื่อให้เราตามรอยที่อยู่เขาได้
MS : (ยกหูโทรศัพท์ขึ้น) อะไร
BK : ผมคือ BangKe,เจ้านาย. ผมเอง
MS : แกกำลังพยายามทำอะไร?
JH : (หยิบโทรศัพท์อีกสายขึ้น,กระซิบ) สัญญาณมาแล้ว เริ่มเลย
MS : แกทำแบบนี้กับฉันได้อย่างไร?
BK : ผมขอโทษ,แต่เราไม่มีทางเลือก
** ศูนย์คอมพิวเตอร์
ผู้คนกำลังทำงานโดยสวมหูฟัง,พิมพ์อยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์,มองดูแผนที่ที่หน้าจอขนาดใหญ่
** กลับไปที่คฤหาสน์มืด
MS : แกต้องการอะไร?
BK : เรื่องง่ายๆครับ. แค่ยกแกงค์ให้เราแล้วไปอยู่ในชนบทซะ เรารับรองกับท่านได้ว่าคุณ Jang จะปลอดภัย
MS : แกคิดว่าทั้งหมดนั่นราคาเท่าไหร่? แกบ้าไปแล้วหรือ? เรามีแกงค์ย่อยๆอย่างน้อย 80 แกงค์
BK : ผมรู้,ดังนั้นเราจะจ่ายให้ท่านทีละนิดทีละหน่อย ยังไงท่านก็ปลดเกษียณไปแล้วนี่ (โทรศัพท์อีกสายดังขึ้น)
JiHoon : (รับโทรศัพท์,กระซิบ) คุณพบแล้วหรือ? ที่ไหน? (เขาเขียนอะไรบางอย่างลงบนกระดาษโน๊ตและฉีกหน้านั้นออกมา) ไปกันเถอะ! (เขาวิ่งออกไปพร้อมกับคนของเขา)
MS : ตกลง,ฉันจะทำตามที่แกขอ อย่าแตะต้องลูกชายของฉัน พาเขาไปที่โรงพยาบาลทันที


******** ถนนของกรุงโซล
รถตำรวจลาดตระเวนเร่งความเร็วเต็มที่, เปิดไซเรนไว้


******** คฤหาสน์มืด/ห้องนั่งเล่น
Jang MyungSuk ใช้ดินสอทำเครื่องหมายบนสมุดโน๊ตที่ JiHoon ใช้. เขาสามารถเข้าใจรอยของปากกาบางอย่างได้ : มันคือที่อยู่
** ต่อมา
JaeSik อยู่ในสายโทรศัพท์,เขียนหมายเลขลงในกระดาษ, “ขอบใจ,ฉันจะตอบแทนสำหรับเรื่องนี้” เขาส่งหมายเลขให้ Jang MyungSuk
MS : แกคิดว่าเขาเกือบถึงหรือยัง?
JS : ครับท่าน,เกือบถึงแล้ว (MyungSuk หมุนหมายเลข #) ท่านจะทำอะไรครับ?
MS : (พูดโทรศัพท์) ฉัน Jang MyungSuk นะ. ตำรวจจะไปถึงเมื่อไหร่ก็ได้ หนีไปซะ,แล้วทิ้งลูกชายฉันไว้ที่นั่น (เขาวางหู)
JS : ท่านครับ,ท่านทำอะไรไป?


******** โรงงานที่ตั้งอยู่โดดเดี่ยว
รถตำรวจลาดตระเวนวิ่งไปรอบๆสถานที่. JiHoon เดินออกมา
** ข้างในโรงงาน
JiHoon เดินเข้าไป ตำรวจเก็บหลักฐานกำลังคุ้มกันเขาอยู่ เขาเห็นโต๊ะว่างเปล่าตัวหนึ่ง,กับชามซุปอุ่นๆ ที่ยังรับประทานไม่เสร็จ เขาเดินไปที่ผ้าม่านและผลักเปิดออก. SangYup กำลังนอนอยู่บนเตียง. ไม่มีใครอยู่ที่นั่น


******** คฤหาสน์มืด/ห้องนั่งเล่น
MyungSuk กำลังสูบบุหรี่. JaeSik ยืนอยู่ข้างหลังเขา. เด็กสาวคนหนึ่งเดินออกมาจากห้องของ MyungSuk นำเสื้อโอเวอร์โค๊ทและไม้ตะพดมาให้เขาด้วย, “นี่ค่ะท่าน”
MS : เธอเคยบอกว่าเธอชื่ออะไรนะ?
Girl : SooWok ค่ะ
MS : เธอคงผ่านอะไรมามาก (พูดกับ JaeSik) ดูแลสาวน้อยคนนี้ให้ดี และให้แน่ใจว่าเธอจะไม่กลับไปที่ไนท์คลับอีก (เขาสวมเสื้อโอเวอร์โค๊ท)
JS : (กังวล) ทำไมท่านพูดแบบนั้น?
MS : แกเรียกพวกเด็กๆหรือยัง? ไปกันเถอะ (เขาหยิบไม้ตะพด) มีสถานที่อยู่ที่หนึ่งที่ฉันเคยไปหลังจากเราเสร็จงานใหญ่ มีเพียงพวกเรา 2-3 คนเท่านั้นที่รู้ มันเป็นสถานที่ซ่อนตัวที่ดีที่สุด
JS : (ดวงตาของเขาเบิกกว้างขึ้น) ครับ...ท่าน
MS : ฉันจะไม่ปล่อยให้ตำรวจจับไอ้ลูกหมานั่น! ฉันจะไปฆ่ามัน
JS : ไม่ครับท่าน,ให้ผมไปทำเองเถอะ
MS : ไม่ต้องยุ่ง ไม่มีใครสมควรได้ทำงานนี้,แกได้ยินฉันไหม? ถ้าแกแตะต้องมันก่อน,ฉันจะฆ่าแก (เขาเดินออกไป)


******** ข้างในอาคารแห่งหนึ่ง
พวกอันธพาลกำลังกินอาหารอยู่ในห้องที่เหมือนชั้นใต้ดิน. Boss1 อยู่ที่นั่นด้วย,กำลังเดินอยู่. เขาสะดุ้ง. มีเสียงชกต่อยกัน. อันธพาลคนหนึ่งเข้ามา, “เจ้านายใหญ่ Jang MyungSuk มาที่นี่ด้วยตัวเอง!”
Boss1 : อะไรนะ?
พวกอันธพาลพยายามกั้นประตูไว้ แต่ช้าเกินไป. อันธพาลคนอื่นๆบุกเขามาในห้อง,จัดการฝ่ายตรงข้ามได้. MyungSuk เดินเข้ามาอย่างช้าๆ,ตามมาด้วย JaeSik
Boss1 : ท่านครับ... (เขาคุกเข่า)
MS : แม้ว่าพวกเราจะเป็นอันธพาล. ก็มีกฎเกณฑ์ที่เราจะต้องปฏิบัติตาม. แกกล้าลักพาตัวคนที่บาดเจ็บเจียนตายได้อย่างไร? เขาเป็นแค่เด็กหนุ่มคนหนึ่ง ยังไม่โตเต็มที่ด้วยซ้ำ,และแกทำให้ลูกคนแรกของเขาแท้ง แกยังเป็นคนอยู่หรือเปล่า? แกหลับตาซะ! (Boss1 หลับตา) อ๊าก!!!! (เขาเงื้อไม้ตะพดของเขาขึ้น)


******** สำนักงานของ SoongJun
SJ : (ยืนขึ้น) คุณพูดว่าอะไรนะ?
JH : คุณ Jang ทำมันด้วยตัวเอง และหลังจากนั้นเขาก็ไปซ่อนตัว
SJ : ด้วยตัวเองหรือ?
JH : เขาน่าจะรู้ว่าทำอย่างนั้นแล้วจะทำให้เขาพินาศ เขาทำผิดพลาดแบบนั้นได้อย่างไร?
SJ : มันไม่ใช่ความผิดพลาด ก่อนที่จะมาเป็นเจ้านายเลือดเย็นของพวกอันธพาล,เขาเป็นพ่อคนหนึ่ง
JH : เราควรเริ่มต้นค้นหาเขาเดี๋ยวนี้เลย
SJ : ไม่มีเวลาให้เสียแล้ว


******** โรงเรียนประถม/ห้องของ DoSu
MyungSuk อยู่ที่นั่นกับ YoSuk, DoSu และภรรยาของเขา
DoSu : โง่,แกมันโง่
MS : ผมขอโทษ
DoSu : ตอนนี้จะเกิดอะไรขึ้นล่ะ? ดาบนำมาซึ่งดาบ
สุภาพสตรี : ไม่มีเวลาแล้ว ฉันรู้สึกว่าเราควรจะให้เขาไปคุยกับลูกชาย ไปกันเถอะ (พวกเขายืนขึ้น)
DoSu : งี่เง่า! (พวกเขาออกไป)
MS : (ไม่ได้มองดู) ตอนนี้,เวลาของฉันจบแล้ว อีกเดี๋ยวฉันก็ถูกจับ,ฉันจะไม่สามารถเห็นแสงตะวันได้อีก. พี่ชายของเธอนอนอยู่บนเตียง ไม่มีใครที่จะคอยดูแลแกงค์ ถ้าเธอยังเป็นลูกชายของฉันจริงๆ,เธอไม่ควรเป็นแค่ผู้สังเกตุการณ์ขณะที่ทุกอย่างกำลังพังทลาย (เขาไม่ได้รับคำตอบ) ดูแลแกงค์ด้วย อย่างน้อยก็จนกว่าพี่ชายของเธอจะอาการดีขึ้น (ยังคงไม่มีคำตอบ)
เสียงของ JaeSik : (จากด้านนอก) ท่านครับ,เราต้องไปแล้ว!
MS : YoSuk
YS : ผมเสียใจครับพ่อ ผมจะดูแลพี่ชายเอง แต่ได้แค่นั้น ผมไม่มีความปรารถนาหรือมีสิทธิ์ที่จะดูแลแกงค์ต่อ
MS : เจ้าลูกดื้อ!


******** โรงเรียนประถม/ด้านนอก
JiHoon และ SoongJun กำลังออกคำสั่งกับตำรวจคนอื่นๆ และตรวจค้นสถานที่ทั้งหมด. พวกเขาออกเดิน. พวกเขาเห็น Lydia เดินมาทางพวกเขา (SoongJun และ Lydia มองกันอย่างเศร้าๆ)


******** โรงเรียนประถม/ห้องของ DoSu
SoongJun และ JiHoon เข้าไปอย่างฉับพลัน,มองไปรอบๆห้อง. YoSuk, DoSu และภรรยาของเขากำลังนั่งอยู่บนพื้น
DoSu : คุณมาช้า
SoongJun จ้องไปที่ YoSuk


******** โรงเรียนประถม/ด้านนอก
DoSu กำลังเดินอยู่, ตามมาด้วย YoSuk, “ไปจากครอบครัวนี้ซะ. ถ้าเธอต้องการ, ปู่จะดูแลงานเอกสารเอง. ใช้ชีวิตให้เหมือนกับว่าเธอไม่เคยรู้จักพวกเรา ไปเถอะ”


******** บาร์ของ KangSoo
BangKe : (ดื่มอย่างหนัก) ฉันทรยศผู้ชายที่ฉันรับใช้มา 10 ปีและส่งเขาเข้าคุก ฉันไม่รู้เลยว่ามันหนึ่งฉันจะทำแบบนั้น
TalBok : ผมด้วย ผมรู้สึกแย่มาก
KS : คุยเรื่องอะไรกันน่ะ? คุณไม่ควรอ่อนแอเมื่อคุณกำลังทำงานใหญ่แบบนี้
BK : นั่นคือทำไมแกถึงทำงานให้ฉัน,เพื่อทรยศฉันภายหลังใช่ไหมล่ะ?
KS : คุณพูดอย่างนั้นได้อย่างไร?
BK : แกทำได้มากกว่านั้นอีก แกมันก็ไม่มีหัวใจเหมือนกัน นั่นคือเหตุผลที่แกมาได้ไกล
ประตูเปิดออก
KS : ใช่,พาเธอเข้ามา (เขาผลัก SuHwa เข้าข้างใน) ฉันเรียกเธอมาเพื่อจะแนะนำให้เธอรู้จักกับคนที่จะช่วยให้เธอประสบความสำเร็จ
BK : (ส่งสัญญาณให้ TalBok ยืนขึ้น) นั่งตรงนี้สิ
SuHwa : ไม่ค่ะ...ไม่เป็นไร ฉันไม่รู้ว่าเธอเรียกฉันมาเพื่อสิ่งนี้ (เธอพยายามจะออกไปแต่ KangSoo จับข้อมือเธอไว้)
KS : เมื่อเธอชนะการประกวดนางงาม, เธอไม่ได้พูดหรือว่าจะตอบแทนฉัน? ฉันคอยมา 5 ปี,มันพอแล้ว
SH : ไม่ใช่แบบนี้! (KangSoo บังคับเธอให้ไปนั่งข้างๆ BangKe)
KS : ฉันเอาคืนเสมอเมื่อผู้คนเป็นหนี้ฉัน ถ้าเธอมีหนี้,เธอก็ต้องจ่าย (BangKe กำลังยิ้ม,ด้วยความพอใจมาก) เธอควรรู้ว่ามันหมายความว่าอย่างไรเมื่อติดหนี้อันธพาล


******** บ้านบังกะโล
JaeSik กำลังเสิร์ฟชาร้อนให้ MyungSuk
MS : ทุกคนทิ้งฉันไปหมดเหลือแต่แก
JS : แกงค์มาเฟียของเราจะไม่ถูกทำลายครับ
MS : (หัวเราะกับตัวเอง) ไม่หรอก,มันจบแล้ว. ฉันกำลังคิดว่าจะมอบตัว
JS : ไม่,ไม่ครับ. ท่านต้องเป็นอิสระเพื่อที่ให้ลูกน้องมารวมตัวกันอีก ท่านต้องซ่อนตัวจนกว่า SangYup จะอาการดีขึ้น
MS : จนกว่า SangYup จะดีขึ้นหรือ?
JS : ครับ,รอจนถึงตอนนั้น. เราไม่ควรปล่อยให้แกงค์มาเฟียล่มสลายแบบนี้
MS : ขอบใจ
JS : เจ้านาย...


******** บ้านลับ/ด้านนอก
ผู้ชายคนหนึ่งเดินอยู่ใกล้สถานที่แห่งนั้น,มองอย่างสงสัยไปที่บ้าน


******** กรมตำรวจ
มือหลายมือสัมผัสที่แผนที่ขนาดใหญ่,ไม้บรรทัดและปากกาทำเครื่องหมายกำลังเคลื่อนที่. ตำรวจกำลังค้นหา...โทรศัพท์ดังขึ้น
JiHoon : ให้ผมรับเอง. ใช่. ใครนะ? รอเดี๋ยว... (พูดกับ SoongJun) มีคนที่มองดูเหมือน Jang MyungSuk พักอยู่ที่บังกะโล


******** โรงพยาบาลมหาวิทยาลัย/ห้องของ SangYup
SangYup ยังคงนอนไม่ได้สติ
เสียงของ YeJu : มัน 7 ปีแล้วตั้งแต่ฉันพบกับเขาครั้งแรก (YoSuk มองไปนอกหน้าต่าง)
YJ : ฉันถามเขาว่าเขาทำมาหากินอะไร เขาเอาแต่มองฉันอยู่พักหนึ่ง,แล้วตอบว่า : “ผู้คนเรียกผมว่าอันธพาล,แต่ผมไม่รู้ว่ามันเป็นงานของผมหรือเปล่า” หลังจากนั้น,ฉันจำได้อย่างแม่นยำ ผู้คนเรียกเขาว่าอันธพาลแต่ฉันไม่แน่ใจว่าเขาเป็นหรือเปล่า. เขาพยายามเสมอที่จะเป็นแบบนั้นแต่ฉันรู้สึกว่าเขาต้องการที่จะหนีจากสิ่งนั้นมากกว่าใครๆด้วยเหมือนกัน


******** โรงพยาบาลมหาวิทยาลัย/ห้องโถง
YoSuk ออกจากห้องของ SangYup. พวกอันธพาลโค้งให้เขา 90 องศา และยังคงอยู่ในท่านั้น. YoSuk หยุดเดิน
YS : ทำไมต้องคำนับฉันด้วย? ไม่ต้องคำนับฉัน (พวกเขายังคงอยู่ในท่านั้น. YoSuk คว้าคอเสื้อของ Sado) อย่าทำ (เขาปล่อย Sado และสั่งคนอื่นๆ) ยืนตัวตรงสิ (พวกเขาทำตาม) อย่าทำแบบนั้นอีก (เขาเดินออกไป)


******** โรงพยาบาลมหาวิทยาลัย/ข้างนอก
YoSuk นั่งอยู่บนม้านั่ง. ทนาย Suh นั่งติดกับเขา
LS : ปู่ของคุณบอกให้คุณเปลี่ยนนามสกุลใช่ไหม? เขาถามผมว่ามันจะเป็นไปได้หรือไม่ตามกฎหมาย จริงๆแล้วมันง่ายมาก
YS : พี่ชายได้รับบาดเจ็บเพราะผม เขาควรหลบมีดเล่มนั้น แต่เขาไม่ทำ เขาไม่ทำแบบนั้นเพราะว่าเราใช้นามสกุลร่วมกันตามกฎหมาย. ผมมาไกลเกินกว่าจะปฏิเสธมัน
LS : (ถอนหายใจ) จริงๆแล้ว,ผมบอกปู่ของคุณแบบเดียวกัน


******** บ้านบังกะโล
JaeSik คำนับอย่างเป็นพิธีการให้ MyungSuk
MS : แกกำลังทำอะไร?
JS : ผมไม่คิดว่าผมจะอยู่กับท่านได้อีกนานนัก
MS : แกกำลังพูดเรื่องอะไร?
JS : ผมบอกท่านแล้วว่าท่านไม่ควรถูกจับ
MS : มันจะไม่ได้ผลหรอก อย่าพยายามทำอะไรโง่ๆ
JS : มีทางออกอยู่ทางหนึ่ง ไม่มีใครรู้เรื่องนี้. นี่คือทำไมบ้านหลังนี้ถึงถูกใช้เป็นที่ซ่อนตัว


******** บ้านบังกะโล/ด้านนอก
ตำรวจกำลังวางกำลังอยู่รอบๆพื้นที่, ต่างเล็งอาวุธของพวกเขาไปทางบ้าน. JiHoon พยักหน้าให้ตำรวจเก็บหลักฐาน, พวกเขาบุกไปข้างหน้าอย่างช้าๆ. SoongJun ตามมาสมทบ และทุกๆคนรอจนกระทั่งเขาพยักหน้า. จากสัญญาณของ JiHoon, พวกเขาเริ่มเดินเข้าไปใกล้ขึ้น, อาวุธยังคงเล็งที่เป้าหมาย. ประตูเปิดออกและ JaeSik ออกมา, พร้อมกับยกมือขึ้น. ตำรวจกลุ่มหนึ่งเข้าไปใกล้. ทันใดนั้น, JaeSik ผลักตำรวจคนหนึ่งและคว้าอาวุธจากเขามาและวิ่งหนีไป. ทุกๆคนวิ่งตามมา. JaeSik หยุดวิ่ง เขาหันกลับมา...ใครคนหนึ่งยิงปืนขึ้น 1 นัด


******** บ้านบังกะโล/ด้านใน
ตำรวจเก็บหลักฐาน 2 คนเข้าไปข้างใน,เล็งอาวุธไปที่กลางบ้าน. SoongJun และ JiHoon เข้าข้างใน. พวกเขาไม่พบอะไร. พวกเขาถอนหายใจ


******** สำนักงานของ SoongJun/มืดแล้ว
SoongJun กำลังคิดอยู่,สับสน. เขาเปิดลิ้นชักโต๊ะทำงานและหยิบรูปของพ่อของเขาออกมา. เขามองดู


******** โรงพยาบาลมหาวิทยาลัย/ห้องของ SangYup
YoSuk กำลังมองสายฝนจากทางหน้าต่าง
เสียงของ SangYup :เอาน้ำให้ฉันหน่อย...
YS : (หันไป) พี่! (เขาวิ่งไปที่เตียง,ยิ้ม) พี่ครับ!
SY : (ลืมตาขึ้น) หยุดส่งเสียงซะทีแล้วหยิบน้ำให้ฉัน
YS : พี่ดื่มน้ำไม่ได้ตอนนี้ (เขาเอาผ้าชุบน้ำและแตะที่ริมฝีปากของ SangYup) ตอนนี้ต้องดื่มแบบนี้
SY : บ้าเอ๊ย! แล้วฉันจะหวังไวน์สักแก้วได้อย่างไรล่ะ...
YS : (เขานั่งลงพร้อมกับยิ้ม) เมื่อพี่ดีขึ้น,ผมจะซื้อให้พี่เอง
SY : (สูดหายใจเข้า) ฉันเห็นแม่ของนายในความฝัน. ท่านไม่ใช่แม่ของฉัน,ทำไมท่านมาหาฉัน...? (ยังคงเจ็บ) บางที,ฉันก็รู้สึกเสียใจกับท่าน สำหรับแม่ของนายและพ่อด้วย (YoSuk ยิ้มน้อยๆ) แฟนนายเป็นอย่างไรบ้างล่ะ? (YoSuk หยุดยิ้ม) ไอ้โง่! (SangYup ผลัก YoSuk) อย่ามามัวอยู่ที่นี่ ไปหาเธอสิ
YS : พี่...
SY : ขอร้องเถอะ,ปล่อยฉันไว้คนเดียว (รู้สึกเจ็บอีกครั้ง) และเรียกเมียของฉันให้ด้วย


********* ร้านขายของประดับกระจุกกระจิก
HaeJun กำลังแต่งตัวให้หุ่นอยู่ ข้างนอกฝนกำลังตก. YoSuk กำลังยืนอยู่ข้างนอก,ถือร่มและไม่ให้ HaeJun เห็น. เขาเดินไปตรงกลางกระจก,หมุนตัวไปมองเธอ,ยิ้ม
ฟ้าร้อง,ฟ้าแลบดังมาให้ได้ยิน


******** โรงเรียนประถม/ห้องของ DoSu
เสียงฟ้าร้อง!!!! DoSu ตื่นขึ้น,ตัวสั่น. ภรรยาของเขาตื่นขึ้นด้วย, “เกิดอะไรขึ้นคะ” เธอนวดเขา
DoSu : (เหงื่อออก) มันเป็นความผิดของฉัน! มันเป็นการกระทำของฉันทั้งหมด!!!
Lydia : (เธอวิ่งเข้ามาข้างใน,ตกใจ,พยายามปลอบ DoSu) พ่อคะ! (ผู้หญิงทั้งสองต่างตื่นกลัว)
DS : มันเป็นความผิดของฉัน! ความผิดของฉัน!!!…


******** จบตอน ********


Translated by Cutey

จากดินสู่ดาว ตอนที่ 13

*ด้านในโรงแสดงดนตรี*

มองไปทางไหนมีแต่ภาพคนวิ่งไปวิ่งมา ซุนจุนกำลังคุยอยู่กับเจ้าที่ตำรวจ ขอรายละเอียด เรื่องที่เกิดขึ้นจีฮุนนำเอกสารพร้อมวีดีโอม้วนหนึ่งมาให้

จีฮุน : นับเป็นโชคดีที่วีดีโอม้วนนี้บันทึกภาพก่อนเหตุการณ์จะเกิด 30นาที ถ้าเราเปิดเทปดู บางทีเราอาจจะได้เบาะแสคนทำผิดก็ได้

*จุดนั่งรอโรงพยาบาล*

แซงยุบกำลังนั่งรอ วิตกกังวล เต็มไปด้วยบาดแผลที่เลือดยังซึมอยู่ คนของเขาที่ยืนอยู่ด้านหลัง ก็บาดเจ็บเช่นเดียวกัน แซงยุบตรงไปที่ห้องตรวจ
**ห้องตรวจโรงพยาบาล เยจูกำลังให้หมอตรวจร่างกาย ในจอมอนิเตอร์กำลังแสดงภาพ บางอย่างภาพหัวใจกำลังเต้น

**นอกห้องตรวจโรงพยาบาล ภาพแซงยุบยืนเอาหัวพิงประตู

**ห้องนอนที่มืดสนิทในองค์กรลับ**

เมียงซุก : (อารมณ์โกรธ) ไอ้หมาลอบกัด*+*+(คำสบถ)

*ห้องแพทย์ในโรงพยาบาล*

หมอ : ภรรยาคุณตั้งท้องได้สี่เดือนแล้ว คุณไม่รู้เลยหรือ

แซงยุบ : (ไม่มองหน้า) เด็กเป็นยังไงบ้าง?

หมอ : โอกาสที่เธอจะเสียเด็กมีค่อนข้างสูง เพราะฉะนั้นตอนนี้เธอต้องระมัดระวังเป็นพิเศษ

*ห้องพักฟื้นเยจุนในโรงพยาบาล*

แซงยุบ : (มองที่พื้น) ทำไมเธอถึงไม่บอกฉัน? ทำไม่เธอไม่บอกอะไรฉันเลย? นั่นมันลูกของ เรานะ ฉันมีสิทธิ์ที่จะได้รู้

เยจุน : (มองอย่างไร้จุดหมาย) ฉันไม่กล้าบอกคุณ

แซงยุบ : กล้าสำหรับอะไร? เธอกลัวว่าจะมีลูกของแก๊งส์อันธพาลหรือ?

เฮจุน : นั่นมันชีวิตของคุณ ไม่มีใครรู้หรอกว่าหากเกิดเหตุการณ์แบบนี้กับคุณ ทุกหนทุกแห่งที่ คุณไป คุณต้องเอาลูกน้องไปด้วยเพราะคุณไว้ใจใครไม่ได้ คุณถามฉันว่ากลัวหรือ ที่จะมีลูกที่ ได้ชื่อว่าเป็น ทายาท แก๊งส์อันธพาลหรือ? ถ้ามีโอกาสเลือกได้ฉันก็อาจจะเลือกการเสียเค้าไปดีกว่า

แซงยุบเดินออกไปจากห้องอย่างหัวเสีย เยจุนยังคงร้องไห้ด้วยความเสียใจ

*ที่จอดรถชั้นใต้ดินโรงพยาบาล*

แซงยุบยังคงยืนรออยู่ ที่แขนยังมีผ้าพันแผล ซาดูนำรถของเขามาจอดเทียบแซงยุบขึ้นนั่งรถ

แซงยุบ : แกหาตัวมันเจอหรือยัง?

ซาดู : เจอแล้วครับ

แซงยุบ : มันอยู่ที่ไหน?

ซาดู : ห้องซาวน่าโรงแรมโจกัง แต่มันจะปลอดภัยหรือหากเจ้านายจะไปพบมันด้วยตัวเอง?

แซงยุบ : หุบปากและไปได้แล้ว

*โถงทางเดินโรงแรมโจกัง*

มันว่างเปล่าและเงียบสงัดมีเพียงพนักงานรักษาความปลอดภัยยืนอยู่ ทันใดนั้น พวกมันถูกเก็บ ไปทีละคนด้วย ความเงียบ ด้วยฝีมือของซาดู ที่เข้าเคียร์พื้นที่ให้แซงยุบ แซงยุบตรงไป ยังห้องซาวน่า

*ห้องซาวน่า* หัวหน้าคนที่ 1 นอนอยู่บนเตียง ตาหลับสนิท เมื่อลืมตาขึ้น และมองเห็นแซงยุบ แซงยุบล้อคประตู หัวหน้ามองด้วยความตื่นกลัว

หัวหน้าคนที่ 1 : อ้าว แซงยุบ (คำพูดติดอยู่แค่ลำคอ) แซงยุบ.....

แซงยุบ : (เอาแขวนรัดคอ)ชั้นยกโทษให้แกไม่ได้อีกแล้ว แกทำร้ายเมียของชั้น แกเกือบจะฆ่าลูก ของชั้นที่ยังไม่ทันได้ลืมตามาดูโลก ซึ่งเขาอาจจะไม่ได้เกิดมาด้วยซ้ำ!!! (เขารัดแขนแน่นขึ้น) จนทำให้หัวหน้า คนที่ 1 ต้องคุกเข่าลงกับพื้น และจับแขนเขาเขย่า)ดังนั้น ชั้นยกโทษให้แกไม่ได้

หัวหน้าคนที่ 1 :เดี๋ยวก่อน!ขอร้องล่ะฟังชั้นอธิบายก่อน(แซงยุบรัดแขน แน่นขึ้นอีกจนกระทบกับ บางสิ่ง) แซงยุบได้โปรด

แซงยุบ : ฮา ....แสงไฟดับลง

*บาร์แห่งหนึ่ง*

แบงเก : (พูดโทรศัพท์)อะไรนะ?นี่มันเรื่องจริงหรือ?ตอนนี้เขาอยู่ที่ไหน?(พูดกับตัวเอง) เราเละเป็นโจ๊กแน่ (ยังคงถือสายอยู่)ไปสืบมาว่าตอนนี้เขาอยู่ที่ไหน เร็วเข้า!ตามหาให้เจอ และสกัดเขาไว้ เร็วเข้าตอนนี้ เขาบ้าไปแล้ว (สบถ) (แซงยุบกับชาดูเข้ามาในห้อง)ลืมไปได้เลย ยกมือขึ้น! (แบงเกและคนของมันอีก 4 คนยืนขึ้นพร้อมกัน) แซงยุบจุดซิการ์และเอนตัวลงนั่ง

แบงเก : นี่มันอะไรกัน? นี่แกมาจากไหนเนี่ย?

แซงยุบ : (โยนไฟแช็กไปบนโต๊ะ)แกจะรู้ไปทำไม? เรียกคนของแกมา หรือว่ามันยังอยู่นอกเมืองกัน

แบงเก : ทำไมแกทำอย่างนี้? (แซงยุบดื่มเบียร์)ชั้นรู้ว่าแกรู้สึกยังไง บางทีแกอาจจะชอบอะไรแบบนี้ ก็ได้ อะไรที่มันยาก ๆ มคนของ "ยงดงไบ", กลุ่ม "จูแมน" เดินเข้ามาด้วยกัน..มาเป็นพวกชั้นเถอะ

แซงยุบ : พวกมันต้องการสงครามใช่ไหม? ชั้นก็จะมอบสงครามให้ ทำไมชั้นจะต้องกลัวมันด้วย?

แบงเก : ถ้า "นาย" ต้องการสั่งสอนพวกมันล่ะก้อ ให้พวกเราจัดการมันเองเถอะ พวกผมต้องเตรียมคน แค่ไหน? แต่นายไม่ต้องลงมือเองหรอก และสำหรับตัวหัวหน้าของพวกมัน ผมจะให้เจ้านายเป็นคน สั่งสอน มันด้วยตัวเอง

แซงยุบ : บอกพวกมันลงมือได้เลย (ยืนขึ้นพร้อมทั้งเตะโต๊ะล้มลง)

แบงเก : ทำไมพวกมันต้องทำอย่างนั้น? พวกมันน่าจะรู้ผลหากมันเล่นงานเจ้านายก่อน เจ้านายจะเกณฑ์ หัวหน้าแก๊งสต่างๆ และทำให้มันอับอายได้ขนาดไหน

แซงยุบ : (บีบคอแบงเก)แล้วไง? แกกลัวหรือ? ถ้าแกกลัวที่จะอยู่กับชั้น?(พูดกับทุกคน) ถ้าใครกลัว ก็ไสหัวไป ชั้นไม่ต้องการคนแบบนั้น

*ห้องพักฟื้นหัวหน้าคนที่1ในโรงพยาบาล*
มีคนเดินเข้าไป และจ้องมองหัวหน้าคนที่ 1

*สำนักงานซุนจุน*

จีฮุน : เขาไปที่นั่นจริง ๆ เขาไม่มีส่วนเกี่ยวกับเหตุการณ์นั้น ผมไม่สามารถตั้งข้อหาเขาได้ แต่ถ้ามัน เกิดผิดพลาดขึ้นมาและคนที่ทำเป็นจางแซงยุบละ (ซุนจุนพยักหน้า)

*โรงเรียนประถมแห่งหนึ่ง*

ยูซุกกำลังเล่นบาสเกตบอลกับเด็ก ๆ พวกเด็กกำลังแสดงความยินดีกับชัยชนะที่ได้รับ ยูซุกหัวเราะ เขาได้ยินเสียงบรรเลงเปียโน เขาหยุดหัวเราะ มันคือเพลง "เลิฟแอฟแฟร์" เขาเดินตามเสียงเพลงไป เข้าไปในห้องดนตรี เลเดียกำลังเล่นเปียโน

เลเดีย : (หยุดเล่น)ฉันเคยเห็นคุณเล่นเพลงนี้และฉันก็หัดเล่นมันตามเนื้อเพลง คุณชอบเพลงนี้ ไม่ใช่หรือ?

ยูซุก : ใช่ มันเคยเป็นเพลงโปรดของใครบางคนที่ผมชอบ...(มองออกไปนอกหน้าต่าง ระลึกถึงความหลัง)

***ยูซุกนึกย้อนกลับไป***
ในทุ่งหญ้าถนนนอกเมือง ใกล้โรงเรียนนายร้อยตำรวจ เฮจุนและยูซุกเดินเคียงกัน เมื่อเดินลงมายังถนน รถประจำทางวิ่งผ่านมา เฮจุนพยายามหลบรถและยูซุกดึงแขนเธอเข้า มาหาตัวจนอยู่ในอ้อมกอดเขา

**ภาพเฮจุนส่งเทียนสีแดงมาตรงหน้าเขา

**เฮจุนที่มองยูซุกเดินจากไป ทันใดนั้น เธอเปิดประตูและเดินออกไป ยูซุกหยุดและหันกลับไป เฮจุนวิ่งตรงมายังยูซุกและซบหน้าลงที่ไหล่ของเข้าอย่างช้า ๆ ยูซุกกอดเธอไว้

*สำนักงานห้องเสื้อแห่งหนึ่ง*
"เลิฟแอฟแฟร์" ดังมาจากเครื่องเสียงเก่าเก่าเครื่องหนึ่ง อินซูเดินไปปิดมัน

อินซู : ทำไมบริษัทนี้ถึงใช้งานคุณหนักไปหรือเปล่า?

เฮจุน : (กำลังร่างภาพ,โดยไม่เงยหน้า)คุณเข้ามาตั้งแต่เมื่อไหร่? นี่มันที่ส่วนบุคคลนะ

อินซู : ผมเป็นผู้สื่อข่าวนะ ผมแค่บอกเค้าว่าจะมาสัมภาษณ์คุณ (นั่งลงและมองไปรอบ ๆ)

เฮจุน : (ยังคงวาดภาพต่อไป)นี่มันเวลาพักดื่มกาแฟแล้ว บริการตัวเองนะ อีกชั่วโมงฉันก็ต้องไปแล้ว

อินซู : ผมเข้าใจ ไม่ต้องห่วงผมหรอก เราเริ่มมองหาอะไรมาอ่านฆ่าเวลา มองไปบนชั้นตรงมุม ตารางเวลาของเฮจุนมีรูปใบหนึ่งซ่อนอยู่ หยิบมันออกมา เป็นรูปของยูซุกที่ถูกเผาเหลือครึ่งใบ เฮจุน มาแย่งมันคืนไป

อินซู : ผมขอโทษ ผมไม่ทันระวังเพราะคิดว่ามันเป็นตารางการทำงานของคุณ (เฮจุนมองไปที่พื้น)

*ภายในลิฟท์ห้องเสื้อ*

เฮจุนกับอินซูต่างคนต่างเงียบ

เฮจุนขับรถอยู่ อินซูนั่งคู่มาด้วยกัน ทั้งคู่ไม่ได้พูดอะไรกันเฮจุนหยุดรถ

เฮจุน: คุณคงไม่ได้คิดว่าฉันโกหกคุณหรอกนะ ฉันกำลังพยายามที่จะลืมเขา และสักวันหนึ่ง ฉันคงจะ ลืมเขาได้

อินซู : ถ้าเป็นสิ่งที่คุณต้องการ ผมบอกคุณได้นะว่าเขาอยู่ที่ไหน ก่อนหน้านี้ผมเคยไปที่นั่น เพื่อเอาแหวนไปคืนให้เขา ผมว่าคุณอาจจะรู้สึกดีขึ้นหากได้พบเขา และจากนั้นคุณจะตัดใจจากเขา ได้ง่ายขึ้น ถ้าคุณต้องการจะเลิกกับเขาจริง ๆ ล่ะก้อ (หยิบโน๊ตบุ๊คขึ้นมาพิมพ์ข้อความบางอย่างแล้ว ส่งให้เฮจุน)

*โรงถ่ายภาพยนต์*

ซูวานั่งรออยู่ รอบด้านมีแต่คนเดินไปเดินมา ผู้จัดการเดินตรงมาที่เธอ เธอยืนขึ้น

ผู้จัดการ : นี่พวกเขาทำอะไรกันอยู่? นี่เขาได้นักแสดงสำหนังเรื่องนี้หรือยัง

ซูวา : เมื่อไหร่จะเสร็จซะที? ฉันนั่งรอมา 4 ชั่วโมงแล้วนะ!

ผู้จัดการ : ผมก็มีอารมณ์เหมือนกันนะ พวกเขาสัญญาว่าต้องได้นักแสดงแน่ ๆ ผมละเบื่อ ไอ้ธุรกิจแบบนี้เต็มทีแล้ว (มีผู้ชายคนหนึ่งเดินผ่านมา) เฮ้! คุณผู้กำกับ (ไม่ได้สนใจทั้งสองเลย)

*ที่ทำการกังซู*

กังซู : (พูดกับซูวา) ชั้นเคยบอกเธอแล้ว ถ้าชั้นไม่ได้คอยดูแลเธอละก้อ ใครจะทำได้? เธอต้องเรียนรู้ทุกอย่างด้วยตัวของเธอเอง ชั้นก็รออยู่ว่าเมื่อไหร่เธอจะต้องการให้ชั้นช่วยซะที

*สถานีเดินรถในกรุงโซล*

ซูวาเดินลงไปยังชั้นใต้ดินพร้อมลากกระเป๋าเดินทางไปด้วย เธอกำลังรอรถไฟเทียบท่า ไม่ค่อยแน่ใจ เธอตัดสินใจซื้อตั๋ว

*โรงเรียนประถมแห่งหนึ่ง*

ยูซุกกำลังทาสีม้านั่ง มันเป็นสีขาว เฮจุนขับรถมาถึง เธอจอดรถลงด้านนอกตรงทางเข้า มองไป ที่ป้ายบอกทางซึ่งมีเส้นทางต่าง ๆ ไกลออกไปเธอมองเห็นยูซุกกำลังเล่นกับเด็ก ๆ อยู่ เธอเลี้ยวรถ กลับ และขับตรงไป ซูวากำลังเดินมาตามถนน ในมือถือตะกร้าผลไม้มาด้วย เธอหยุดเพื่อให้รถผ่าน ไปก่อน เธอมองไปที่คนขับ - เฮจุน....

*ด้านในห้อง*

เมจูและด็อกเอนนั่งอยู่ ขวดเหล้ากลิ้งอยู่ที่พื้น อยู่พร้อมหน้าทั้งลูกน้องในแก๊งส์ เมจูและด็อกเอน อยู่ในอาการเหนื่อยอ่อน บ่นว่าทำไมเจ้านายเข้าไปนานนัก ประตูเปิดออกพร้อมกับกังซูเดินเข้ามา พร้อมแบงเกและแทบุก ทุกคนยืนขึ้นพร้อมกัน

แบงเก : เอาละทุกคน (พวกลูกสมุนแก๊งส์กังซูพากันยืนเรียงแถว) นั่นคือสิ่งที่ถูกต้อง จากนี้ไป เราทุกคนจะเป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกัน ชั้นเองก็ไม่รู้หรอกว่าเมื่อไหร่จะต้องการพวกแก แต่ถ้าวันนั้น มาถึงเมื่อไหร่

กังซู : (เดินไปยังพวกสมุนที่ยืนอยู่) มันคงเป็นไปไม่ได้ที่จะมีชีวิตอยู่ที่นี่ภายใต้การปกครองของคุณ หากวันหนึ่งได้กลายเป็นเจ้าพ่อนั่นก็เพระเค้ามีผู้ทรงอิทธิพลหนุนหลังอยู่ จริงไหมครับ เจ้านาย?

แบงเก : ถูกต้อง!

กังซู : เราก็เหมือนกัน พวกเราจะติดตามกังซูและจะยิ่งใหญ่ขึ้น พวกแกเข้าใจไหม?

ทุกคนยกเว้นแบงเกกับแทบุก ครับผม(ทุกคนโค้งคำนับ มีเพียงเมจูกับด็อกเอนที่ทำช้ากว่าคนอื่น)

*ห้องรับรองบาร์แห่งหนึ่ง*

แบงเกกับแทบุกเดินเข้ามา

แจซิก : พวกแกหายหัวไปไหนมา? (แบงเกกับแทบุกโค้งคำนับ) แกกำลังทำอะไรกันอยู่? ชั้นบอก พวกแกแล้วว่าอย่าอยู่ห่างจากจางแซงยุบเกิน 5 เมตร เวลาที่ชั้นต้องการพวกแกมัวไปอยู่ที่ไหน!

แบงเก : ฟังผมอธิบายก่อน

แจซิก : (พูดกับพวกมัน) สิ่งที่พวกแกต้องทำตอนนี้ก็คือ (เดินตรงไปหาแบงเกหลังจากอีกคนไปแล้ว) อะไรทำให้แกพึ่งจะมาได้คิดเอาตอนนี้?

แบงเก : ฮรุง..

แจซิก : ชั้นกำลังถามแกอยู่ ถ้าแกโกหกชั้นละก็ ชั้นจะฆ่าแก

แบงเก : (คุกเข่าลง) ฮรุง ผมคิดว่านายกำลังเข้าใจอะไรผมผิด แต่มันไม่มีทางเกิดขึ้นแน่นอน เจ้านายไว้ใจผมได้สำหรับเรื่องนั้น

แจซิก : แล้วแกไปรวบรวมลูกน้องของแกทำไป? แกไม่ต้องมาแก้ตัว บอกชั้นมา

แบงเก : พวกมันไม่ใช่พวกผม ผมแค่รวบรวมพวกแก๊งส์ต่าง ๆ เพื่อแก้ข้อกล่าวหา...ฮรุง หากเจ้านายบีบผม ผมก็ตาย

แจซิก : แกกลัวด้วยหรือ?

แบงเก : ถ้าผมต้องตายด้วยมือของเจ้านาย ผมก็ยอม แต่ผมต้องการให้เจ้านายรู้ถึงความ ซื่อสัตย์ ของผม แบงเกคนนี้ไม่เคยคิดร้ายหรือทรยศนายของมันเลย

แจซิก : เอาล่ะ เมื่อแกพูดอย่างนั้น แกก็ต้องทำตามที่แกพูด อย่าลืมคำพูดก็แล้วกัน!

*ด้านนอกบาร์*

แทบุกกำลังจากไปแต่หารู้ไม่ว่าแบงเกสะกดรอยตามมา

*ด้านในบาร์*

แจซิกกำลังครุ่นคิด

***ห้องเมียงซุกในองค์กรลับ***

เมียงซุกกำลังดื่มน้ำ นางพยาบาลคนหนึ่งกำลังดูแลเขาอยู่

เมียงซุก : แจซิก (แจซิกเดินเข้ามาใกล้) แกอายุเท่าไหร่แล้ว?

แจซิก : แก่เกินจะนับแล้ว ผมอยู่ภายใต้การดูแลของปู่มากว่า 20 ปีแล้ว

เมียงซุก : ฉันก็ยังเป็นห่วงแกอยู่เสมอ แต่นับจากนี้ไปแกเป็นอิสระแล้ว

แจซิก : ผมจะอยู่กับปู่จนกว่าปู่จะจากผมไป

เมียงซุก : แจซิก

แจซิก : ครับปู่

เมียงซุก : แกคิดยังไงกับองค์กรของเรา? แกต้องการสืบทอดมันหรือเปล่า

แจซิก : ไม่ครับ แซงยุบก็ยังอยู่

เมียงซุก : ไม่ เค้าทำไม่ได้หรอก

แจซิก : แต่ผมก็ทำไม่ได้เหมือนกัน วันหนึ่งหากปู่จากไป ผมก็จะออกจากแก๊งส์

เมียงซุก : จากไปหรือ? ที่ไหน เพื่อ?

แจซิก : ผมอยากแต่งงานกับผู้หญิงธรรมดาแล้วก็มีลูก ผมต้องการใช้ชีวิตอย่างถูกต้อง

เมียงซุก : ถ้าแกจากไปอีกคน อะไรจะเกิดขึ้นกับแก๊งส์ของเรา..บอกแซงยุบให้กลับมาที่นี่ ตอนเช้าวันพรุ่งนี้

***ห้องนั่งเล่นในองค์กรลับ***

เมียงซุก : แก วางมือจากองค์กรเราซะเถอะ

แซงยุบ : (ประหลาดใจ) พ่อ...

เมียงซุก : (พูดกับแจซิก) อย่าให้เขามายุ่งเกี่ยวกับแก๊งส์ของเราอีก ทำตามที่ชั้นสั่ง! และเตรียมตัว ให้พร้อม ,มันยังมีบางที่ที่แกอยากจะไป

***ห้องหัวหน้าคนที่1 ในโรงพยาบาล***

นายคนที่ 1 สูบบุหรี่รอบใบหน้ายังมีผ้าพันแผลพันอยู่ เมียงซุกกับแจซิกเดินเข้ามา

เมียงซุก : ชั้นได้ยินวันนี้ตำรวจมาที่นี่เหมือนกัน อะไรที่แกตั้งใจจะทำต่อไป? (ไม่ตอบ) ตลอดเวลาที่ผ่านมาไม่ว่าจะทำอะไรเราจะไม่มีทางให้เหลืออะไรไว้ให้สาวมาถึงตัวเราได้ ซึ่งมันเป็นเรื่องธรรมดาที่จะไม่ให้ตำรวจสาวมาถึงเราได้ (นายคนที่ 1 มองเหม่อไปไกล) ถ้าแกต้องการให้ชั้นร้องขอความเมตตาละก็ ฉันจะทำ

แจซิก : (พยายามห้ามไม่ได้เมียงซุกเข้าทำร้าย) ปู่ครับ!

เมียงซุก : (พูดกับแจซิก) ปล่อยฉัน

แจซิก : ปู่ครับ!

เมียงซุก : เอามือแกออกไปเดี๋ยวนี้!!! (แจซิกปล่อยมือเขา และหันไปพูดกับหัวหน้าคนที่ 1) คุณต้องไม่ให้ตำรวจเข้ามายุ่งกับเรื่องนี้ เพราะฉันจะปกป้องเขาเอง เขาคือคนที่ฉันเคารพที่สุด ถ้าคุณยกโทษให้เขาตอนนี้ ฉันมั่นใจได้เลยว่าเขาจะไม่ยุ่งเกี่ยวกับพวกอันธพาลอีก พวกชินแชกี ต้องถึงจุดจบที่ฉัน คุณจะพูดอะไร? (หัวหน้าคนที่ 1มองอย่างแปลกใจ) แต่ถ้าคุณสัญญากับผม ใช่ คุณต้องสัญญากับผมว่าถึงแม้ว่าคุณตาย คุณต้องให้เขามีชีวิตอยู่ต่อไป ถ้าคุณสัญญากับผมได้ ผมจะรักษามันไว้วันตาย

***ห้องพักในองค์กรลับ***

เมียงซุก : (พูดกับแซงยุบ) วางมือจากแก๊งส์แล้วไปกบดานนอกเมือง และอย่ากลับมาจนกว่า พ่อจะสั่ง! ไปเดี๋ยวนี้

***ในรถสีดำถนนนอกเมือง***

แซงยุบส่งสัญญาณลับ ซาดูส่งซิการ์ตัวหนึ่งให้แซงยุบ คาบมันไว้ที่ปากแต่เยจุนดึงมันทิ้งไป แซงยุบกับเยจุนจับมือกันไว้

**ห้องทำงานในบ้านซุนจุน**

ซุนจุน : (ไม่ได้มองมาที่เฮจุน) พ่อจากเราไปจะครบห้าปีแล้ว ตอนนี้ถึงเวลาเอาคืนแล้ว

**ริมทะเลสาปนอกเมือง**
แซงยุบเดินเล่นอยู่ใกล้ทะเลสาป ในมือถือกิ่งไม้เล็ก ๆ ด้านในเรือที่ทำเป็นบ้านพักเยจูมองเหม่อ ไปในทะเลสาป

แซงยุบ : กำลังทำอะไรอยู่หรือ? (เยจูยิ้มแบบฝัน ๆ ยืนขึ้นแล้วเดินไกลออกไป)

เยจู : คุณไม่คิดว่าที่นี่มันเงียบสงบดีหรือ? เราอยู่ที่นี่มาห้าปีแล้วนะ ฉันไม่เคยคิดว่าเราจะต้องมา ใช้ชีวิตแบบนี้มาก่อนเลย ฉันคิดจะหนีไปให้ไกลอยู่ตลอดเวลา หากมีบางสิ่งบางอย่างเกิดขึ้นทำให้ ฉันต้องจากคุณไปกระทันหัน ถ้าคุณไม่ขัดข้องฉันพร้อมที่จะมีลูกของเราสักคน ทำไมเราไม่เคยคิดถึง เรื่องนี้กันก่อนหน้านี้นะ?

แซงยุบ : อย่างคิดอะไรที่มันไร้สาระได้ไหม เพราะอีกสองเดือนเราจะต้องกลับโซลกันแล้ว มันไม่มี ทางเป็นไปได้ที่เราจะใช้ชีวิตอยู่ที่นี่ สักวันมันอาจจะเกินอะไรขึ้นกับเราก็ได้ พ่อกำลังจะเรียกตัวผม กลับไป ตอนนี้เราได้แต่รอเท่านั้น

***ด้านนอกโรงเรียนประถม***

แซงยุบและยูซุกนั่งล้อมโต๊ะตัวหนึ่ง นั่งทานเนื้อย่างบาร์บีคิวพร้อมดื่มเหล้าไปด้วย

แซงยุบ : เมื่อไหร่มันจะจบเสียที! นายอยู่ได้ยังไงในที่ที่เงียบแบบนี้? (ยูซุกยังคงดื่มต่อไป) นายดูแย่มาก ทำไมต้องดื่มหนักขนาดนี้?

ยูซุก : แล้วมันต่างกันยังไง? ไม่ว่าผมจะดื่มมากแค่ไหน มันก็เหมือนกับไม่ได้ดื่มเลย ผมหวังว่าจะดื่มให้เมา

แซงยุบ : นี่นายคิดว่าที่นายเรียนไม่จบโรงเรียนนายร้อยตำรวจ เพราะเรื่องทั้งหมดมันเป็นความผิดของ นายหรือ?

ยูซุก : นั่นมันก็แค่ความฝัน ไม่ว่าผมพยายามวิ่งหนีเท่าไหร่ ผมก็ไม่สามารถปฏิเสธว่าผมเป็นหนึ่งในแก๊งส์ไม่ได้ (ยิ้ม) แล้วนายรู้ไหม ว่าผมยอมรับมัน?

**ส่วนให้บริการเกี่ยวกับทหาร**

เสียงยูซุก : ผมกำลังจะกลับการฝึกซ้อม

ยูซุกและเพื่อนของเขากำลังเดินมาด้วยกันในชุดทหาร พวกเขามองเห็นผู้บังคับบัญชาทั้งคู่แสดงความเคารพ พร้อมกัน ผู้บังคับบัญชาส่งสัญญาณให้เพื่อนของเขาเดินไปก่อน เมื่อเพื่อนเดินจากไป ผู้บังคับบัญชาเดินมาข้างยูซุก มองจนแน่ใจว่าไม่มีใครอยู่แถวนั้น ส่งเหล้าให้ยูซุก ยูซุกมองด้วยความไม่เข้าใจ

ผู้บังคับบัญชา : ฉันได้รับโทรศัพท์จากพ่อของเธอที่โซล ว่าตราบใดที่เธอยังอยู่ที่นี่ ฉันต้องคอยดูแลให้เธอสะดวกสบายที่สุด ถ้ามีอะไรที่ต้องการล่ะก็บอกมาได้เลย ครับท่าน

เสียงยูซุก : นั่นไม่ใช่สิ่งที่ผมต้องการ ผมเข้าใจถึงหน้าที่ของตัวเองดี

แซงยุบ : (ยิ้ม) ถ้าแกรู้สึกอย่างนั้นจริง กลับโซลพร้อมฉันเถอะ ถ้าเราอยู่ด้วยกันละก็ มันก็ไม่มีอะไรที่เราต้องกลัว ถ้าแกช่วยชั้นจะไม่ใครแตะต้องเราได้เลย

ยูซุก : ผมคิดว่าจะใช้ชีวิตชาวไร่อยู่ที่นี่ ผมพบที่สงบสุขสำหรับผมแล้ว มันเป็นที่ที่ผมจะใช้ชีวิตเป็นที่สุดท้ายและไม่เกี่ยวข้องกับแก๊งส์อีก นายไม่ติดอย่างนั้นหรือ?

***ถนนนอกเมือง***

รถสีดำคันเล็กกำลังวิ่งลงมาจากถนนด้วยความเร็วสูง

***โรงเรียนประถม***

เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นแต่มันไม่ผู้รับ

***ในรถแซงยุบ***

เสียงโทรศัพท์มือถือดังขึ้นแต่ไม่มีใครอยู่ที่นั่น

***องค์กรลับ***

แจซิก : ไม่มีใครรับสาย

เมียงซุก : ไปที่นั่นเดี๋ยวนี้...! ไม่สิ, โทรไปที่สถานีตำรวจ

*****ที่ทะเลสาปนอกเมือง***

แซงยุบกำลังตกปลาเล่นกับเยจู

***ใกล้ถนน

ยูซุกกำลังเดินเล่นอยู่เขามองเห็นรถสีดำของพวกแก๊งส์อันธพาล เขาหยุดเดิน และเริ่มวิ่ง

***ใกล้ทะเลสาป

ซาดูกำลังถือตระกล้าใส่ปลาที่ตกได้ในมือ แซงยุบกับเยจูยังคงเดินเล่นอยู่ด้วยกัน ทั้งคู่ปล่อยปลาที่ตกมาได้ลงสู่ทะเลสาป ยิ้มให้กัน ภาพเงาในน้ำ มองเห็นกลุ่มคนกำลังมุ่งตรงมา หยุดยิ้ม

แซงยุบ : ซาดู พาเมียชั้นหนีไป อย่าให้ใครแต๊ะต้องเธอได้ ไม่อย่างนั้นชั้นจะฆ่าแก

ซาดู : เจ้านาย

แซงยุบ : ไปเดี๋ยวนี้! (ซาดูพาเยจูวิ่งจากไป)

แซงยุบ : วิ่งไปด้านหน้า แซงยุบกำลังต่อสู้กับคนถึง 10 คน ยูซุกมาช่วยสู้ สองพี่น้องหันหลังชนกัน ต่อสู้กับพวกแก๊งส์ แซงยุบยิ้มยูซุกยิ้มตอบ ทั้งสองสู้ทั้งด้านซ้ายและขวา ทั้งเตะและต่อย ยูซุกช่วยปกป้องพี่ชายของเขา ทั้งคู่ได้ยินเสียงหวอตำรวจใกล้เข้ามา มองตรงไป ผู้ชายคนหนึ่งกำลังวิ่งตรงมาที่ยูซุก....

***บ้านซุนจุน***

นี่มันอะไรกัน? จางแซงยุบ และจางยูซุก มันบ้าอะไรกัน! หาความจริงมาให้ได้ คุณหมายความว่ายังไง? หาหลักฐานมาให้ได้! (เฮจูมองด้วยความตื่นตะลึง) ฉันจะไปที่นั่น รอฉันด้วย

***ในรถเฮจู***

เฮจูขับรถไปด้วยความวิตกและหวาดกลัว

***ระเบียงโรงพยาบาลท้องถิ่น***

ยูซุกรออยู่ที่นั่น ตัวเต็มไปด้วยเลือด ยืนขึ้นและมองไปที่ซาดู

ซาดู : เราไม่รู้ว่าเมื่อไหร่มันจะมาทำร้ายเราอีก ดังนั้น นายใหญ่มีคำสั่งให้คุณกลับไปเรียน เพราะตอนนี้นายไม่ได้เข้ามายุ่งเกียวกับองค์กรอีกแล้ว ตอนนี้เค้าเกษียรตัวเองแล้ว

ยูซุก : แล้วพี่สะใภ้ของฉันละ?

ซาดู : (มองไปที่พื้น) เธอแท้งลูก?

***ด้านนอกโรงเรียนประถม***

ยูซุกเดินมาอย่างช้า ๆ ก่อนที่จะมองเห็นรถสีแดงคันหนึ่ง เขาหยุดเดิน มองไปรอบ และเค้าก็มองเห็นเฮจู เขายืนอยู่คนละฝากถนน มองกันและกัน

ทั้งคู่นั่งลงที่ม้านั่ง ต่างคนต่างมองไปไกล ๆ ไม่ได้มองกัน เฮจูเริ่มเดินจากไป

ยูซุก : รอเดี๋ยว

เฮจู : (เธอหยุดเดินและหันกลับมา) ไม่! ตอนนี้ฉันเห็นแล้วว่าคุณสบายดี นั่นก็ดีอยู่แล้ว มันมากเกินไปด้วยซ้ำ ฉันมาที่นี่เพื่อให้แน่ใจว่าคุณปลอดภัย จริง ๆ (เธอเริ่มเดินจากไปอย่างช้า ๆ)

ยูซุก เฝ้าภาวนาอยู่ในใจให้เธออย่าหายไปในคืนนี้ เค้ามีบางสิ่งบางอย่างจะบอกไม่ให้เธอจากเค้าไป เค้ายืนขึ้น ทันใดนั้น เขาก็เรื่มวิ่ง เขามองเห็นเธอเดินอย่างช้า ๆ อยู่บนถนน เค้าเข้าไปหยุดเธอไว้ ดึงเธอจากด้านหลังให้หันกลับมา กอดเธอไว้พร้อมสัมผัสผมของเธอ ตาจ้องตา...

***เอาละจบไปอีกตอนแล้ว ขอโทษจริง ๆ ค่ะ ที่ให้รอนานไปนิ๊ด...ด (ไม่นิดเลยเนอะ) ติดตามอ่านตอนที่ 14 - 15 จากคุณ Cutey ต่อเลยนะคะ แล้วพบกันใหม่ตอน อวสานค่ะ***

"Yimpan"